กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

"เอ้ย โทดๆ" มันเดินมาดึงผ้าขาวม้าออก แต่ผมจับไว้แน่น อะไรของเมิงเนี๊ยะสาดดดดด พรุ่งนี้จะบวชแล้วนะโว้ย ผมคิดในใจ
"อ้าว เอ้ย ปล่อยสิวะ ปล่อยยยยย" แล้วมันก็ดึงหลุด
"แต่งตัวเสร็จรึยัง ถ้าเสร็จแล้ว ออกมานี่กับกรูหน่อย" ผมหันขวับ ลืมไปเลยว่ามันแก้ผ้าอยู่รึปล่าว
"ไปไหนอีกวะ" ผมหันไป อ่าว นุ่งกุงเกงแล้วเหรอ เฮ้อออ โล่งอก
"ตามมาเหอะน่า" มันว่าพลางเดินไปหยิบถุงก๊อบแก๊บที่น้ามันเอามาให้เมื่อตอนเย็น
.........................................................................

"อ้าว คุกเข่าสิ" มันดึงแขนผมให้คุกเข่าต่อหน้าหิ้งพระ และรูปแม่มัน
ผมทำหน้างงๆ เมิงจะสาบานรักกันที่นี่เลยเหรอ คิดเล่นๆขำๆ
"เมิงว่าตามกรูก็แล้วกันนะ" มันบอกก่อนหันไปจุดเทียน จุดธูป แล้วยื่นให้ผม ชุดนึงพร้อมพวงมาลัย
จากนั้นมันก็สวดมนต์ไป ผมสวดได้ก็เลยสวดตามไปเบาๆ
"แม่ ผมมาเยี่ยม" มันเงยหน้าขึ้นมามองรูปถ่ายแม่

"และจะมาบอกแม่ว่า พรุ่งนี้ผมจะบวชแล้วนะ จะบวชให้แม่ ..........................." แล้วมันก็เงียบไป
"ผมบอกกับหลวงตาว่าจะบวชให้แม่เท่ากับอายุของแม่" ผมหันไปมองมัน กำลังจะอ้าปากถามว่า อะไรนะ บวชเท่าอายุของแม่คืออะไร แต่ยังไม่ทันพูด
"หลวงตาบอกว่าจะบวชให้เอง พรุ่งนี้พ่อก็จะมาด้วย........................แม่.....แล้วนี่เพื่อนผม เพื่อนคนเดียวที่ผมรักที่สุด" ผมหันไปมองหน้ามันอีกที ไม่แน่ใจว่ามันจะพูดอะไรต่อ
"ผมพามาไหว้แม่นะ มันเป็นเพื่อนคนเดียวที่ผมรัก..... แม่ แต่ว่าอีกไม่กี่วันมันก็จะไปทำงานแล้ว......................................" มันเงียบไป เสียงหายใจดังฟืดฟาด ผมเงียบรอฟังสิ่งที่มันจะพูด
"ผมอยากให้แม่อวยพรเพื่อนของผมด้วย ขอให้มันมีความสุข ตั้งใจทำงาน ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง และเป็นคนที่คนอื่นรักอย่างนี้ตลอดไปนะแม่" ผมก้มหน้าฟังสิ่งที่มันพูด ความรู้สึกไม่เหมือนแม่มันอวยพรเลย แต่เหมือนกับว่า มันอยากจะอวยพรผมมากกว่า...ผมตื้นตันใจบอกไม่ถูก กำมือแน่น..............................
"ต่อนี้จะเป็นยังไงก็ช่าง แต่ผมจะอยู่ในผ้าเหลืองทำบุญไปให้แม่ อานิสงค์จะไปถึงแม่และคนที่ผมรัก................................................ขอให้แม่หมดห่วงผม ถ้าชาติหน้ามีจริง ผมจะไปเกิดเป็นลุกแม่อีก"
เฮ้ออออออ ผมเศร้าใจยังไงก็ไม่รู้ ทำมันเปลี่ยนอารมณ์เร็วอย่างนี้ ผมตั้งตัวไม่ทันเลย มันกราบ ผมกราบแล้วมันก้ยื่นมือมารับธูปกับพวงมาลัยผมไปปักที่กระธางธูป

