กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

ทำไมผมคันหัวยิกๆ คงจะเล่นน้ำคลองแล้วไม่ได้สระผม
"ชี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" อืมไม่แปลกใจทำไมถึงคันหัว แมร่งแม่ควายเล่นเยี่ยวลงในคลองอ่างไม่อายชายหนุ่มอย่างเรา 2คน
"คันหัวเหรอ" เจือกเห็นอีก
"อืม ไม่ได้เอายาสระผมมาด้วย" ผมว่า
"กรูว่าถ้าเมิงเอาเครื่องสำอาง เมิงมาหมด มีหวังกรูต้องไปนอนใต้ถุน" โห เว่อร์ไปเมิงของกรูไม่เยอะขนาดเอาไปถมที่ได้ซะหน่อย
"ไหนดูสิ" มันนั่งยองๆใกล้ผม เอามือขยำหัวผม
"เมิงรู้ป่าวกรูทำอะไรหัวเมิงอยู่" มันถาม
"เล่นหัวกรูอยู่ไงสาดดด" ผมตอบ
"บ้านกรูเค้าเรียก ผีขยำหัว" แล้วมันก็หัวเราะ ตอนแรกทำหน้างงๆ หัวเราะทำไม สักพักถึงเข้าใจ
"ไอ่บร้า" มันยังคงเกาหัวให้ผม อืมม ชอบแฮะ เคลิ้มเลยผม ตาเยิ้ม
"ฟอดดดด" มันก้มลงมาดมหัวผม
"เป็นไง เหม็นป่าว กรูว่ากลิ่นเหมือนโคลน" ผมว่า
"ยังว่ะ ต้องรออีก 2-3 ถึงจะกินได้" มันล้อ
"สาดดด หัวกรูไม่ใช่ไหปลาร้า" ผมลุกขึ้นพรวดดดด....หน้ามืดวูบ
"กลับเหอะ เย็นแล้ว กรูหิวข้าวว่ะ....อยากกินข้าวไข่เจียวสูตรเด็กวัด" ผมปัดก้น 2-3ที ก่อนเดินไปลูบหัวควาย ตีสนิท แต่มันไม่เล่นด้วยก้มหัวทำท่าจะขวิด
"เฮ้ย" ผมร้องตกใจ กระโดดออกมา เสียฟอร์มโคตรๆ
"แมร่งควายเจงๆ" ผมเดินบ่นกลับบ้าน.............ใจนึกอายไอ่อ้อย

ท้องฟ้ายามเย็นของอยุธยาทำไมมันแตกต่างจากที่บ้านผมจัง ถึงมันจะช้ำเลือดช้ำหนอง คลึ้มเมฆคล้ำฝนแต่ มันก็ดูอุ่นๆ(อธิบายความรู้ไม่ถูก)
ผมถอดรองเท้าแตะที่ซื้อมาจากจตุจักรออก ยังนึกสงสัย ไม่รู้ว่าตั้งแต่มันเคยเกิดเป็นรองเท้ามาได้เดินเหยียบบนหญ้านุ่มๆแบบนี้มาก่อนรึปล่าว แต่เสียใจ วันนี้อด ขอให้ทีนกรูได้ย่ำบนหญ้านุ่มก่อน ส่วนแก ไอ่ร้องเท้า อยู่ในกระเป๋ากางเกงหลังไปก่อนนะ ค่อนสำผัสวันหลัง
"เฮ่ย" มันวิ่งมาแตะหลังผม
"พรุ่งนี้เมิงต้องทำอะไรมั่ง" ผมถามเรื่องงานบวช
"เดี๋ยวเมิงก็เห็นเองแหละ บวชเสร็จกรูกับเมิงคงต้อง...................." มันหายใจแรง
"เปลี่ยนไป" ผมบอก นี่คือเหตุผลที่ทำให้ผมคิดว่าผมเสียมันไปแล้วในฐานะเพื่อน
"เปลี่ยนไปยังไง กรูไม่เข้าใจ" ผมทำหน้า งง
"ไม่รุ กรูคิดมากไปเองมั้ง"
บางทีผมก็ไม่อาจล่วงรู้ หรือคาดเดาได้เลยว่ามันคิดอะไรของมันอยู่ บางครั้งมันดูร่าเริงเหมือนคนบ้า บางครั้งมันก็ดูหงอยๆ พอผมไปคุยดีๆ กะจะปลอบใจมัน มันก็ทำบร้าๆ กวนส้นให้ผมไม่เป็นอันต้องพูดดี ให้ผมคิดเอาเองตอนนี้นะ ผมว่ามันคงไม่อยากให้ผมคิดมากเรื่องมันก็ได้ ไม่รู้สิ
"ไม่รู้เหมือนกันกรูไม่ได้ออกแบบไว้" อืมมม ผมเองแหละที่ออกแบบมันเอง เฮ้ออออ

