| หัวข้อกระทู้ : กรูไม่ช่ายเกย์....จะจีบทำม้ายย ตอนอวสาน |
(D)
............ถือรูปถ่ายแม่มันครับ เพราะมันขอให้ผมถือให้
ส่วนแม่ผมถือหมอน (ตอนแรกมันมองตาผม แล้วมองไปที่หมอน แต่ผมถือไม่ได้หรอก มันผิดประเพณี จนมันบอกว่าให้ผมถือรูปแม่มันให้หน่อย ผมเลยได้ถือ)
..........................................................................
ที่เหลือก็จะเป็นพิธีกรรมทางศาสนาครับ ไม่อยากเขียนให้มันยาว
รู้แต่ว่าผมตัดใจจากท่านทันทีเมื่อเห็นพระอ้อยอยู่ในผ้าเหลือง
........ท่านสงบนิ่ง
........เยื่อกเย็น
.........ยิ้มละมุน
..........น้ำเสียงราบเรียบ
........ดูมั่นคง
........และที่สำคัญ ดูห่างเหิน
ท่านมองต่ำตลอดเวลา พูดน้อยลงทันที ไม่เหลือเค้าของอ้อยคนเดิมอีกต่อไป แววตาเจ้าเล่ห์ น้ำเสียงกวนประสาท ท่าทางกวนส้น ท่าเดินที่พร้อมจะหาเรื่องคนได้ตลอดเวลา อันตรธานหายไปทันที
.............นี่คือเหตุผลที่ทำไมผมถึงบอกว่า ผมได้สูญเสียเพื่อนไปแล้ว ความทรงจำของผมที่มีต่อมันในฐานะเพื่อนรักสิ้นสุดลงตั้งแต่วันนั้น ต่อไปผมก็จะมีพระองค์นี้เป็นที่พึ่งทางใจผมแทนที่จะมีเพื่อน ถึงมันไม่ต่างกัน แต่มันต่างกันมันต่างกันจริงๆ
กราบเท้าลาพระธรรมขโรภิกขุในเย็นวันนั้น ก่อนจะขับรถกลับบ้านด้วยความเหงาใจ when I am feeling blue ยังคงบรรเลงอยู่ในรถ และในใจผมตลอดไป ......................ผมจะคิดถึงท่านไม่ว่าท่านจะไปอยู่ที่ไหน เส้นผมของท่านถูกเก็บไว้ในสมุดบันทึกของท่านเป็นอย่างดี สิ่งที่เป็นความทรงจำที่จับต้องได้เกี่ยวกับตัวท่าน มันจะอยู่กับผมตลอดไปครับ..............................................
.........ไดอารี่จะไปอยู่ที่วัดเมื่อมันเดินทางมาถึงหน้าสุดท้าย ผมจะเอาไปคืนท่านที่วัด ไม่ว่าท่านจะอยู่ที่ไหนต่อไปนี้ ไดอารี่เล่มนั้นจะไปคอยท่านอยู่ที่วัด.................................เผื่อวันนึงท่านจะกลับมาอ่านมันอีกครั้ง.....เผื่อวันนึง.....T-T
.
.
.
.
.
..............................The End จริงๆแล้วครับ ต่อไม่ได้แล้ว..................................
ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะครับ รู้มั๊ยว่าความรู้สึกที่เกิดกับทุกคนนี้ ผมเองเผชิญมันมาแล้วเมื่ออาทิตย์ก่อน ผมก็รู้สึกสับสนไม่ต่างจากพวกคุณนะครับ ไม่รู้จะดีใจ เสียใจดี รู้แต่ว่าเหงาจับใจ
..................มันยากแค่ไหนรู้มั๊ยครับ กับการที่ผมจะย้อนอดีตไปเล่าในสิ่งที่ผมอยากลืม ทุกฉากที่เล่า ผมต้องก้าวข้ามความรู้สึกที่กำลังพิมพ์ถึงแม้ผมจะอยากร้องไห้เมื่อคิดถึงคืนนั้น แต่ในเมื่อคืนนั้นจริงๆแล้วผมมีความสุข ผมสนุกผมก็จะต้องสื่อให้ทุกคนรู้ว่าผมสนุกมีความสุขจริงๆ บ่อยครั้งที่หายไปนานปล่อยให้เพื่อนๆรอ เพราะอะไรผมผมคงไม่ขอเล่าอีกแล้ว เหมือนตัวเองกำลังย้อนเวลา
................แต่พอมาถึงตอนที่ทำให้ผมเหงาจับใจ ผมผ่านมันมาแล้ว แต่ผมต้องเขียนความรู้สึกที่เคยรู้สึกอีกครั้ง มันค่อนข้างจะทรมาน สำหรับผม แต่ก็นะ เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว.................................
ยิ่งมาอ่าน คห เพื่อนอีกครั้งทีไรก็นะ T_Tทุกที..............ต่อนี้ไป ผมคงไม่ได้เข้ามาอีกนานนะครับ อยากพาแม่กับน้องไปเที่ยวที่ที่อยากไป
ยังไงเก็บเรื่องราวเหล่านี้ไว้นะครับ ไม่ใช่เพื่อให้จดจำผม จดจำพระอ้อย หรือจดจำใครในนิยายเรื่องนี้ แต่เพื่อให้นิยายเรื่องนี้คอยเตือนตัวเองอยู่เสมอว่า ความรักไม่ว่ายังไงมันสวยงามเสมอนะครับ
ขอบคุณอีกครั้งครับผมม ลาก่อนน้า ถ้ามีโอกาส....มีเวลา และจิตใจมั่นคงกว่านี้ ผมจะกลับมาเล่าเรื่องราวในไดของพระอ้อย แต่ตอนนี้ขอเก็บมันไว้ก่อนนะครับ ยังไม่อยากให้มันตอกย้ำไปมากกว่านี้
....................ขอบคุณครับ
 จบจนได้นะครับ ตอนจบอาจจะไม่ตรงกับที่หลาย ๆ คนคาดเดาไว้นะครับ
เป็นข้อสรุปที่ดีว่าความรักเป็นสิ่งสวยงาม ไม่เลือกเพศ ศาสนา ชนชั้นวรรณะ เพราะฉะนั้นก็รักกันไว้นะครับ ดีกว่าไม่มีใครให้รัก
รอพบกับเรื่องต่อไปนะครับ พยายามหาเรื่องที่น่าสนใจมาให้เพื่อน ๆ สมาชิกอ่านต่อไปครับ แต่ไม่รู้เมื่อไหร่นะครับ คงเร็ว ๆ นี้
nooing |
|
|
[ศ. 22 พ.ค. 2552 - 04:55 น.]