(D)
ตอน : 3
นับจากวันนั้นผมกับน้องแมนก็กลายเป็นเพื่อนสนิท
เขาเป็นสะพานแก้วชั้นดี..ดีหนึ่งประเภทหนึ่ง..ทอดให้ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเธอเชื่อมถึงกั น
เขามาเรียกผมที่หน้าต่างทุกวัน..วันไหนที่พี่สาวของเขาอยู่ที่ห้องด้วยเราก็จะได้คุยกัน
มินคือชื่อของเธอ..เธอเกิดราศีมิน
ส่วนแมนนั้ นเป็นน้องชายแท้ ๆ ของเธอ อายุยังไม่ห้าขวบ..ร้องขอตามพี่สาวมาอยู่ที่บ้านปู่กับย่าด้วย
เธอมาติวหนังสือกับยาย และจะอยู่ที่นี่ตลอดปิดเทอมนี้
ซึ่งก็เหลือเวลาอีกเดือนเศษ ๆ เท่านั้น
#######
ในซอยบ้านผมกับบ้านยายของมิน..มีสนามเด็กเล่นอยู่เกือบท้ายซอย
สวนหย่อมเล็ก ๆ ต้นไม้ใหญ่ ๆ สนามหญ้านุ่ม ๆ เป็นที่ที่ผมกับน้องแมนนัดพบกันเสมอ
ตอนหนึ่งได้จังหวะ..ผมตะล่อมถามเขาถึงเรื่องส่วนตัวของมิน
"เยอะแยะ.."
เขาตอบ
"ไรแยะ?"
"แฟนพี่มิน.."
"จริงอ้ะ.."
"จริงคับ.." เขาพยักหน้า..ตายังมองของเล่นที่มือ
"ไหนลองบอกซิ..มีกี่คน?"
เขาทำมือสี่นิ้ว
"โหย.."ผมอุทาน
"เดี๋ยวก็โทรฯ มา..เดี๋ยวก็มาหา..เดี๋ยวก็พาไปดูหนัง"
ผมไม่แปลกใจเท่าไรนัก..คนน่ารักอย่างมิน..จะไม่มีแฟนมาก่อนเลยก็ผิดไป
"แล้วใครมีภาษีดีที่สุด.."
เข าขมวดคิ้ว
"รัฐบาล..รัฐบาลมีภาษี"
ลืมไป..คำนี้น้องแมนคงไม่เข้าใจ
"แมนคิดว่าพี่มินของแมนชอบใครที่สุด.."
เขาส่ายหน้า
"ชอบทุกคน เท่า ๆ กัน"
คำตอบนั้นทำให้ผมแปลกใจ
"แมนรู้ได้ไง?"
"พี่มินบอก.."
"เคยคุยกันเรื่องนี้ด้วยเหรอ?"
เขาพยักหน้า..แล้วเงียบ
"คุยว่ าไง?"
"พี่มินร้องไห้.."
ผมดึงหญ้าจนขาดติดมือมากำใหญ่ กลั้นใจฟังน้องแมนเล่าต่อ
แต่เขากลับเงียบ เล่นของเล่นในมือง่วนอยู่
"ทำไมถึงร้องไห้?.."
"ทะเลาะกับไอ้บ้า..ไอ้บ้าโทรฯมาหาพี่มิน..พี่มินขว้างโทรศัพท์..แล้วด่าว่าไอ้บ้า.."
"เข าทะเลาะกันเรื่องไร?"
"ม่ายรุ.."
"อ้าว.."
"พี่มินบอกกับเขา..ทุกคนเป็นเพื่อน..ฉันชอบทุกคนเท่า ๆ กัน"
"อ๋อ..งั้นเองเหรอ"
แล้วอยู่ ๆ เขาก็หันมามองผม
"พี่รันชอบพี่มินเหรอ?"
ผมหน้าแดง..ตั้งหลักไม่ทัน
"ถ้าพี่บอกว่าชอบล่ะ..แมนจะว่าไง?"
"ดีสิ..แมนก็ชอบพี่รัน" ผมขยี้ผมเขาอย่างเอ็นดู
"แล้วพี่มินล่ะ..ชอบพี่รันด้วยไหม?"
