(D)
ภาค 2 ตอนที่ 1
...ในยามที่ผมมีเพียงดวงจันทร์เป็นเพื่อน และมีแสงกระพริบของดวงดาวชวนคุย ผมคิดถึงมินชะมัด...
ในยามที่ผมมีเพียงดวงจันทร์เป็นเพื่อน และมีแสงกระพริบของดวงดาวชวนคุย
ผมคิดถึงมินชะมัด
นับตั้งแต่น้องแมนจากไป ผมกับมินคุยกันน้อยมาก..อาจจะเป็นเพราะเราพยายามจะลืมเรื่องเศร้าของการสูญเสียนั้นไปจากหัวใจให้เร็วที่สุดก็เป็นได้
มินซึมเศร้า..นับวันเวลาที่เธอจะได้บินไปเรียนต่อต่างประเทศอย่างจดจ่อ
ส่วนผม..สังคมใหม่ในมหาวิทยาลัย ทำให้ผมพอจะทำความรู้สึกให้หายโศกเศร้าได้เร็วกว่า
แม้เราจะไม่ค่อยได้เจอกัน..แต่ผมก็ยังมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับมินเช่นเดิม
เราโทรฯคุยกันบ้าง แชตกันบ้าง
ส่งอีเมล์ถึงกันบ้าง แม้ผมอยากจะเจอเธอ..แต่เธอก็ปฏิเสธผมเสียทุกครั้ง
"มินเห็นหน้ารันทีไร ต้องคิดถึงน้องแมนทุกครั้ง..ขอโทษนะคะ..ขอเวลามินหน่อย"
นั่นเป็นเหตุผลของเธอ
ที่ผมจำต้องยอมรับ
******
คืนนั้น เราได้มีโอกาสออนไลน์ตรงกัน
ซึ่งหลัง ๆ นี่เป็นเรื่องยาก เพราะผมไม่ค่อยมีเวลา ส่วนเธอ คุณพ่อก็ควบคุมการใช้คอมพ์ฯ อย่างเข้มงวด
ผมทักเธอทันทีที่เห็นเธอล๊อคออนเข้ามา
"เย้..มินมาแล้ว"
เธอยังไม่ตอบทันที จนผมต้องsendข้อความไปอีกครั้ง
"ไม่ว่างเหรอ?"
เธอกดสัญลักษณ์โทรศัพท์มาให้
"ได้..งั้นเรารอนะ"
****
พักใหญ่ที่เดียว ที่เธอจะส่งข้อความมา
"รัน..มินจะไปเดือนหน้าแล้วนะ"
ผมใจหาย
"ทำไมเร็วจัง?"
"เร็วอะไรล่ะ..เกือบสามเดือนแล้วที่มินอยู่เฉย ๆ เบื่อจะตาย"
"ใครโทรฯ มาบอก?"
"ญาติของคุณพ่อที่อเมริกา เขาหาที่เรียนภาษาให้มินได้แล้ว"
"ดีใจด้วย.."
"ช่าย..มินก็ดีใจ.."
ผมเว้นวรรค์ไปพักหนึ่ง ประโยคสุดท้ายของมินทำให้ผมนึกน้อยใจขึ้นมานิด ๆ
"มินใจร้าย"
"อ้าว..ไหงงั้น?"
"มินไม่รู้สึกอะไรเลย..ที่เราจะไม่ได้เจอกันตั้งนาน"
"มินเรียนจบก็กลับ"
"กี่ปี?"
"มะรู้.."
"ไม่ต่ำกว่าสี่ปี"
"คงงั้น"
"นานนะนั่น"
"แป๊บเดียวแหละ"
"รู้ไหมเราน้อยใจ"
"ไมต้องน้อยใจ?"
"เหมือนมินไม่เข้าใจว่าเรารู้สึกกับมินอย่างไร?"
"แล้วรู้สึกอะไร?"
เป็นคำถามที่ผมต้องชะงักนิ้ว..
นี่มินแกล้งถามหรือเธอไม่รู้จริง ๆ ?
*********
"ไมเงียบไป?" มินถามมา
ผมยังไม่ตอบ..รู้สึกสับสนเป็นกำลัง
"มินถามอย่างนั้น..มินหมายความว่าอะไร?"
มินเงียบไปบ้าง...แล้วก็ส่งข้อความกลับมา
"มินแค่ไม่แน่ใจ..อยากได้ยินอีกสักครั้ง"
อาการน้อยใจของผมหายเป็นปลิดทิ้ง
"จะให้บอกตรงนี้..แล้วมินจะได้ยินหรือ?"
"อีกแระ..จะให้ไปเจออีกแระ"
"5555.." ผมส่งอมยิ้มหลิ่วตาให้เธอ
"ก็มินไม่ออกมาเจอซักทีนี่นา.."
"ก็อย่างที่บอก..มินคิดถึงน้องแมน.."
"จ้า..เข้าใจ..แต่มินจะรู้ไหมว่า ถ้าน้องแมนรู้ว่ามินไม่ยอมเจอเราเพราะเขา..เขาคงเสียใจน่าดู"
"งั้นเหรอ"
"ใช่..เขาเป็นม้าส่งข่าวที่ดีมาก ๆ คนหนึ่งตอนเขาอยู่ เราว่าหากเขาอยู่ถึงตอนนี้เขาคงอยากให้เราสองคนเจอกัน.."