"ง่วงนอนรึยัง" มันหันมาถามผม
ผมพยักหน้าน้อยๆ
"งั้นไปนอนก่อนไป กรูขอนั่งกับแม่กรูแป๊บ เดี๋ยวกรุตามไป
.........................................................................
ผมจัดแจงที่นอนเรียบร้อย โดยไม่ลืมจัดไว้ให้มันข้างๆ หันไปมองหมอนเน่าที่โดนเขวี้ยงไปอยู่มุมห้อง
"เฮ้อ" ผมลุกขึ้นไปหยิบหมอนเน่ามันมาจัดวางไว้พร้อมผ้าห่ม ก่อนปิดไฟ ล้มตัวลงนอน
ตายังคงเบิกโพลง
บวชเท่าอายุแม่ นี่มันนานแค่ไหน แล้วทำไมต้องอวยพรให้ด้วยวะ ผมนอนก่ายหน้าผาก วันนี้ทั้งวันมันต้องการแค่นี้เหรอ แค่ให้ผมมาไหว้แม่เหรอ ไม่ใช่มั้ง ผมว่าหลังจากที่ผม แบ มือเป็นกระดาษออกไป ผมโล่งใจนะ มันก็คงโล่งใจ เหมือนปลงๆ หรือไม่ก็เหมือนแค่อยากได้ยิน หรืออยากรู้แค่นั้นว่าผมคิดยังไง เมื่อได้รู้แล้ว ก้คงจะเดินจากไปอย่างสงบ..............................
ตาผมเริ่มหนัก ง่วงครับ เหนื่อยทั้งวัน จะหลับๆ
"วี่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" เสียงยุงทำผมต้องสะดุ้งตื่นจากการดำดิ่งสู่ภวังค์ทุกที ผมปัดป่ายไปทั่ว พอเงียบไปสักพัก เริ่มจะหลับ มันมาอีกแล้ว ชอบมาบินเล่นแถวหูอยู่เรื่อย ไม่เข้าใจจริงๆ ผมต้องสะดุ้งลุกขึ้นมาปัดอีก เป็นอยู่อย่างนี้ จนเกือบไม่ได้นอน ยากันยุงที่จุดไว้ก็เอาไม่อยู่ สงสัยแมร่งดื้อยา
" อ้าว ยังไม่นอนเหรอ" ผมลืมตาขึ้นมอง มันยืนจังก้าอยู่ในความมืด
"ยัง นอนไม่ได้ ยุงเยอะว่ะ ไม่มีมุ้งเหรอ" ผมถาม
"ไม่มีหรอก" มันตอบเสียงเรียบๆ เนือยๆ
"อืม" ผมตอบรับก่อนจะพลิกตัวตะแคงเข้าฝาห้อง
ได้ยินเสียง ก๊อกแก๊กๆ แล้วลมก็พัดผ่านตัว วูบๆ ยุงก็ไม่บินให้ได้ยินเสียงอีกแล้ว
ผมหันไปมอง
"๐เอ้ย ทำอะไร" ผมลุกขึ้นนั่ง เมื่อเห็นภาพ ไอ่อ้อย นั่งเอาเสื้อยืดมันปัดยุงให้
"นอนไปเหอะน่า" มันผลักผมให้นอนลงไป
"ไม่ต้องหรอก เมิงนอนเหอะ เดี๋ยวกรูก็หลับแล้ว" ผมว่า
"กรูยังไม่ง่วง เมิงนอนไปเหอะ กรูปัดยุงให้" มันยังคงยืนยัน
"บอกว่าไม่ต้องไง" ผมเสียงแข็ง เพราะสงสารมัน มันไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้
"กรูรับปากแม่เมิงแล้วว่า จะดูแลเมิง ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม ให้กรูทำตามที่กรูรับปากเหอะว่ะ" มันว่า
ผมจนใจที่จะไปดื้อด้านกับมัน มันเต็มใจ ผมไม่เคยห้ามสมันได้หากมันเต็มใจจะทำอะไรสักอย่าง ผมล้มตัวลงนอน รู้สึกอุ่นใจดีจัง มันนั่งเท้าคางมองผม อีกมือก็ปัดยุงไป
"บวชเท่าอายุแม่คืออะไรอ้อย" ผมถาม
