กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

คนที่สองที่ได้รับข่าวดี จะเป็นใครถ้าไม่ใช่มิน
ปกติที่มินจะโทรฯ มา มินจะโทรฯ หาผมตอนสี่ทุ่มถึงสี่ทุ่มกว่า
แต่ตอนนี้ยังไม่สามทุ่ม..อดใจรอแทบไม่ไหว
คว้านามบัตรของพี่หนวดนั้นขึ้นดู มีระบุชื่อชายฤทธิ์ พร้อมนามสกุล และตำแหน่ง ผู้จัดการกองถ่าย
เหนือนามบัตรนั้นเป็นบริษัทผลิตละครชื่อคุ้นหู หากเอ่ยนามออกไปเพื่อน ๆ ก็คงรู้จัก
ร่ำ ๆ จะโทรฯ หาพี่หนวดนั้นเสียแล้ว เพื่อจะบอกเขาว่าผมตกลงที่จะเล่นละครให้กับเขา แต่มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเสียก่อน
"โหล.."
"รันเหรอ..นี่มินนะ.."
ผมดีใจ..
"มินมีข่าวจะบอก.."
"รันก็มีเหมือนกัน.."
"งั้นรันบอกก่อน.."
"ไม่อาว..มินบอกก่อนดิ.."
"ก็ได้.."
............

มินเงียบไปครู่หนึ่ง..เหมือนจะรวบรวมเรื่องราว
"เมื่อหัวค่ำมินคุยเรื่องของเรากับคุณพ่อ.."
ผมนิ่งฟัง..อยากรู้เหมือนกันว่าคำว่า "เรื่องของเรา" นั่นกินความหมายมากมายแค่ไหน แต่ก็ยังไม่ถาม
"ท่านถามว่าเราคบกันนานแล้วหรือยัง"
ผมนับนิ้ว..เกือบสี่เดือนแล้ว
"มินก็ตอบพ่อไปว่าก็ตั้งแต่เราเจอกันตอนที่มินไปอ่านหนังสือบ้านคุณปู่..พ่อก็บอกว่ายังไม่นาน.."
"แล้ว?"
"ผู้หญิงอย่างมิน..จะหาผู้ชายให้ดีแค่ไหนก็ได้..เวลายังเหลืออีกมาก.."
"อ้าว.."
"พ่อบอกว่า..มินไม่ควรจะจริงจังกับความรู้สึกนี้มากนัก.."
"อ้าว.."
"ให้โตกว่านี้แล้วค่อยมาคุยกับพ่อใหม่อีกครั้ง.."
"อะ.." ผมถึงกับอุทานไม่ออก
"มินก็เลยมาคิดว่า..ที่มินทำอะไรออกไป..อาจจะใจเร็วไปหน่อยจริงอย่างที่พ่อพูดก็ได้.."
อาการหัวใจฟู ๆ ของผมที่มีอยู่ตั้งแต่ต้น..มันค่อย ๆ เ!่ยวราวกับยางถูกเจาะเสียเฉย ๆ
"รันคะ..รันลืมเรื่องที่เราคุยกันเมื่อเช้าได้ไหมคะ?"
+++++
คำพูดของมิน..ทำให้ผมพูดไม่ออกไปครู่ใหญ่
ผมไม่อยากเชื่อ..ว่าผู้หญิงคนที่ผมรัก..จะมีจิตใจที่อ่อนไหวโลเลเช่นนี้
มินเป็นเด็กสาวที่มีความเชื่อมั่นในตนเองอยู่มาก จะพูดหรือคิดอะไร ผมเชื่อว่าเธอได้ไตร่ตรองมาหลายรอบแล้ว
การที่เธอตัดสินใจมาหาผมถึงหน้าบ้านของผมในเช้าวันนี้ เพื่อจะบอกวิธีการให้ผมยืนยันความรักที่ผมมีต่อเธอนั้น ผมก็เชื่อว่าเธอคงนอนคิดมาทั้งคืน
หลังจากเหตุการณ์ที่น้องเมย์ถือวิสาสะเข้าไปหาผมขณะที่ผมทานอาหารกับเธออยู่ อีกทั้งการที่ผมทำเหมือนไม่อยากจะพูดโทรศัพท์กับเธอ ทำให้เธอซึ่งอาจจะมีความรู้สึกเดียวกันกับผมก็ได้เกิดอยากพิสูจน์ความจริงใจของผมขึ้นมา
และวิธีเดียวที่เธอคิดได้..ก็คือให้ผมเข้าหาผู้ใหญ่..เป็นการแสดงความบริสุทธิ์ใจของผมที่มีต่อเธอ
ซึ่งผมก็เห็นด้วย..ถ้าผมเป็นเธอผมก็คงจะใช้วิธีนี้
แต่แล้วภายในวันเดียวกัน อยู่ ๆ เธอก็เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา โดยอ้างคำพูดของพ่อ พ่อที่เธอแสดงให้ผมเห็นหลายครั้งแล้วว่าเธอไม่เคยศรัทธาในความประพฤติของท่านมาก่อนเลย
หรือเรื่องนี้มีอะไรมากกว่านี้??