มินเงียบ..
ผมรอคำตอบจากเธอ
แล้วเธอก็พิมพ์มา
"อย่าพูดถึงเขาเลย..มินไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว"
"เราขอโทษ"
"เอางี้แล้วกัน..วันอาทิตย์นี้คุณพ่อไม่อยู่.."
ผมยิ้มแก้มแทบปริ พิมพ์ตอบไปจนนิ้วพันกัน
"เย้...พร้ากดมทผมืกก"
"ไรล่ะนั่น?"
"ภาษาของคนดีใจไงล่ะ?"
"บ้า"
"เย้...."
++++++++++
จำได้ว่าผมกับมินคุยกันวันศุกร์
อีกสองวันถัดมาจึงเป็นวันอาทิตย์
เป็นสองวันที่นานมากในความรู้สึกของผม
แต่พอถึงเวลาเข้าจริง ๆ ผมกลับมีปัญหา
เช้าวันนั้น..เพื่อนคนหนึ่งโทรฯ หาผม
เขาคือยัยกุ๋งกิ๋ง
ยับกุ๋งกิ๋งเป็นผู้ชาย
ผู้ชายที่หน้าสวยราวผู้หญิง
ท่าเดินก็เหมือนผู้หญิง พูดจาก็เหมือนผู้หญิง
และนิสัยก็ผู้ยิ้งผู้หญิง
"รัน..ชั้นมีเรื่องอยากให้นายช่วยหน่อย"
"ไร?"
"เรื่องรายงานไงยะ"
"ยังไม่เสร็จอีกเหรอ? วันจันทร์นี้ต้องส่งแล้วนะ"
"โอ๋ย..ชั้นจะบ้าตายกับมันซะให้ได้วันล่ะร้อยครั้ง ขอบอก...ยากเสียกว่าชั้นจะไปเสริมนมซะอีก.."
ผมชินซะแล้วกับคำพูดอย่างนี้ของเขา
"แล้วจะให้เราช่วยยังไง?"
"ช่วยเอาของนายให้ชั้นลอกหน่อยสิ"
"เฮ่ย.."
"น่า..รับรองชั้นไม่ลอกเป๊ะ ๆ หรอก เรื่องนี้ชั้นฝึกมาตั้งแต่ชั้นประถมแล้ว.."
"จะดีเหรอ?"
"ดีที่สุดเลยล่ะ.."
"เอาแค่ข้อมูลไปไม่ดีกว่าเหรอ?"
"เวลาไม่เหลือแล้ว..จะให้ชั้นมามัวหาข้อมูลอยู่ได้ไง..ตกลงตามนี้นะ..เดี๋ยวชั้นจะไปหาที่บ้าน"
"วันนี้ชั้นมีนัด.."
"อ้าว..เหรอ..ที่ไหน?..กี่โมง"
ผมบอกเขาไปตามจริง
"งั้นชั้นไปหานายที่นั่นก็ได้..แต๊งกิ้วนะ บาย..แล้วเจอกัน"
แล้วมันก็วางหู
ผมได้แต่มองโทรศัพท์อย่างงงงง
+++++
ในทันทีที่ผมก้าวเข้าห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งที่ผมนัดกับมินไว้
ยัยกุ๋งกิ๋งหรือชื่อจริงว่านายชาญวุฒิ ก็แถเข้ามาหาผมชนิดที่แทบจะกระโดดกอด
"โอ..เพื่อนรัก...พระเจ้าช่างสรรปั้นแต่งดีเหลือเกิน ชั้นคงทำบุญมาเยอะถึงได้มีเพื่อนแสนดีแถมยังรูปหล่อเหลือเกินอย่างงี้..ไหนละยะ..รายงานของชั้นน่ะ"
ผมยื่นรายงานในมือให้เขา
"รายงานของเราไม่ใช่ของนาย"
"นั่นแหละ..ประเดี๋ยวก็เป็นของชั้นแล้ว"
ผมส่ายหน้าอย่างระอา ในจังหวะนั้นผมก็มองเห็นใครคนหนึ่งยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านหลังของเพื่อนตุ๊ดคนนั้น
เธอ..เด็กสาวสดใส
ผมสั้น..ตาโต..แก้มขาว..
ปากแดง..
หุ่นแรกรุ่น
จ้องตาเป๋งมายังผม..
ผมตะลึงค้าง
"อ้าว..ลืมแนะนำ..นี่ยัยดาว..น้องสาวชั้นเองแหละ มันขอติดมาเดินเล่นที่นี่ด้วย..ยัยดาว..นี่เพื่อนพี่..หวัดดีซะสิยะ..เป็นเด็กเป็นเล็กให้มีสัมมาคาราแวะหน่อย.."
ดาว..พนมมือไหว้ผม
ผมยังตะลึงค้าง
ยัยกุ๋งกิ๋งกรี๊ดลั้น
"ไอ้รัน..ผีหัวงูเข้าสิงเหรอไง..นี่น้องสาวชั้นนะยะ.."
+++++
โปรดติดตามตอนต่อไป.....  |
|
[พ. 27 พ.ค. 2552 - 04:50 น.]