"ก็บวชพรรษาเท่าอายุแม่" ผมพยักหน้าก่อนจะหลับตาพริ้ม ไม่รู้สึกเสียใจ หรืออยากร้องไห้เลย ไม่รู้เพราะอะไร อาจเป็นเพราะได้บอกสิ่งที่มันอยากฟังออกไปแล้วก็เป็นได้ และมันเองก็คงตระหนักดี แค่อยากได้ยินคำนี้ก็แค่นั้น เพราะว่ามันคงเป็นไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว เราไม่มีทางเป็นมากกว่าเพื่อน เราแต่งงาน มีลูกกันไม่ได้......ที่เราทำได้คือรักกันด้วยความรู้สึก เมื่อในทางปฏิบัติมันจบสิ้นลงตรงคำสารภาพของผมแล้ว สำหรับมันก็คงจะมาถึงทางตัน ไปไหนต่อไม่ได้อีกแล้ว.........................กรูก็คิดเช่นนั้นเหมือนกันว่ะอ้อย
ผมยังคงหลับตา สายลมอ่อนพัดผ่านร่างเบาๆ อืม ไม่มียุงมากวนใจอีกแล้ว ผมหลับได้อย่างสบายใจและอุ่นใจที่สุด............................................................
ผมตื่นขึ้นมา เพราะเสียงไก่ขันจากที่ไหนสักแห่งไกลๆ มันไม่คุ้นหูเท่าไหร่ รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว อาจเป็นเพราะพื้นกระดานมันแข็งโป๊ก เลยทำให้เมื่อย หันไปมองข้างๆ ไอ่อ้อยไม่อยู่ หมอน ผ้าห่มทุกอย่างที่จัดไว้ เหมือนเดิมทุกอย่าง .........มันไม่ได้นอน
ผมลุกขึ้นจัดที่นอนก่อนจะเดินออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก อากาศที่นี่บริสุทธิ์จริงๆครับ ไม่ต้องซื้ออกซิเจนที่ไหนด้วย สบายปอดดีด้วย
ไอ่อ้อยยืนมือไพร่หลังอยู่ ผมเดินไปทัก
"เมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอ" ผมถามรู้สึกถึงบางสิ่งระหว่างเรากำลังเปลี่ยนไป
"อืมนอนไม่หลับ" มันตอบ ไม่มองหน้าผม
"จะไปกันกี่โมงหล่ะ" ผมถาม
"ไปอาบน้ำสิ อาบเสร็จก็ไปเลย" มันว่า
"อืมม ไม่อาบแล้วน้ำ ล้างหน้าแปรงฟันพอ หนาวสาดดด เดี๋ยวโทรถามแม่ก่อน ว่าจะมายัง"
ผมตบบ่ามัน 2-3 ที ก่อนเดินไปโทรหาแม่
แม่มากับรถพี่เต้ย มีนุ่น มีป้าข้างบ้าน แม่บอกว่าพี่เต้ยหาทางมาถูก บอกแค่ชื่อวัดเดี๋ยวแดกถามทางเอา
........................................................................
ผมขับรถพามันกลับวัด เกือบจะ 7โมงมาถึงวัด ระหว่างทางมันเอาแต่นั่งเงียบ ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน รู้สึกเหมือนมันห่างออกไป ทุกที ทุกที..............
จริงๆมันไม่ใช่เรื่องเศร้าอะไรหรอกครับ มันก็เหมือนเพื่อนเราคนนึงมาบอกว่าจะบวชสัก 10-20 ปี อาจแปลกใจบ้างแต่ก็ไม่ได้เศร้าใจอะไรมากกมายครับ ตอนแรกๆมีบ้างแต่หลังก็ไม่มีอะไร
ลองคิดในแง่ขอผมนะครับ.....................
ผมมีเพื่อนคนนึงที่ผมรักมาก เป็นห่วงมาก ห่วงว่า ถ้าผมไม่อยู่ชีวิตมันจะเป็นไง มันไม่มีเพื่อนที่ไหนเลย มีแต่เพื่อนเละเทะ จะพามันไปทางมืดได้ทุกเมื่อ ญาติพี่น้องก็ไม่สนิท เหมือนไม่มีด้วยซ้ำ แล้วผมก็ห่วงสารพัด ห่วงว่ามันจะทำงานอะไร มันจะกลับไปเล่นบอล ไปกินเหล้า เล่นยาอีกมั๊ย ห่วงว่ามันจะหลงผิดหรือปล่าว ห่วงว่าถ้ามันมีปัญหาใครจะอยู่เคียงข้างมัน................ถ้าผมยังห่วงแบบนี้ ผมไม่มีทางไปทำงานได้แน่ครับ........................