เขาส่ายหน้า ผมหน้าเสีย
"พี่มินไม่บอก.."
"พี่มินเคยถามถึงพี่ไหม?"
เขาพยักหน้า.."ถามทุกวัน"
"ว่า?"
"เจ้ารันใหญ่ชวนเล่นอะไรอีกล่ะวันนี ้.."
ผมเพิ่งรู้ว่าลับหลังผมเธอเรียกชื่อผมอย่างนั้น
ผมหัวเราะถอนฉิว
"ฝากบอกพี่มินด้วยนะว่า เจ้ารันใหญ่อยากจะกระโดดกัดคอพี่มินจะแย่อยู่แล้ว.."
น้องแมนใช้มือจับคอตัวเอง..หน้าเสีย
"พี่รันเป็นหมาเหรอฮะ?"
"ช่าย..."
******* *
ตลอดสัปดาห์แรกที่เธอมาอยู่ในช่วงปิดเทอม..แม้เราจะได้คุยกันบ้างตรงริมหน้าต่าง(ไม่เกินสามคำ..หวัดดีครับ..ค่ะ..) แต่ส่วนใหญ่ก็ยังต้องผ่านน้องแมน
ผมมักจะฝากคำพูดเก๋ ๆ ฝากบอกไปถึงมิน..ซึ่งบางครั้งพ่อสื่อตัวดีก็เก่งเกินไป เช่น
"ฝากบอกพี่มินด้วยนะว่า...คืนนี้ก่อนนอน..อย่าลืมส่องกระจก.."
เขาทำหน้างง
"ส่องไมฮะ?"
"จะได้เห็นว่ามีใครมองอยู่ไง"
" พี่รันมองอยู่เหรอฮะ?"
"เอาน่า..บอกแค่นี้พี่มินของแมนเขาก็รู้เองแหละ.."
เขาพยักหน้า
วันรุ่งขึ้นคำแรกที่ผมถามในทันทีที่ได้เจอเขาในช่วงเ ย็น ก็คือพี่มินว่ายังไงบ้าง
น้องแมนยิ้มแหย..เหมือนไม่อยากตอบ
"บอกมาน่า..พี่อยากรู้"
"พี่รันไม่อยากรู้หรอก.."
"อยาก.."
" แน่นะ?"
"แน่"
"พี่มินบอกว่า ไอ้บ้า.."
ผมทำคอย่น
"จริงอ้ะ?"
"คือยังงี้ฮะ แมนเกือบลืมบอกพี่มินไปแล้ว..ดีที่เห็นพี่มินส่องกระจกเลยนึกขึ้นได้ แมนก็เลยบอกไป"
"ว่า?"
"พี่แมนแอบมองอยู่หลังกระจก.."
"เฮ่ย..ทำไมบอกยังงั้นล่ะ"
"อ้าว..ก็พี่รันบอกว่าจะแอบมองพี่มินตอนพี่มิน ส่องกระจกไม่ใช่เหรอ?"
ผมเกาหัว เด็กคนนี้มันฉลาดหรือโง่กันแน่
"พี่มินด่าลั่นเชียว..ไอ้บ้า..ลามก"
ผมคอย่น
"สอนเด็กให้ทะลึ่งตามไปด้วย..คอยดูเถอะ..เจอหน้าจะตอกให้หน้าหง าย.."
เย็นวันนั้นผมเลยไล่เขากลับบ้าน
"ไปบอกพี่มินเดี๋ยวนี้เลยนะว่า..พี่รันไม่ได้หมายความว่ายังงั้น..แค่อยากจะบอกว่ามีคนเขาแอบมองคนสวยอยู ่แค่นั้น.."
เขาทำปากมุบมุมเหมือนจะท่องประโยคนั้น
"ไหนลองพูดให้ฟังซิ.." เพื่อความแน่ใจต้องมีการซักซ้อม
"บอกพี่มินว่า..พี่รันแค่ชอบแอบมองคนสวยเท่านั้น..ไม่ใช่แอบมองพี่มินสักหน่อย.."
"เออดี.." ผมถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อน
"ไม่เป็นไร..งั้นไม่ต้องแล้ว..ขอบใจ"
"ตกลงให้แมนบอกพี่มินหรือเปล่า?"
