(D)
ตอนนั้นเกือบสี่ทุ่มแล้ว..
วัดที่ว่า..อยู่แถวลาดพร้าว..แต่เข้าซอยลึกดีเหลือเกิน
พอลงจากรถ..สภาพความมืดของบริเวณวัด เล่นเอาผมหนาว ๆ ร้อน ๆ
แต่ด้วยความเป็นห่วงมิน..ทำให้ผมสลัดความกลัวทิ้งไป
ทำยาก..แต่ก็ทำได้..ความรักสั่งให้เราทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว..
สถูปของน้องแมน..อยู่หลังเมรุ
ผมเดินผ่านเมรุด้วยอาการสายตาจับอยู่ที่เท้าของตัวเอง
ก้มหน้าเดินงุด ๆ อย่างรวดเร็ว..พอกะระยะได้ที่..ก็เหลือบตาขึ้นมอง
โหย..มืดขนาดนี้..ผมชักไม่เชื่อว่ามินจะกล้ามาคนเดียวซะแล้ว..
ดีที่สถูปของน้องแมนอยู่ไม่ลึกนัก..ผ่านสถูปและเจดีย์เก่า ๆ สองสามอันก็ถึงแล้ว..
สภาพสถูปยังคงเดิม..จากแสงมัว ๆ ของพระจันทร์ ผมเห็นรูปเล็ก ๆ ของแมนซึ่งติดอยู่ตรงแผ่นหินอ่อนนั้นกำลังยิ้มให้ผม
ผมฝืนยิ้มให้เขา..คิดถึงม้าส่งข่าวคนนี้ขึ้นมาจับใจ
แล้วกวาดมองไปทั่ว ไม่มีวี่แววของมิน..เธอไม่ได้มาที่นี่
หรือเธอมา..แล้วเธอก็กลับไปแล้ว..ผมไม่เจอเธอ
"น้องแมน..พี่มินมาที่นี่หรือเปล่า?"
ผมเผลอถามออกไปด้วยหัวใจที่กระวนกวาย โดยลืมไปว่าน้องแมนตอบผมไม่ได้แล้ว
ลมพัดวูบมาอย่างไม่ตั้งตัว..เหมือนจะเป็นคำตอบให้กับผม
เป็นลมที่เย็นแปลก ๆ หนาวไปถึงหัวใจ
ผมมองที่รูปถ่ายของน้องแมนอีกครั้ง..กำลังจะบอกลาเขาเพื่อออกไปตามหามินที่อื่น แต่แล้วผมก็เห็นอะไรอย่างหนึ่ง..
ตัวหนังสือ..สีดำ..เขียนด้วยลายมือ..ใกล้กับรูปถ่ายรูปนั้น
"น้องแมน..รอพี่มินด้วยนะ.."
+++++++
ประโยคสั้น ๆ ประโยคนั้น..มันหมายความว่าอะไร?
ต่อให้คนที่โง่ขนาดไหน..ก็ต้องรู้
มินบอกให้น้องแมนรอ..ก็ย่อมแสดงว่าเธอกำลังจะไปหา
ไปหาที่ไหน?..ก็ที่ที่น้องแมนอยู่
เมืองผี!!
++++
ผมไม่รู้ว่ามินมาที่นี่นานแล้วแค่ไหน
สังเกตจากลายมือที่เขียนนั้น..ก็รู้ได้แค่เพียงว่า เธอเอาก้านธูปเก่าที่จุดแล้ว..เขียนมันขึ้นมา..
ไม่มีร่องรอยอะไรมากกว่านั้น
+++
ผมพยายามใช้สมองอย่างเต็มที่..
มินโทรฯ หาผม..จากไหน?
เธอไม่มีโทรศัพท์มือถือ..คุณพ่อของเธอห้ามขาด..เธอคงต้องใช้โทรศัพท์สาธารณะ
เธอโทรฯ หาผมไม่เกินสี่สิบห้านาทีนับจากนี้..ตอนนั้นเธออยู่ที่ไหน?