แต่มาวันนึงวันที่ได้รู้ว่ามันจะบวช มันจะมีที่พึ่ง มันจะไม่กลับไปเล่นยา ติดเหล้าติดบอล ไปยกพวกตีกันอีก ถึงจะบวชไม่สึกก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยผมก็หมดห่วง เหมือนโล่งอกที่จะฝากเพื่อนคนนี้ไว้ใต้ร่มกาสาวพัทร....อย่างน้อยชีวิตมันก็ยังคงดำเนินต่อไปตามครรลองคลองธรรมได้ เพราะฉะนั้น ผมไม่อยากให้ใครต้องร้องไห้อ่ะ ครับ น่าจะยินดีกับมันดีกว่านะ
ระหว่างทาง เราขับรถแวะรับน้ามันมาด้วย พอมาถึงวัด ผมจอดรถสนิทกำลังจะหันไปถามมันว่า จะทำอะไรต่อ ยังไม่ทันจะพูด มันเปิดประตูเดินออกไป ไม่หันมามองผมแม้ตาหางตา ผมเปิดประตูเดินตามไปห่าง
มันกับน้าเดินมาถึงกุฏิเจ้าอาวาส ผมเดินตามมา พยายามมองสบตามัน จะได้รู้ว่าผมควรทำยังไงต่อ แต่มันไม่เงยหน้ามามองผมเลย ผมนั่งลงที่ม้าหินอ่อน ห่างจากมันเหมือนกัน ก้มหน้าแคะเล็บ.......................
ผมรู้สึกเหมือน มันไม่ใช่คนเมื่อวาน มันเกิดอะไรขึ้นอ่ะ ทำไมมันไม่คุยกับผมเหมือนที่คุย ที่เป็น ที่ทำเมื่อวาน วันเดียวนี่คนเราเปลี่ยนได้ขนาดนี้เลยเหรอ............ผมเศร้าอ่ะ

ผมทนนั่งเป็นอากาศธาตุต่อไปไม่ไหวแล้ว ผมพยายามมองตามันหลายครั้ง แต่มันไม่แม้แต่จะชายตาแลผมเลยสักครั้งเดียว ผมแค่อยากให้มันรู้แค่นั้นเองว่า "กรูนั่งอยู่ตรงนี้นะ กรูเป็นเพื่อนเมิงนะเว้ยยยยสาดดด"

ผมลุกขึ้นมาเดินเล่นหลังจากไม่อยากนั่งตรงนั้นอีกแล้ว สุดท้ายไม่มีที่ไปก็มานั่งแกล่วอยู่ที่รถตัวเอง รอแม่.......เมื่อไหร่จะมา.....

โปรดติดตามตอนต่อไป.....