" อ้อย อ้อย" เสียงมอไซค์มาจอดหน้าบ้าน แล้วเสียงลุงก็ดังขึ้น
"เฮ้ยไอ่เป็ด เมิงไปเอาของที่น้ากรูหน่อยดิ"
"ผมทิ้งมีดหั่นหมู วิ่งไปหน้าบ้าน" โอ้โห อะไรเนี๊ยะ
"ฝากของให้อ้อยด้วยลูก มียากันยุงข้างล่างนะ" น้าไอ่อ้อยยื่นถุงก๊อบแก๊บใส่ของมาให้ผม ผมรับมาแล้วรีบวิ่งไปหั่นหมูต่อ
"เมิงหั่นบางๆสิวะ หั่นชิ้นหนาเท่าฝาบ้าน 2อาทิตย์ถึงจะย่อยหมด"
"ก็กรูไม่เคยเข้าครัวนิไอ่สาด แม่กรูก็มีน้องกรูก็มี กรูแ**กเป็นอย่างเดียว" ผมว่า
"เออ กรูมันไม่มีใคร กรูถึงต้องทำให้เมิงแ**ก" แป่ววววไม่ได้ตั้งใจอ่ะ
"อ่ะ เสร็จแล้ว กรูไปรอข้างนอกนะ อยู่ในนี้เกะกะเมิงปล่าวๆ" ผมขอตัวมานั่งโทรศัพท์หาแม่ข้างนอก ปล่อยให้มันสาละวลเป็นพ่อครัวหัวป่าก์ต่อไปคนเดียว
.........................................................................
"เป็นไงมั่งลูก" แม่ถาม
"หนุกแม่ วันนี้หนูเล่นน้ำคลองกับเด็กด้วย คันหัวไปหมดแล้ว" ผมเล่าให้แม่ฟังอย่างสนุกสนาน
"ระวังปลิงนะลูก" แล้วแม่ก็หัวเราะ
"ไม่มีหรอกแม่ แม่เราน่าจะซื้อที่แถวนี้นะ ถ้าหนูทำงานเก็บเงินเยอะๆ หนูจะซื้อที่ที่นี่เอามั๊ย" ผมอยากได้จริงๆ
"เอาสิลูก แม่ก็เบื่อ กรุงเทพแล้ว ว่าแต่กินข้าวกันยังไง"แม่เป็นห่วง
"อ๋อ ไม่ต้องห่วงแม่ ผมมีพ่อครัวส่วนตัว" แม่หัวเราะบอกว่าถ้าไอ่อ้อยทำให้ผมท้องเสีย แม่จะตีให้
"แม่อยากคุยกับลูกอ้อยนะ ตามให้แม่หน่อย"
"โห แม่คุยกับหนูแป๊บเดียวเอง"
"นานะ ไปเหอะลูก"
ผมจำใจต้องเอาโทรศัพท์ไปยื่นให้ไอ่อ้อย

"ไอ่อ้อย ไอ่อ้อย แม่กรูจะพูดด้วย" ผมตะโกนเรียกมัน
"คุณแม่ยายเหรอ แป๊บ กรูล้างมือเดี๋ยว" มันตะโกน ผมรีบปิดลำโพงทันที
"ไอ่สาดดด เดี๋ยวแม่กรูได้ยินหรอกแมร่ง" ผมต่อว่า พลางหันไปถามกับแม่
"แม่ แม่ได้ยินอะไรรึป่าวเมื่อกี้" ผมถาม
"ได้ยิน" แม่บอก ผมหน้าซีดทันที เลือดไหลลงไปอยู่หัวแม่ทีน ซวยแล้วกรู.....................