สี่สิบห้านาที..ผมคิด
ตั้งสี่สิบห้านาที..เกิดอะไรขึ้นได้มากมาย ใครจะรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน?
ผมยกมือกุมขมับ..ให้ตาย..ทำไมเรื่องอย่างนี้ถึงต้องมาเกิดกับผมด้วย
หันไปทางสถูปน้องแมน..คิดในใจ..
"ขอลมอีกสักวูบเถอะ..เพื่อพี่จะได้ร่องรอยอะไรของมินพี่สาวเธอเพิ่มขึ้น.."
สิ้นคำ..เหมือนโกหก..
หรือไม่น้องแมนก็ช่วยผมจริง ๆ
ลมพัดมาวูบหนึ่ง..นำอะไรบางอย่างมาด้วย
เสียง..เป็นเสียงเครื่องยนต์
กลิ่น..เป็นกลิ่นที่ผมคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก
กลิ่นของน้ำ..แม่น้ำ..หรือไม่ก็ลำคลอง
แสดงว่าท้ายวัดแห่งนี้..มีแม่น้ำหรือคลองไหลผ่าน..และเสียงเครื่องยนต์ที่ได้ยิน ก็ต้องเป็นเครื่องยนต์จากเรือ..
สังหรณ์วูบขึ้นจนสะท้านไปทั้งตัว..
หรือมินจะเลือกน้ำเป็นที่จบสิ้นชีวิต??
ผมวิ่งตื๋อไปทันที
+++++
หลังวัดแห่งนั้น..มีต้นไม้ต้นไร่ขึ้นจนรก
มีสะพานไม้กระดานกว้างไม่กี่ฟุตเดินสวนกันแทบไม่พอทอดให้เห็นฝ่าไปในความมืด
มันคงเป็นสะพานเดินไปท่าน้ำ
สภาพผุพังของมันทำให้ผมเชื่อว่าใครก็ไม่กล้าวิ่ง
แต่ผมวิ่ง..ไม่สนใจว่าจะตกลงไปขาแข้งจะหักหัวหูจะแตกหรือเปล่า
ผมเชื่อลางสังหรณ์ของผมเสมอ..อย่างที่ผมเคยสังหรณ์มาแล้วในเรื่องของน้องแมน
ผมสังหรณ์ว่าน้องแมนกับผมจะได้เจอกันเป็นครั้งสุดท้าย แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ
สะพานยวบยาบ..มีบ้างที่ผมสะดุดหัวแทบขมำ..แต่ไม่มีอะไรมาห้ามผมไว้ได้
ไม่กี่นาทีจากนั้น..ลำคลองก็ปรากฎตรงหน้า..
ริมคลองที่ก่อคอนกรีตเอาไว้สำหรับกั้นไม่ให้คลื่นกัดเซาะริมฝั่ง มีใครคนหนึ่งยืนอยู่
ผมแค่เห็นเป็นเงาตะคุ่ม..ดูไม่ออกว่าเป็นมินหรือเปล่า?
แต่จะมีใคร?..มายืนชมคลองตอนสี่ทุ่มอย่างนี้?
"มิน.." ผมตะโกนเข้าไปทันที
ร่างนั้นหันขวับมา..จังหวะเดียวกับที่ผมวิ่งไปถึง..
เป็นมินจริง ๆ
+++
"รัน.."
"เราเอง.."
"มาทำไม?.."
"มาดูคนโดดน้ำเล่น"
"รู้ได้ไงว่ามินอยู่นี่?"
"รู้ดิ..ใครบ้างจะไม่รู้ว่าหัวใจของตัวเองอยู่ที่ไหน"
มินเงียบ..สะอื้นจนไหล่ไหว
"ทำไมมินทำอะไรโง่ ๆ อย่างนี้"
ผมไม่รีรอที่จะต่อว่าเธอ
เธอส่ายหน้า..แล้วก็ใช้สองมือปิดหน้า..ทรุดตัวลง..