"ไม่ต้อง!" ผมลงเสียงหนัก ๆ
#######
ถึงกระนั้นก็ตาม น้องแมนก็ยังเป็นแมสแซนเจอร์ที่ดี เพราะไม่มีวิธีใดอื่นที่ดีกว่านี้
โทรศัพท์มือถือผมยังไม่มีใช้..เธอก็ยังไม่มี จะให้ขอเบอร์ที่บ้านย่าของเธอก็เกรงใจ
ไม่ได้เกรงใจเธอ..แต่เกรงใจความดุของสองปู่ย่าของเธอต่างหาก
ถ้าพลาดนิดเดียว..รับรองเดือดร้อนถึงแม่ผมแ น่
นี่ก็ยังหวั่น ๆ อยู่ว่า..น้องแมนซึ่งรับปากดิบดีว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องผมจีบพี่มินของเขาให้ปู่กับย่ารู้..วันร้ายคืนไม่ดีวันไหน..เขาจะหลุดปากออกมา
"ถ้าแมนพูดพี่ร ันจะโกรธแมนมาก.."
"เหรอฮะ.."
"พี่จะไม่ซ่อมหุ่นยนต์ให้อีก..แล้วจะหักแขนหักขาให้ป่นปี้ไปเลย.."
"แมนไม่พูดหรอกฮะ.." เขากอดหุ่นยนต์คู่ใจของเขาไว้แน่น
"แล้วพี่จะไม่เล่นกับแมนอีกแล้ว.."
เขาส่ายหน้าจนผมกระจาย
"แมนไม่พูดแน่ ๆ ฮะ"
เขาทำตาแดง ๆ จนผมต้องรีบโอ๋
เด็กคนนี้ร้องไห้เก่งจริงแฮะ
#######
ความคุ้นเคยของเราค่อย ๆ เพิ่มขึ้น
เมื่อเย็นวาน..ผมฝากคำพูดสองสามคำไปหามิน..ทำให้เธอตามน้องออกมาในเย็นวันนี้
เธออยู่ในชุดสีฟ้า..เสื้อยืดกระชับตัว..ขาสั้นปักหน้าแ มวสีขาวสลับฟ้า
หน้าขาวผ่อง..คงอาบน้ำแล้ว..ปากแดงคิ้วดำ..สวยจนผมไม่อยากละสายตาจากเธอ
เสียอย่างเดียวเธอหน้าคว่ำ
"มินว่าเราต้องคุยกั นหน่อยแล้ว.."
น้องแมนวิ่งเล่นอยู่แถวนั้น..ผมซึ่งรู้ตัวอยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็หันมายิ้มรับคำพูดของเธอ
"ถ้าผมไม่ฝากบอกคำนั้นไป..เราก็ค งไม่ได้คุยกันซะที.."
"คุณกล้ามาก.."
"ขอบคุณ..ใครก็ชมว่างั้น.."
เธอมองผมด้วยหางตา..คล้าย ๆ ค้อนแต่ทู่กว่า
"คุณคิดอย่างไรกันแน่..คุณปู่คุณย่าของฉันเป็นคนดุมาก..ไม่ยอมรับเด็ดขาดกับเรื่องพวกนี้..นี่แค่แกระแคะระคายว่าน้องแมนออกมาเล่นกับคุ ณแกก็เริ่มบ่นแล้ว.."
"น้องแมนเป็นผู้ชาย..ไม่เสียหายสักหน่อย"
"นี่คุณคิดว่าไม่มีใครเขารู้หรอกรึ ว่าคุณคิดอย่างไง?"
ผมเริ่มยิ้มจืด ๆ
"ไม่รู้ก็รู้ไว้ซะ..ไอ้น้องแมนของคุณมันบอกคำพูดนั้นออกมากลางวงข้าว.."
ผมใจหาย..อ้าปากค้าง
"และที่มินออกมานี่..ก็จะมาบอกคุณว่า คุณคิดผิดแล้วที่คบกับเด็กสร้างบ้าน.."
