(D)
ภาค 2 ตอนที่ 3
ผมโทรฯหามินทันที
สายไม่ว่าง
พยายามอีกครั้ง
ยังคงไม่ว่าง
ผมทึ้งผมตัวเอง ตบหน้าตัวเองด้วยความแค้นใจ
แล้วนี่เธอจะรู้สึกอย่างไร?
อุตส่าห์โทรฯ มาหา จะด้วยความรู้สึกอะไรก็ตามเถอะ
แต่แล้วผมก็ทำเหมือนไม่สนใจเธอ ไม่แคร์ความรู้สึกของเธอ
เธอคงน้อยใจ..ยกหูโทรศัพท์ออกไปแล้ว
ผมจะทำอย่างไรดี??
......
คืนนั้นจึงผ่านไปด้วยความทรมาน
เรียกได้ว่าผมแทบไม่ได้นอน กระสับกระส่ายตลอดทั้งคืน
เช้าขึ้นมาจึงเป็นเช้าที่น่าเบื่อ..ผมแต่งตัวออกจากบ้านเหมือนหุ่นยนต์ที่ไร้หัวใจ
ความรักกับความเข้าใจผิด มักเป็นของคู่กันเสมอ
แม้ผมจะรู้แต่ผมก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น
มันทรมาน มันทำให้โลกทั้งโลกหม่นหมอง มืดมัว
ผมจึงเดินออกจากบ้านโดยไม่เห็นใครคนหนึ่ง..ที่มายืนรอผมอยู่แล้ว
กระทั่งเธอเดินมาเคียงข้าง ถึงได้รู้ว่าเธอคนนั้นเป็นใคร
"มิน"
ผมครางชื่อเธอออกมาจากหัวใจ
++++++++
ผมหยุดชะงักยืนนิ่ง
มินส่งยิ้มให้ผม..
เชื่อไหม?..หัวใจที่ห่อเหี่ยวราวดอกไม้ขาดน้ำและอาหาร
จู่ ๆ ก็ได้น้ำทิพย์มาชะโลมให้สดชื่อชูช่อขึ้นทันตาเห็น
ผมตะลึงกับความรู้สึกของตัวเอง
จนเสียงสั่นพร่า
"มินจริง ๆ รึนี่?"
มินปิดปากหัวเราะ
"ทำหน้าเหมือนเห็นผีเลย.."
ผมดีใจจนพูดต่อไม่ออก
"มินมารอตั้งนาน..นึกว่ารันออกไปแล้วซะอีก"
"ถ้าเป็นอย่างนั้น เราฆ่าตัวตายแน่ ๆ เมื่อคืนเราก็พลาดมาทีหนึ่งแล้ว"
"เราเดินไปคุยไปกันดีกว่า"
"เราไม่อยากเดิน..เราอยากจะหยุดโลกไว้อย่างนี้"
"อย่ามาหวานหน่อยเลย"
"จริง ๆ นะ"
+++++
หลายท่านคงแปลกใจ ที่อยู่ ๆ ทำไมมินถึงมาดักผมที่หน้าบ้านตั้งแต่เช้า
ทั้งที่เมื่อวานก็เพิ่งเข้าใจผิดผมไป ยิ่งเมื่อคืนผมก็ไม่ยอมคุยกับเธอทางโทรศัพท์ เธอน่าจะโกรธหรือยังคงจะน้อยใจอยู่
เธอบอกผมว่าอย่างนี้ครับ
"เหลือเวลาอีกไม่นาน ที่มินจะอยู่เมืองไทย มินจะไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้ มินจะโกรธไปทำไม?"
ฟังดูแล้วผมน่าจะดีใจ แต่กลับใจหาย
"ไม่ไปไม่ได้เหรอ?" ผมถามเสียงอ่อย
เธอส่ายหน้า
"และที่มินมาวันนี้..ก็อยากจะบอกรันว่า..เวลาที่เหลืออยู่ไม่กี่วันนี้..เราควรจะทำให้มันมีค่าให้มากที่สุด"
ผมชะงักการเดิน..มินหันมาเผชิญหน้า
"มินหมายความว่าอะไรครับ"
"รันชอบมินจริงหรือเปล่า?"
เป็นคำถามที่ยิงตรงเป้า
ผมเกือบจะตอบไปในทันที แต่ชะงักไว้
"แล้วมินล่ะ?"
เธอไม่ตอบ กลับย้อนถามผมเช่นกัน
"แล้วรันคิดว่าไง?"
"ก็คง...ชอบ"
"แล้วรันล่ะ?"
"ชอบสิครับ..อยากจะบอกว่ารักเสียด้วยซ้ำ"
เธอโบกมือ..
"อย่าเพิ่งใช้คำนี้กันเลย..มินแค่อยากจะบอกว่า..ในช่วงเวลาที่เหลือนี้..เรามาพิสูจน์อะไรกันดีกว่า"
"พิสูจน์อะไรครับ?"