คุกเข่าร้องไห้อย่างน่าเวทนา
ผมหอบตัวโยน..
"มินเห็นแล้วใช่ไหม..ตอนที่น้องแมนจากไป เราเสียใจขนาดไหน?"
เธอไม่ตอบ
"แล้วนี่มินจะจากเราไปอีกคนหนึ่งเหรอ..อยากให้เราร้องไห้อีกใช่ไหม? ทำไมเธอสองพี่น้องถึงได้ใจร้ายนัก.."
ผมถามเสียงเครือ
"ทำไม??"
++++++++
มินยังคงร้องไห้..
ผมเองที่กำมือนิ่งอยู่..ก็เพื่อเก็บความรู้สึกตัวเองเต็มที่
มินเจ็บช้ำพอแล้ว..ผมไม่ควรไปซ้ำเติมเธออีก
ผมเดินไปทรุดลงตรงข้ามเธอ แตะที่ไหลซึ่งสะท้านสะอื้นอยู่นั้น
"เรากลับบ้านกันเถอะ.."
"ไม่..มินไม่กลับ.."
"กลับบ้านของเราไงล่ะ..แม่เราก็เป็นห่วงมินนะ.."
เธอเงยหน้าที่แปดเปื้อนน้ำตามองผม
"มินจำฟ้าได้ไหม..ฟ้าน้องสาวของเรา...มินไปนอนกับฟ้าก็ได้..ส่วนเรื่องอื่นเอาไว้ว่ากันทีหลัง.."
ผมลุกขึ้น ยื่นมือให้เธอ
"ลุกขึ้น..เข้มแข็งไว้สิ..อย่างน้อยมินก็มีเราอยู่นี่คนหนึ่ง..เราจะช่วยกันแก้ปัญหา..ดีไหม?"
มินลังเล..แต่แล้วก็ยื่นมือให้ผมจับ
เป็นมือที่เย็นชืด..หากนุ่มนิ่มและเต็มไปด้วยความรู้สึก
รู้สึกว่า ณ บัดนั้น..มินได้มอบชีวิตของเธอให้อยู่ในมือของผมแล้ว..
ผมฉุดเธอขึ้นมายืน..ลูบผมที่ปรกหน้าของเธอ
"ไว้ใจเรานะ.."
มินพยักหน้า..
เราสองคนจูงมือกันออกจากที่นั่น..
+++++
กว่าจะถึงบ้านของผมก็เกือบจะเที่ยงคืน
คุณแม่รออยู่แล้ว..ท่านยิ้มรับเราทั้งสอง
เข้าไปลูบหน้าลูบหลังมินอย่างห่วงใยอาทร
ยัยฟ้าก็นั่งหน้าเป๋อเหรอรออยู่ด้วย เคี้ยวขนมตุ้ย ๆ
ทั้งสองไม่ได้ถามอะไร..ทั้งที่ผมรู้ว่าทั้งคู่มีคำถามมากมายที่อยากจะรู้คำตอบ
อาจจะเป็นเพราะสภาพของมิน..ตาแดงก่ำ น้ำตาอาบหน้า ผมเผ้าไม่เป็นรูปทรง จึงทำให้ใครก็ถามไม่ออก
กระเป๋าเสื้อผ้าก็ไม่มีติดตัว
แม่บอกฟ้าให้พามินไปอาบน้ำ
ส่วนท่านเองก็ตรงเข้าครัวเพื่อทำอาหารให้มิน ท่านคงรู้ว่ามินยังไม่ได้กินอะไรมาตลอดเย็นที่ผ่านมา
ส่วนผม..ทรุดนั่งลงบนโซฟาด้วยความเหนื่อยอ่อน
และนึกขอบคุณแม่และน้องสาวในใจ..ที่ไม่ถามไถ่อะไรในเวลานี้
++++
มินอาบน้ำเสร็จ เดินตามฟ้ามาที่โต๊ะอาหาร
เธออยู่ในชุดนอนของฟ้า รูปร่างของเธอทั้งสองใกล้เคียงกันมากแม้จะมีอายุต่างกันถึงสามสี่ปี
ข้าวต้มหอมกรุ่นรอมินอยู่แล้ว..เธอมองหน้าทุกคนด้วยสายตาที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
เป็นสายตาแห่งความตื้นตัน
แล้วน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอีกครั้ง..