"มินครับ.."
"คะ"
"หนึ่งเดือนเต็ม ๆ ที่เรามีบ้านอยู่ใกล้กัน จากนั้นอีกสามเดือนเต็ม ๆ ที่เราสองคนช่วยกันสร้างความผูกพันขึ้นมา..เราอยากรู้ว่ามินรู้สึกกับเราอย่างไร มินตอบได้ไหม?"
มินเงียบ..มีแต่เสียงลมหายใจอ่อน ๆ เข้ามาทางโทรศัพท์
"มินยังไม่ต้องตอบเราหรอก..แต่ถ้ามินยังไม่เคยได้ยินคำว่า "รัก" จากปากของเรา มินก็จะได้ยินในวันนี้.."
ผมสูดลมหายใจเข้าไปจนเต็มปอด ถามตัวเองให้แน่ใจอีกครั้งว่ารู้สึกตามที่จะพูดหรือไม่ เมื่อแน่ใจ ผมก้พูดออกมาจากห้วใจ
"รันรักมินนะ.."
เธอยังคงเงียบ หากเสียงลมหายใจแรงขึ้น..เหมือนจะกลั้นอะไรสักอย่าง
"จริงอยู่..เวลาที่เราคบหากันนั้นมันน้อยไป หลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่างในอนาคตที่จะเกิดขึ้นกับเราเรายังไม่สามารถจะรู้ได้ว่ามันคืออะไร เราอาจจะคบกันยืดยาวจนเราสองคนเรียนจบ มีงานการทำมั่นคง และได้แต่งงานกัน หรือไม่ก็อาจจะเลิกคบกันในวันใดวันหนึ่งข้างหน้า จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่..แต่มินจะปฏิเสธคำว่า "รัก" จากเราด้วยวิธีการที่อ้างคำพูดของพ่อขึ้นมาแค่นี้น่ะหรือ?"
การกลั้นเสียงสะอื้นล้มเหลว..เธอปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาจนผมจับได้
"มินทำไมไม่บอกเราตรง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น..เราจับสังเกตได้ตั้งแต่คำแรกที่มินโทรฯ มาแล้ว มินทำเสียงร่าเริงจนเกินไป..ซึ่งมันตรงข้ามกับสิ่งที่มินต้องการจะบอกกับเราอย่างสิ้นเชิง.."
"บอกเรามาเถอะ..เราขอความจริง..เราจะพยายามรับความจริงนั้นให้ได้ แม้มันจะหมายถึงว่า เราจะไม่มีมินอีกตลอดไป.."
ปลายสายส่งเสียงเรียกชื่อของผมออกมาอย่างสั่นพร่าหากแผ่วเบา
"รัน.."
++++++++

ผมรอให้เธอร้องไห้..ให้เธอระบายความรู้สึกออกมาด้วยน้ำตา..กระทั่งเธอพร้อมที่จะบอกเล่าเรื่องราวที่แท้จริงออกมา

พ่อกับแม่ของเธอหย่ากันแล้ว..
แม่แยกไปอยู่ต่างประเทศกับญาติของท่าน ส่วนพ่อก็พาแม่ใหม่เข้ามาอยู่ที่บ้าน
เธอเรียกร้องจะไปเรียนต่างประเทศ เพื่อหลีกหนีสภาพครอบครัวแตกแยกนี้ไปให้ไกลที่สุด
ตอนแรกพ่อของเธอเห็นด้วย..จัดการเรื่องราวเกี่ยวกับสถานที่เรียนและที่พักให้เธอไว้อย่างเรียบร้อย
แต่แล้ววันนี้..พ่อของเธอก็เกิดเปลี่ยนใจ
เปลี่ยนใจเพราะเมียใหม่ของพ่อ..รู้สึกเสียดายเงินที่จะต้องเสียไปกับเรื่องเรียนของเธอ
พ่อถูกยื่นคำขาด..ให้ระงับการไปเรียนต่อของเธอที่ต่างประเทศ..ไม่งั้น..เกิดเรื่องแน่
มินไม่ยอม..เกิดการถกเถียงกันครั้งใหญ่
มินแพ้..มินถูกพ่อตบหน้า..หลังจากมินหลุดปากด่านังผู้หญิงคนนั้นไปคำหนึ่ง
ตอนนี้..มินออกจากบ้านหลังนั้นมาแล้ว..
มินอยู่ที่ไหนมินบอกไม่ได้..มินไม่มีที่ไป..แต่มินรู้..มินต้องไป
ไปให้ไกลจากพ่อที่โหดร้าย จากหญิงที่ละโมบทุกอย่างแม้ไม่ใช่ของตัวคนนั้น..
"รัน..เรื่องของเราจบลงแค่นี้นะ.."
นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายของเธอ
+++++++++
หูโทรศัพท์หลุดจากมือผมอย่างไม่รู้ตัว
เรื่องราวร้ายแรงเกินกว่าจะตั้งตัวได้
พอหายจากตะลึง ผมคว้าหูโทรฯ กลับไปที่บ้านของเธอ
นั่นเป็นวิธีเดียวที่ผมพอจะทำได้
เสียงโทรศัพท์ดังตื๊ด..ผมเหลือบมองนาฬิกา มันเพิ่งสามทุ่มไปเล็กน้อย
คงยังไม่มีใครรู้ว่ามินหนีออกจากบ้านไปแล้ว
โทรศัพท์ดังอยู่นาน..ยังไม่มีใครรับสาย
มินไปไหน..คนที่บ้านหลังนั้นไปไหน?
หรือกำลังออกตามหามิน..หรือเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ในเวลานั้น ผมขอสารภาพ ผมทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ

ไม่มีคนรับสายจริง ๆ
ผมโทรฯแล้วโทรฯอีก โทรฯจนหมดแรง
ทรุดนั่งอยู่ตรงหน้าเครื่องโทรศัพท์นั้น
คำพูดสุดท้ายของมิน บอกให้เรื่องของเราจบลง
นั่นหมายความว่าอะไร? ทำไมต้องจบด้วย
การหนีออกจากบ้าน..เป็นเรื่องที่ไม่สมควร เป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง และยิ่งเป็นผู้หญิง ยิ่งเป็นเรื่องร้ายแรง
แต่ถึงอย่างไร ก็ไม่ควรจะเกี่ยวข้องกับความรักของเรา
หรือว่า..มินไม่ได้ต้องการหนีอย่างเดียว?..มินต้องการจะไปให้พ้นมากว่านั้น
หรือมินจะฆ่าตัวตาย??

แม้จะมืดแปดด้าน ผมก็บอกกับตัวเองว่าต้องทำอะไรสักอย่าง
ลุกขึ้นแต่งตัวอีกครั้ง..การออกไปหามินให้เจอ เป็นเรื่องที่ผมต้องทำ แม้ว่าไม่รู้จะไปหามินที่ไหนก็ตาม
ลงมาเจอแม่..เล่าให้ท่านฟังสั้น ๆ ท่านตกอกตกใจไปด้วย พยายามจะถามอะไรผมอีกหลายคำ แต่ผมไม่มีเวลาจะอธิบายอะไรได้มากกว่านั้น และผมกลัวว่าท่านจะห้ามไม่ให้ผมออกจากบ้าน
แต่ผิดคาด..แม่ของผมทำอะไรที่เกินความคาดหมายเสมอ
ท่านเคยเห็นมินและน้องแมนมาก่อน และคงพอจะรู้เลา ๆ ว่าลูกชายคนเดียวของท่านคนนี้เกิดติดอกติดใจชอบพอกับสาวข้างบ้านคนนั้น กลับอนุญาตให้ผมไปได้
แถมยังบอกอีกด้วยว่า..
"ถ้าแม่เป็นมิน..แม่คงไปสถานที่ ๆ สำคัญที่สุดของตัวเอง..หรือสถานที่ที่คนที่แม่รักที่สุดอยู่ที่นั่น..รันลองคิดดูสิลูก ว่าที่ไหน?"
แม่ผมน่ารักเสมอ และเข้าใจลูกของท่านเสมอ
ผมกอดแม่..แม่ควักเงินใส่มือให้ผม
"คงต้องใช้แทกซี่..ไป..ถ้าเจอก็พามาที่นี่..เข้าใจไหม?"
ผมมองเงินในมือ..แล้วมองหน้าแม่..ตาพร่าจากความตื้นตัน
หอมแก้มแม่อีกครั้ง..
"ผมรักแม่ครับ.."
+++++++
กว่าจะเดินออกหน้าปากซอย..ก็เล่นเอาเหงื่อโทรมหลัง
ทั้งที่ซอยก็ไม่ลึกเท่าไร อาจจะเป็นเพราะผมร้อนใจจนกายร้อนไปด้วยก็ได้
ยังจำได้ดี..เมื่อเช้านี้แท้ ๆ ที่มินมาดักรอผม..เพื่อจะบอกให้ผมพิสูจน์ความจริงใจที่มีต่อเธอ
เราพูดกันหลายคำ ความงามของดวงตา กริยาที่น่ารัก..ยังประทับตรึงใจอยู่ไม่หาย
แล้วนี่อะไร ผ่านไปไม่ถึงวัน..สิ่งเหล่านั้นกลับพลิกตาละปัด
เธอโทรฯมาบอกให้เรื่องของเราจบสิ้นกันแค่นี้
ด้วยเหตุผลที่ผมไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย
ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ ยิ่งคิดยิ่งขัดใจ เอาไว้เจอหน้าเมื่อไร จะต่อว่าสักหลายคำ
ต่อว่าให้เธอให้ความสำคัญต่อความรู้สึกดี ๆ ที่ผมมีต่อเธอ และที่เธอมีต่อผมเสียบ้าง ไม่ควรจะเห็นเป็นเรื่องง่าย ๆ จะทำอะไรกับมันก็ได้อย่างนี้
ความรักที่เกิดขึ้นมาทั้งที..ใช่ว่าจะเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย มันต้องใช้พลังงานความรู้สึกขนาดไหนกว่าจะก่อร่างสร้างความรักนี้ขึ้นมาได้
กับคนอื่นผมไม่รู้ แต่ผมรู้ตัวผมเองว่าผมเป็นคนรักคนยาก
ตั้งแต่มัธยมต้นมาแล้ว..ที่ผมมีเพื่อนผู้หญิงมากมาย แต่จะมีสักคนที่ผมนึกรักอย่างที่ผมรักมินอยู่ในขณะนี้ก็หาได้ไม่
ผมเห็นทุกคนเป็นเพื่อนเท่าเทียมกัน แม้ว่าบางคน จะพยายามให้ความสนิทสนมกับผมมากกว่านั้น
ความรักไม่ใช่ต้นต้อยติ่ง แค่เม็ดถูกน้ำก็ดีดตัวเองดังเป๊ะปล่อยเมล็ดให้กระจายไปตกที่ไหนงอกที่นั่นได้แล้ว
ต้นรักจะเกิดทั้งที..ต้องมีดินมีปุ๋ย มีความตั้งใจอย่างยิ่งยวดในการที่จะปลูกมัน
เสียดายที่ต้นรักของผม..อุตส่าห์ปลูกจนใกล้จะมีดอก..กลับชะงักงันการเติบโตด้วยปัญหาของผู้ใหญ่ซะนี่
ไม่น่าเลย..
++++