"ความจริงใจไงล่ะ"
++++
มินแยกไปทำธุระของเธอแล้ว ส่วนผมก็เดินทางไปมหาฯลัย
พร้อมกับแบกภาระอันหนักอึ้งติดตัวไปด้วย
เสียงของมินยังได้ยินอยู่ในหัว
"ถ้ารันทำให้มินเชื่อได้ว่า รันจะมีมินเพียงคนเดียว มินสัญญาว่าจะกลับมาหารัน แต่ถ้ารันทำไม่ได้..มินก็จะไม่มาให้รันเห็นหน้าอีกเลย"
ตอนนั้นผมขมวดคิ้ว กับเวลาที่เหลือไม่ถึงเดือน มันจะพอหรือที่จะพิสูจน์เรื่องของหัวใจ
"แค่รันกล้าเข้าไปหาพ่อของมิน..ให้ท่านได้รับรู้...มินจะถือว่ารันได้พิสูจน์ความจริงใจของรันแล้ว"
ก่อนจากกัน เธอยังย้ำอีกว่า
"เหลือเวลาไม่นาน..มินจะรอรันนะ"
+++++
ที่ผมหนักใจ ไม่ใช่เพราะว่าผมไม่จริงใจต่อมิน
การเผชิญหน้ากับผู้ใหญ่ เป็นเรื่องที่ผมคิดไว้เสมอว่าไม่วันใดวันหนึ่งก็ต้องเกิดขึ้น
อาจจะเป็นเพราะผมเชื่อมั่นในตัวเองในบางอย่าง ทำให้ผมกล้าพอที่จะพบกับใครก็ได้เพื่อพิสูจน์ตัวเอง
ในบางอย่างนั้นไม่ใช่อะไร ก็แค่ผมเชื่อว่าผมเป็นคนดี หรือเด็กดีคนหนึ่ง
เหล้าไม่สูบ บุหรี่ไม่กิน อ๊ะ ผิด ๆ เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ เที่ยวก็ไม่เที่ยว ไม่เคยทำตัวเหลวไหล
เรียนก็อยู่ลำดับใช้ได้ เอ็นทรานซ์ก็ติด ฐานะทางครอบครัวถึงไม่รวยก็ไม่จน หน้าตาก็พอดูได้
หล่อแพ้น้องฟิล์มหน่อยเดียว
(กิกิ)
เพราะผมเชื่อมั่นในตัวเองอย่างนี้..ผมจึงรับปากมินไปอย่างเต็มปากเต็มคำ
++++
แต่พอมาถึงตอนนี้..สิ่งที่ผมกังวลก็คือ คุณพ่อของมิน..ไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านเขา
ดุโคตร..และไร้เหตุผลอย่างสิ้นเชิง
ขนาดเรื่องโทรศัพท์ ท่านห้ามขาดไม่ให้มินมีมือถือ
มีเรื่องอะไรก็ให้โทรฯ เข้าบ้าน
มินเคยเล่าให้ฟังว่า ไม่ว่าใครจะโทรฯ มา จะต้องถูกซักละเอียดยิบ
และถ้ารู้ว่าเป็นผู้ชาย อาจจะต้องเสียเวลาเป็นชั่วโมงในการอธิบายให้เข้าใจว่าไม่มีอะไรกับผู้ชายคนนั้นจริง ๆ
มินเคยบอกผมบ่อยครั้ง มินไม่รักพ่อ
พ่อทำร้ายจิตใจแม่..พ่อมีเมียน้อยไม่หยุดไม่หย่อน
แล้วพ่อกลับมากลัวว่าลูกสาวคนเดียวของพ่อ จะทำตัวเหมือนอีหนูของท่าน
และนี่ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่ง ที่ทำให้มินตัดสินใจจะไปเรียนต่างประเทศ
"มินคงสบายใจขึ้นเมื่ออยู่ที่นั่น..มินจะได้ออกจากกรงของผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นซักทีหนึ่ง"
"มินทำไมว่าพ่ออย่างนั้น.." ผมตกใจที่มินต่อว่าพ่อของเธอ
"รันมาเป็นลูกของพ่อสิ..แล้วรันจะว่าพ่อมากกว่ามินอีก"
+++++
วันนั้นผมจึงเรียนไม่ค่อยรู้เรื่อง
ยิ่งยัยกุ๋งกิ๋งมาบอกกับผมว่า..วันนี้น้องเมย์ที่เป็นน้องสาวของเขาจะมารับซีดีโปรแกรมด้วยตัวเอง
ผมยิ่งเรียนไม่รู้เรื่อง
"นี่..นายรัน นายไปทำอีท่าไหน น้องสาวของชั้นถึงติดใจนายขนาดนี้.."
ผมทำหน้าเหรอ
"เมื่อคืนก็ซักชั้นทั้งคืน..ถามว่านายมีแฟนยัง เรียนเก่งไหม ชอบอะไร ชั้นน่ะอยากตบซักเปรี้ยง"
"แล้วนายตอบว่าอะไร?"
"จะให้ชั้นตอบว่าไรยะ..ก็ตอบไปตามจริงน่ะสิ"
ผมมองหน้าเขา..ชักเสียว ๆ ในใจ
ความจริงของเขากับของผมมักจะไม่ค่อยตรงกัน
"ความจริงอะไร?"