"อย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลยลูก..ทานข้าวรองท้องซะก่อน จากนั้นก็ขึ้นไปนอนพักผ่อนกับฟ้า ส่วนปัญหาทางบ้านพรุ่งนี้เราค่อยขบคิดกันว่าจะเอาอย่างไร.." คุณแม่ของผมพูดเสียงปลอบโยน
แต่ยิ่งทำให้มินน้ำตาไหลมากยิ่งขึ้น
"อบอุ่นเหลือเกิน..ครอบครัวของรันช่างดีเหลือเกิน.."
มินพึมพำออกมา พนมมือไว้แม่ของผม
"มินกราบขอบพระคุณคุณป้ามากค่ะ..ที่ไม่รังเกียจเด็กบ้านแตกอย่างมิน..ขอบใจฟ้า..ขอบใจรัน..มินไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร.."
เราทั้งสามถึงกับนิ่งอึ้งกับอาการนั้น..แม่ของผมตั้งตัวได้ก่อน
"ช่างเถอะลูก..จะมัวมาขอบอกขอบใจอะไร..ตอนนี้ต้องทานข้าวก่อน.." แล้วหันมาทางผม "รัน..แกเองก็ควรจะไปอาบน้ำอีกครั้ง หน้ามันแพล่บเชียว..ปล่อยมินอยู่กับแม่นี่แหละ..ไป๊.."
"ก็ดีเหมือนกันครับ.." ผมลุกขึ้น หันมายิ้มให้มินอีกครั้ง
"บ้านนี้ยินดีต้อนรับทุกคนเสมอ..อย่าคิดมากไปเลย.."
มินยิ้มรับทั้งน้ำตา
+++++
มินเข้านอนกับฟ้าไปแล้ว..แม่กับผมยังนั่งกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น..
ผมเล่าเหตุการณ์ให้ท่านฟังอย่างละเอียด ว่าผมไปพบมินที่ไหนและอย่างไร
ท่านบอกว่าดีเหลือเกินแล้ว..ที่ผมรีบออกไปตามหา และโชคดีอย่างเหลือเชื่อที่ผมหามินได้เจออย่างรวดเร็ว
"ถ้าไม่เจอ..หรือแกไม่เฉลียวคิด..ป่านนี้มินคงโดดน้ำไปแล้ว.."
ผมอยากจะบอกแม่ว่าเพราะน้องแมนช่วยผมต่างหาก แต่มันก็เหลือเชื่อจนเกินไป
"แล้วนี่จะเอาอย่างไร..ลูกเต้าเขามาอยู่กับเราอย่างนี้..ไอ้เราก็ผู้ชาย..เขาจะไม่คิดมากไปเหรอ.."
แม่บ่นออกมา..ถึงเวลาแล้วที่ผมกับแม่จะต้องขบคิดเรื่องนี้
"ป่านนี้พ่อของมินก็คงรู้แล้วว่ามินหายไป..แกจะไม่โทรฯ ไปบอกเค้าหน่อยเหรอ..หัวอกเขาหัวอกเรานะลูก..มิกลุ้มใจแย่ไปแล้วเหรอนั่น.."