"ผมขอโทษ..ถ้าทำให้คุณมินถูกดุ"
เธอยังไม่หายหน้าคว่ำ แต่ลูกตาเริ่มเปลี่ยนแวว
"มินแก้ไปว่าน้องแมนเขาชอบยั่วมินเล่น..คุณย่าน่ะไม่เท่าไร..แต่คุณปู่ให้มินกับน้องเปลี่ยนห้องนอน.."
ผมใจหายเป็นครั ้งที่สอง
"แสดงว่าแกรู้น่ะสิว่าเราแอบคุยกันผ่านหน้าต่าง.."
ผมอุทาน มินค้นผมอีกครั้ง
"และตั้งแต่วันนี้..แกไม่ยอมให้น้องแมนออกมาวิ่งเล่นอีกแล้ว.."
"อ้าว.."
"วันนี้ที่ออกมาได้..ก็เพราะมินบอกแกว่าจะไป ซื้อของเลยชวนน้องมาเป็นเพื่อน..แกถึงได้ยอมให้ออกมา.."
แล้วมินก็ลุกขึ้น..กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากปลายผมโชยมาให้ชื่นใจ
"มินมานี่ก็เพราะต้องการมาอ่านหนังสือ..บ้านมินเป็นโรงงานผู้คนพลุกพล่าน..ที่นี่เงียบสงบกว่า อีกอย่างมินติดขัดตรงไหนก็มีคุณย่าช่วยแนะนำให้..มินอยากจะเอ็นท์ฯให้ติด ไม่อยากให้ใครผิดหวัง.."
ผมนิ่งฟัง..เริ่มสำนึกผิด
"เรื่องอื่นมินยังไม่อยากคิด..มินขอบใจนะ..และรู้สึกดีที่ได้ยินคำนั้น.."
แล้วเธอก็ เรียกน้องให้กลับบ้าน
น้องแมนโบกมือให้ผม
ผมเรียกเขาไว้
"คุณปู่ดุแมน..พี่แมนอยากบอกอะไรพี่มินก็บอกเองเหอะฮะ.."
เขารีบพูดเร็วปรื๊อ
ผมจ ับไหล่เขาไว้ทั้งสองข้าง
"ไม่แล้ว..พี่ต้องขอโทษแมนด้วยที่ทำให้ต้องโดนดุ.."
เขาทำหน้าเศร้า..แล้วผมก็นึกอะไรขึ้นได้
"น้องแมนช่วยพี่อ ีกสักครั้งได้หรือเปล่า?"
"อะไรฮะ?"
ผมบอกเลขน้องแมนไปเจ็ดตัว(สมัยนั้นโทรศัพท์บ้านยังมีเจ็ดตัวอยู่ครับ)
"จำได้ใช่ไหม?"
เขาขม วดคิ้ว..พยายามท่อง..แล้วก็พยักหน้า..ขณะเดียวกันมินก็เรียกเขา
"บอกกับพี่มินตอนนี้เลย..เดี๋ยวแมนลืม.."
"ได้ฮะ.." แล้วเขาก็วิ่งตื๋อไปหาพี่สาว
เพียงสามก้าวเขาก็หันมา
"พี่รัน..ตัวสุดท้ายหนึ่งหรือเจ็ดนะฮะ.."
ผมอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด
ดีที่มินหันมา เธอยิ้มให้
แค่นี้ก็ชื่นใจเหลือเกินแล้ว
"เลขเจ็ดครับ.."
######
อ้อ
ผมยังไม่ได้บอกใช่ไหมครับว่า..ผมฝากคำพูดว่าอะไรไปกับน้องแมน แล้วเขาไปพูดกลางวงข้าวจนเกิดเรื่องขึ้น
ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่คำพูดเชย ๆ
"พี่มินฮะ..ผมชอบคุณจังเลย.."
######
...หลังจากนั้นผมก็ได้แต่นั่งรอโทรศัพท์ หัวอกคนรอ..เป็นอย่างไรใครไม่เคยย่อมไม่รู้รสชาติ หน้าต่างบานที่เคยได้เห็นหน้า..ทั้งน้องแมนและมิน.....
โปรดติดตามตอนต่อไป...  |
|
[จ. 25 พ.ค. 2552 - 04:36 น.]