(D)
ตอน : 2
วันนั้นจึงเป็นวันหยุดที่มีความหมายเป็นพิเศษ
หัวใจมันฟู ๆ หน้าร้อนวูบวาบ..หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
การแอบชอบผู้หญิงที่เพิ่งพบเห็นเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับผู้ชายวัยนี้..โดยเฉพาะผมเป็นเรื่องธรรมดามาก ๆ
วันหนึ่งชอบเป็นสิบ ๆ คน
แต่การชอบผู้หญิงตั้งแต่แรกเห็นครั้งนี้..มีพิเศษยิ่งกว่า
ผมได้มีโอกาสพูดคุยกับเธอ..ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ
มันก่อให้เกิดความรู้สึกที่บรรยายไม่ ถูก
คันหัวใจอย่างไรไม่รู้
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นเวลามองผมอย่างล้อเลียน
โอย..สวยอะไรอย่างนี้!!
***************
ผมเดินไปเดินมา..ผลุ ดลุกผลุดนั่ง..นอนกลิ้งซ้ายกลิ้งขวา..อยู่ในห้องที่เปิดเพลงเบา ๆ
เพิ่งรู้นะนี่ว่า คำว่าหัวใจรื่นรมย์มันเป็นอย่างนี้นี่เอง
ไม่ว่าจะมีเพลงอะไรขึ้นมา..ก็รู้สึกมันเพราะไปเสียหมด
อย่างพี่เบิร์ดเพลงนี้ เพลงอกหักแท้ ๆ ผมยังฟังอย่างเป็นสุข
"เธอรู้ใช่ไหม..ฉันมีชีวิตเพื่อใคร.."
ทำนองช่างเพราะเหลือเกิน
"และรู้ใช่ไหม เหตุใดจึงเป็นอย่างนี้.."
ผมกระดิกเท้าที่ไขว้ห้างอยู่ตามจังหวะ
"ก็เพราะรักเธอ..รักทั้งหัวใจที่มี"
ไม่เคยมีวันที่ดี..เมื่อเธอจากไป.."
เพลงจบไปพักใหญ่..ที่หน้าต่างบานตรงข้ามนั้นก็มีอะไรไหว ๆ ที่หางตา
แดดยามสายสาดหางแสงกระทบผ้าม่านสีฟ้าอ่อนให้โปร่งใส
ใครบางคนยืนอยู่ที่นั่น
ผมนอนนิ่ง..กลั้นใจ..ขอให้เป็นเธอ
ริมผ้าม่านถูกเลิกด้ วยมือเล็ก ๆ ดวงตากลมโตมองแว่บมาทางนี้
แว่บเดียว..แป๊บเดียว..แล้วหลบวูบ
ผมหรี่ตาแกล้งเป็นหลับ
นอนนิ่งไม่กระดุกกระดิก
ผ้าม่านสั่นไหวอีกครั้ง..คราวนี้เห็ นเต็มวงหน้า
เธอมองมา..มีรอยกลั้นยิ้ม
เธอยิ้มอะไร?
ผมใส่กางเกงขาสั้นแล้วนี่นะ
แล้วเธอก็วูบหายไป..รออยู่พักใหญ่..เธอก็ไม่มาให้เห็นอีก
ผมขยับตัว..หัวใจเรียกร้องให้ทำอะไรสักอย่าง
รอยยิ้มนั้น..เต็มไปด้วยไมตรีเกินกว่าจะเพิกเฉยได้
กระดาษปากกาวางอยู่ที่โต๊ะ..นึกถึงการพับจรวด
เชยร ะเบิดเถิดเทิงถ้าคิดจะเขียนอะไรลงไปแล้วร่อนไปที่หน้าต่าง
ที่สำคัญไม่รู้จะเขียนอะไร
เดินไปทรุดนั่งที่เก้าอี้..เพลงของพี่เบิร์ดยังก้องอยู่ในหัว
จรดปากกาลงไปอย่างไม่รู้ตัว
"แค่ผ่านมาพบกัน..แค่หลับและฝันไป..แล้วทุกอย่าง..ก็จะเปลี่ยนเป็นเหมือนเหมือนเดิม..แค่ผ่านมาพบกัน..บังเอิญมาพบกัน..แค่ ไม่นาน..แล้วก็คง..จะจากไป.."
อ่านที่ตัวเองเขียนแล้วก็รู้สึกแปลก ๆ
ขยำเสร็จแล้วก็เหวี่ยงหวือ
กระโดดขึ้นเตียงอีกครั้ง..ทำอย่างไรดีน้าที่จะได้รู้จักเธอมากกว่านี้..?
เดินไปกดออดอีกครั้ง?
ทำหนังสือตกอีกที?โอย..จะบ้าตาย
*********
แล้วผมก็ได้ยินเสียงติดเครื่องยนต์
ใจหายวาบ..ถลาไปที่ระเบียงทันที
ยังไม่ทันไร เธอจะไปแล้วหรือนี่..?
ลุงขาวยืนเปิดประตูบ้าน..เธอกำลังก้าวขึ้นรถ
อุ้มเจ้ารันน้อยแนบอยู่ที่อก
เธอหันหลังให้ผม..เอื้อมมือปิดประตู
ได้ยินเสีย งหมาเห่า..เธอชะงัก
แล้วเจ้าตัวสีน้ำตาลเข้มก็พรวดลงมา..วิ่งจี๋มาทางผม
เธอวิ่งตาม
หนึ่งคนหนึ่งหมามายืนมองผม
เจ้ารันน้อยเห่า
เธอยิ้ม
ผม ยิ้ม
เธอก้มลงอุ้มลูกหมา แล้วหันหลังไปขึ้นรถ
ผมหันหลังไปหาแม่
"แม่...ผมอยากเลี้ยงหมา..."