ผมเห็นด้วยกับแม่..แต่ผมไม่แน่ใจว่ามินจะต้องการอย่างนั้นหรือเปล่า
"ถ้าเราโทรฯ บอกเขาตอนนี้..ผมว่าเขาจะต้องมาหามินที่นี่แน่ ๆ และถ้าเป็นอย่างนั้นจริง..มินจะยอมกลับไปกับพ่อของเธอหรือเปล่าก็ไม่รู้..และไม่รู้ว่าเขาจะคิดอย่างไร จะหาว่ามินหนีตามผู้ชายมามิหนักไปอีกหรือ..ผมว่าให้ผ่านคืนนี้ไปก่อนดีกว่าครับ..แล้วลองคุยกับมินดูอีกที และอีกอย่าง ปู่กับย่าของเธอก็อยู่ข้างบ้านเรานี่เอง..ผมเชื่อว่าพวกเขาคงยังไม่รู้ว่ามินหนีออกจากบ้าน..พรุ่งนี้มินอาจจะไปหาท่านก็ได้.."
"แกรู้ได้ไงว่าปู่กับย่าของมินยังไม่รู้.."
"โธ่แม่ครับ..ถ้ารู้ป่านนี้ทั้งบ้านก็คงเปิดไฟสว่างจ้าแล้ว..ไม่ออกตามหาก็คงไม่ยอมหลับยอมนอนกันหรอก เมื่อกี้ผมกับมินนั่งแท๊กซี่ผ่านมายังเห็นปิดไฟเงียบกริบ ผมถามมินแล้วว่าจะนอนที่บ้านนั้นไหมมินบอกไม่..มินกลัวพ่อของเธอจะมาตามแล้วทำร้ายเธออีก.."
แม่ได้ยินดังนั้นก็ถอนใจ
"เฮ้อ..ชั้นคงต้องถูกถอนหงอกแน่ ๆ เลย..เรื่องของเด็กสมัยนี้ทำไมมันถึงวุ่นวายขนาดนี้น้อ.."
ผมหัวเราะเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ เข้าไปโอบหัวไหล่ของท่าน
"ผมเสียใจครับที่ทำให้แม่ต้องเดือดร้อน..แต่เชื่อเถอะครับทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง แม่ทำดีที่สุดแล้ว..และแม่รู้ไหม?"
"รู้อะไร?"
"ผมภูมิใจที่มีแม่เป็นแม่ของผม..ผมรักแม่ครับ.."
พูดจบผมก็หอมแก้มแม่ฟอดหนึ่ง
"ปากหวานจริงนะเรา..มิน่า..สาว ๆ ถึงได้หนีออกจากบ้านมาอยู่ด้วยอย่างนี้.."
ผมตาโต..
"เรื่องนี้ผมไม่เกี่ยวนะแม่..มินเขามีปัญหาเองต่างหาก"
แกทำสายตาเหมือนการ์ฟิล์ด คือเปิดเปลือกตาเพียงครึ่ง..
"ให้มันจริงเฮอะ..แล้วบอกไว้อย่างนะ..ห้ามไม่ให้มีเรื่องเสียหายในบ้านนี้เด็ดขาด..เข้าใจไหม?"
"เรื่องอะไรเสียหายครับ?"
ตอนนั้นผมไม่เข้าใจจริง ๆ
แต่เมื่อมองสายตาแม่อีกครั้ง ผมก็แทบจะแหกปากหัวเราะ ดีที่ยังกลั้นไว้ได้ทัน
"แม่ครับ..แม่ก็อยู่ทั้งคน ยัยฟ้าก็ยังอยู่..จะให้ผมไปทำอะไรกับมินได้ล่ะคับ.."
"นี่แสดงว่าถ้าแม่กับฟ้าไม่อยู่แกก็จะทำใช่ไหมล่ะ.."
ผมโบกมือ..อะไรไม่รู้ทำให้ผมหน้าแดง
"รับรองครับแม่..ผมจะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นแน่..ผมจะไม่ยอมให้แม่เสียผู้ใหญ่หรอกครับ.."
++++++
โปรดติดตามตอนต่อไป...  |
|
[จ. 01 มิ.ย. 2552 - 04:52 น.]