"แม่ได้ยินอะไรอ่ะ" ฮือๆ กลัวอ่ะ
"อ๋อ" ลุ้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
"เสียงเหมือนใครกดปุ่มโทรศัพท์เสียงดัง ตู๊ดๆ" เลียนแบบเหมือนมากแม่เรา
"เฮ้อออออ ผมถอนหายใจยาวววววววววววววว
........................................................................
"ครับแม่" ไอ่อ้อยมารับโทรศัพท์ ผมกระแซะไปใกล้ๆ เพื่อจะได้ฟังได้ถนัด มันหันมามอง ถอยหนีออกไป โบกมือไล่ให้ผมไปไกลๆ
"ไอ่เอี๊ย แม่กรูนะเว้ยสาดด " ผมทำเสียงเบาๆด่ามันกลัวแม่ได้ยิน แต่ก็ยังเดินตามไปฟัง
"อ๋อ ทำกับข้าวครับ" มันตอบ
".........................." แม่พูดอะไรไม่รู้ไม่ได้ยินอ่ะ
"ครับแม่ ท้องไม่ร่วงหรอก" แล้วมันก้หัวเราะ อะไรกันว่ะ 2 คนนี้ลับลมคมใน
"ไปมาแล้วครับ" ไอ่อ้อยว่า
"....................................................................."
"ก็คงมามั้งครับ พ่อไม่เคยพูดดีกับผม ครั้งนี้ยังชวนกินข้าวด้วย ผมว่าพ่อคงมาแหละครับ"
"................................................."
"ครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ให้เป็ดบอกทางให้ แต่พี่เต้ยน่าจะรู้จัก แกก็คนยุดยา"
"..............................................."
"ได้ครับแม่....จะดูแลให้อย่างดี ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยแม่" อ่าววกรูว่าแล้ววกมาเรื่องกรูอีกจนได้
"555555" อีกแล้ววว อะไรกันว่ะ 2คนนี้ เซ็งเป้ดว่ะ
"ครับแม่ สวัสดีครับ..จุ๊บ2ทีด้วย" โหเมิง กรูยังไม่พูดกับแม่กรูแบบนี้เลย แย่งซีนจริงๆ
"อ่ะ" มันยื่นโทรศัพท์ให้ผม ผมรับมาจะคุยกับแม่ต่อ
"แม่................แม่....อ้าว แม้!!!!!!!!!!!!!!!!" ฮือ แม่วางสายไปเลยอ่ะ ยังไม่จุ๊บๆ(เหมือนมัน)เลย
"โห่ แม่อ่ะ" ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่ไอ่อ้อย
"เด็กขี้อิจฉา" มันด่า พลางทำท่าเหมือนตัวเองชนะในเกมส์นี้
"กรอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"
......................................................................

มันเล่าให้ฟังว่า แม่โทรมาถามเรื่องงานบวชว่าเตรียมตัวยังไง ตื่นเต้นมั๊ย แล้วก็ถามว่าไปหาพ่อมารึปล่าวแค่นั้นเองครับ ไม่ได้รู้เห็นเป็นใจใดๆทั้งสิ้น ผมว่าแม่ก็คงยังอยากจะอุ้มหลานอยู่มั้ง แหะๆ
"เมิงมานั่งในครัวดิ" มันเชื้อเชิญ เพราะเห็นผมนั่งเล่นเกมส์มือถือคนเดียวอยู่นอกชาน
"ทำไม" ผมถาม
"มาเป็นกำลังใจให้กรูหน่อย" โห ทำกับข้าวนี่ยังกะหมอผ่าตัด
"เหอะ ตามบาย กรูนั่งนี่ปลอดภัยที่สุด" ผมปฏิเสธมันไป
"ตามใจ" มันตัดบท
ผมสารภาพว่า ตอนนั้นผมนั่งมองภาพที่วันกระวีกระวาดกับการทำกับข้าว ผมนั่งมอง พอมันไม่ยิ้ม ไม่พูด หน้ามันเศร้าลงทันที อาจเป็นเพราะตาที่เศร้าสะลึมสะลือของมันด้วยมั้ง แต่วันนี้ดูมันหงอยผิดปกติ หรือไม่บางทีผมเองตะหากที่หงอยลงไปเอง เลยมองว่ามันหงอยไป

ลงให้ 2 ตอนติด ตามคำเรียกร้องครับ

และก็ โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ใกล้จุดไคลแม็กซ์แล้วครับ .....