ผมคิดไม่ออกว่าจะไปหามินได้ที่ไหน
พยายามคิดตามคำพูดของแม่ มีสถานที่ไหนที่มินจะไป ที่ไหนที่มินจะต้องไปเพื่อสั่งลาหากเธออยากจะฆ่าตัวตายจริง ๆ
ผมไม่รู้เลย..
หลายเดือนที่ผมกับมินแอบคบกัน..เราได้คุยกันไม่มากนัก น้อยครั้งที่จะคุยถึงเรื่องส่วนตัวของกันและกัน
การที่พ่อกับแม่ของเธอหย่ากันผมก็เพิ่งจะมารู้ การที่เธอมีปัญหากับคุณพ่อของเธอผมก็เพิ่งจะรู้เช่นกัน
ผมพยายามนึกใบหน้าของพ่อของมิน ซึ่งผมเห็นครั้งแรกในงานศพน้องแมน
รู้แต่ว่ามีหนวด..จำไม่ได้เสียด้วยซ้ำว่าใส่แว่นหรือเปล่า?
ผมถูกมินแนะนำว่าเป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียนประถม ท่านพยักหน้ารับไหว้เพียงแค่นั้น
จำได้ว่าเมื่อผมมองรูปน้องแมนบนตั่งหน้าหีบศพ ผมยังนึกในใจว่าน้องแมนเหมือนพ่อมาก ๆ
โตขึ้นคงรูปหล่อเหมือนพ่อ..เสียดายที่ต้องมาจากไปทั้งที่อายุยังน้อยนัก
คิดถึงตรงนี้ผมอดคิดถึงน้องแมนไม่ได้
แล้วอะไรอย่างหนึ่งก็วาบขึ้นสมอง!!
จริงสิ..น้องแมน..ทุกคนรักน้องแมน
โดยเฉพาะมินเธอรักน้องแมนมากกว่าที่ทุกคนจะคิดไปถึง เธอร้องไห้มากกว่าพ่อหรือแม่ของเธอเสียด้วยซ้ำ
ศพของน้องแมนถูกเผาไปแล้ว..แต่เถ้ากระดูกถูกเก็บไว้ในสถูปในวัดที่จัดงานศพนั่นเอง
หรือมินจะไปที่นั่น?
ผมโบกมือเรียกแท๊กซี่ทันที
+++++

โปรดติดตามตอนต่อไป...