"ก็นายยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนไง"
"เฮ่ย!"
"เอ๊ะ..ยัยมงยัยมินอะไรนั่นนายก็เพิ่งจะจีบไม่ใช่รึ?"
เขารีบถาม
"เพิ่งจีบอะไรล่ะ จีบตั้งนานแล้ว และก็เป็นแฟนกันแล้วด้วย"
ยับกุ๋งกิ๋งยกมือขึ้นทาบอก
"ตายล่ะชั้น..นี่ชั้นไปให้ความหวังยัยเมย์ผิด ๆ ซะแล้วสินี่.."
"น้องนายอายุเท่าไร?"
"อ่อนกว่าชั้นสองปี"
"เพิ่งม.5"
"ช่าย"
"สวยน่ารักอย่างงั้นทำไมยังไม่มีแฟน"
"ใครบอก..ตึมย่ะ..วัน ๆ มันหมดเวลาไปกับการสับราง"
"จริงดิ?"
เขาพยักหน้า "ชั้นก็เพิ่งเห็นมันมาสนใจจริง ๆ จัง ๆ ก็กับนายนี่แหละ"
ผมเกาหัว..ตัดสินใจยื่นแผ่นโปรแกรมนั้นให้เขา
"สิ่งที่นายต้องทำก็คือ รีบบอกกับเธอซะ ว่าเรามีแฟนแล้ว..อย่าทำให้เราสับสนมากไปกว่านี้เลย.."
เขารับซีดีไว้ในมือ ถามว่า
"นายจะไม่อยู่รอน้องชั้นเหรอ?"
"ไม่ดีกว่า..แค่นี้เราก็ปวดหัวจะตายแล้ว"
"ไม่ได้นะยะ..นายจะมาทำยังงี้ไม่ได้"
"ไม?"
ผมถามอย่างไม่รอคำตอบ เดินหนีจากเขาทันที
เขาวิ่งตุ้บตั้บตามมา หน้าตามีริ้วรอยยุ่งยากใจ
"นายก็รอเจอหล่อนหน่อยเหอะ..คิดว่าเห็นแก่ชั้นก็แล้วกัน"
ผมส่ายหน้า เร่งสปีดเร็วขึ้น
เขาคว้ามือหมับ
"รัน..นายเห็นว่าชั้นเป็นเพื่อนของนายไหม?"
ผมขมวดคิ้ว มันเกี่ยวไรกันฟะเนี่ย
"ถามทำไม?"
"ถ้านายเห็นชั้นเป็นเพื่อน นายก็ต้องช่วยชั้น วันนี้นายต้องอยู่รอยัยเมย์..ถือว่าชั้นขอก็แล้วกัน
"นี่นายบ้าไปแล้วเหรอ?..เราก็แค่ไม่อยากให้น้องเมย์เขาคิดอะไรเลยเถิดกับเรา เพราะว่าเรามีแฟนอยู่แล้ว แค่นี้นายถึงกับเอาคำว่าเพื่อนมาใช้เลยเหรอ?"
กุ๋งกิ๋งหน้าเสีย..เขาอึกอัก
"มีอะไรมากกว่านั้น?"
ผมถามเสียงเข้ม
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่
"นายรับปากนะ ว่าจะเชื่อในสิ่งที่ชั้นพูด"
"ถ้านายไม่โกหก เรารับปากว่าจะเชื่อ"
"ยัยเมย์มีก้อนเนื้อในสมอง..หมอบอกเวลาของน้องสาวของชั้นเหลือไม่มากแล้ว.."
ผมตะลึง ไม่เชื่อหู
"นายพูดจริง?"
"จริง.." เขามองหน้าผม..ผมไม่เคยเห็นเขาจริงจังกับเรื่องไหนเท่าเรื่องนี้มาก่อนเลย
"การผ่าตัดเป็นวิธีการสุดท้าย การฉายรังสีทำให้หยุดยั้งการเติบโตมันได้ชั่วคราวเท่านั้น..หมอบอกว่า ทุกคนต้องช่วยกันทำให้ยัยเมย์มีความสุขที่สุดเท่าที่จะทำได้.."
ผมพูดอะไรไม่ออก
"เมื่อคืนชั้นคุยกับหล่อนทั้งคืน..ชั้นบอกด้วยซ้ำว่านายมีผู้หญิงมาชอบเยอะแยะ..แต่หล่อนก็ไม่สนใจ..หล่อนบอกแค่ได้คุยได้เจอกับนายก็มีความสุขแล้ว"
ผมยังยืนนิ่ง
"นะ..ช่วยทำวันเวลาที่เหลือน้อยนิดของเมย์ ให้มันมีค่าที่สุดสำหรับเธอ..นะ.."
กุ๋งกิ๋งเขย่าแขนของผมไปมา
++++
โปรดติดตามตอนต่อไป ....  |
|
[ศ. 29 พ.ค. 2552 - 05:02 น.]