เป็นเสียงตะโกนลั่นบ้าน
*********
นั่นคือครั้งแรกที่ผมกับเธอได้พ บกัน
เป็นครั้งแรกที่สำคัญที่ผมเก็บจำมาได้ทุกเหตุการณ์และความรู้สึก
หากจะถ่ายทอดออกไปให้หมดนั้น..ก็คงจะยืดไปหลายวันกว่าเรื่องนี้จะจบลงได้
เธอหายไปหนึ่งอาทิตย์..แล้วเธอก็กลับมาอีกครั้ง
คราวนี้เธอมีกระเป๋าและข้าวของมาด้วย..เธอคงจะมาอ่านหนังสือและให้ครูไหว(ป้าชั้น)ซึ่งเป็นอาจารย์ปลดเกษีย ณช่วยติวให้ในช่วงปิดเทอมนี้
ผมเองนั้นตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา..ก็เฝ้ารอเวลานี้อยู่ทุกขณะ
การที่เป็นคนชอบขีดเขียน..สมุดฉีกที่ผมเอาไว้ทดเลขจึงกลายเป็น ที่ระบายอารมณ์
ทุกวันนี้ผมก็ยังเก็บรักษาอยู่..เอาขึ้นมาอ่านเมื่อไรก็มีความสุขเมื่อนั้น
ผมเฝ้ามองความเคลื่อนไหวของบ้านข้าง ๆ นั้นด้วยหัวใจที่รอคอย
หน้าต่างเปิดกว้าง..ไม่สนใจจะเอาม่านลง..หวังว่าเธอจะโผล่มาให้เห็นเร็ว ๆ
แต่เธอคงกำลังเก็บของ..ยังไม่มีเวลามายิ้มให้ผม
ไม่เป็นไร..รอมาได้ตั้งนาน..รออีกหน่อยก็คงไม่ถึงตาย
ผมพร่ำบอกตัวเอง
********
แล้วหัว ใจของผมก็กระตุกวูบ
เมื่อมีมือเล็ก ๆ มาเปิดม่านสีฟ้าอ่อนนั้น
ผมกระดกตัวขึ้นจากที่นอน..กะจะยิ้มให้หล่อที่สุดในโลกให้เธอได้เห็น
แต่แล้ว..เด็กผู้ชายฟันหลอ..ก็ชะโงกหน้าส่งสายตาบ้องแบ๊วม าให้
ผมหยุดยิ้ม..เขาฉีกยิ้ม
ผมฝืนยิ้มตอบ..เขายื่นของเล่นออกมาเหมือนจะอวด
มันเป็นตัวตุ๊กตาหุ่นยนต์..ที่ปลายขาทั้งสองข้างติดล้อไว้ด้วย
" พี่..นี่.."
เขายื่นของเล่นให้ดู
"พี่มีมะ?"
ผมลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง..ไม่ได้สนใจหุ่นยนต์
แต่สนใจสะพานน้อย ๆ คนนี้
นอกจากหมาแล้วก็เด็กนี่แหละ..ตำราเขาว่าไว้
เข้าทางใดทางหนึ่งเพื่อจีบสาว..เขาว่ามีหวังสำมะเร็ด
"ไม่มีหรอก..เสียดายจัง.."
เขาทำ ดวงตาสลด..คงสงสารผมจับใจ
"แมนมีสองตัว..พี่เอาปะ?"
เข้าทางดีแท้
"เอาสิ..ให้พี่ยืมหน่อยนะ"
เขาพยักหน้า..แก้มขาวยุ้ยนั้นยิ้มจนปิดดวงต า
แล้วก็วับหายไปชั่วครู่ จากนั้นก็โผล่มาพร้อมหุ่นยนต์อีกตัว
มันเล็กกว่ากันมาก
แขนมีข้างเดียวเสียด้วยซ้ำ
เขายื่นให้..ผมแกล้งยื่นมือไปรับ
ไกลกันขนาดนี้จะรับได้ก็ต้อง โยน
"รับไม่ถึงอ้ะ..งั้นเดี๋ยวพี่ลงไปเอาที่ประตูนะ.."
เขาพยักหน้า..วิ่งตื๋อไปทันที
ก่อนออกจากห้องผมมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง
ยิ้มหล่ อที่สุดในโลกอีกที
ผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหน่อย..ควักเจลมาลูบเพื่อทำให้มันโด่เด่อย่างเดิม
ทำอย่างนี้เพื่อสร้างความมั่นใจในตัวเอง
แล้วออกจากห้องอ ย่างมาดมั่น
ผ่านน้องสาวที่ห้องนั่งเล่น
เธอมองผมเหมือนเห็นตัวประหลาด
"หัวพี่ไปโดนอะไรมา?"
ความมั่นใจของผมเลยหดจนติดลบตั้งแต่วินาทีนั้นแง่ง!!
...นับจากวันนั้นผมกับน้องแมนก็กลายเป็นเพื่อนสนิท เขาเป็นสะพานแก้วชั้นดี..ดีหนึ่งประเภทหนึ่ง..ทอดให้ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเธอเชื่อมถึงกัน...
โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ...  |
|
[อา. 24 พ.ค. 2552 - 06:08 น.]