(D)
กว่าผมจะเอนกายลงนอนบนที่นอนของตัวเองได้ ก็เกือบจะตีสองเข้าไปแล้ว
แต่ตาของผมยังค้างแข็ง..ไม่มีวี่แววว่าจะง่วงสักนิด..คงเป็นเพราะความตื่นเต้นในเหตุการณ์ก็เป็นได้
จริงอย่างแม่ว่า..ถ้าผมตัดสินใจไปที่อื่น..แทนที่จะไปที่วัดแห่งนั้น..ป่านนี้ผมคงเสียมินไปแล้ว
อย่าคิดว่าผมเก่งกาจหรือฉลาดล้ำเลิศอะไรเลยครับ มันเป็นเรื่องของความบังเอิญ เรียกว่าฟลุ๊ควินาศสันตะโรมากกว่า หรือไม่ก็เป็นเรื่องของเวรกรรม ที่ผมและมินได้ถูกกำหนดไว้แล้ว
ว่าจะต้องมาพัวพันกันจนยุ่งเหยิงอย่างเวลานี้
ไม่น่าเชื่อว่าจากสาวข้างบ้านที่ผมแอบชอบคนนั้น เวลาผ่านมาไม่เท่าไร เธอกลับมานอนอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับผมแล้ว
เนี่ย..นอนอยู่ข้าง ๆ ห้องเนี่ย..
คิดแล้วหัวใจก็เต้นตุ๋ม ๆ ต่อม ๆ ..ป่านนี้เธอคงนอนคุยกับฟ้าน้องสาวของผมอยู่ หรือไม่ก็หลับไปแล้วด้วยความอ่อนเพลีย
เพื่อน ๆ ที่เป็นผู้ชายคงรู้สึกเหมือนผมนะครับ ที่เวลาเราเห็นคนที่เรารักร้องไห้..หัวใจของเราราวกับเหล็กกล้าที่ถูกน้ำกรดกันกิน
อ่อนยุ่ยย้วยยะยาบ แทบแตกสลายกลายเป็นธุลีไปได้เลย
ผมว่าตอนธรรมดามินเป็นคนน่ารักอยู่แล้ว..แต่พอได้เห็นเธอร้องไห้ เธอกลับน่ารักเป็นทวีคูณ
ความรักที่ผมมีต่อเธอ..จึงถูกเพิ่มเป็นทวีคูณขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
ผมรู้ว่าผมรักเธอ..และรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเอง..ที่สามารถปกป้องเธอไว้ได้ และให้ความอบอุ่นกับเธอในเวลาที่เธอต้องการได้
ความคิดนั้นทำให้ผมนอนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว
ส่วนเรื่องจะเกิดอะไรขึ้นในวันพรุ่งนี้..ผมหลีกเลี่ยงไม่ยอมคิดถึงมัน
บางที..การไม่คิดอะไรในสิ่งที่เราไม่รู้และกำหนดไม่ได้ ก็เป็นวิธีการหนึ่งที่จะทำให้เราไม่กลุ้มใจมากจนเกินไปได้
เวลานี้..ผมคิดแต่เรื่องที่ชวนให้สบายใจมากกว่า
มินนอนอยู่ห้องข้าง ๆ นี้เอง..
อิอิ..
+++++
เช้าขึ้นมา..ผมถูกปลุกด้วยเสียงโวยวายจากข้างบ้าน
อย่างที่ผมเล่าไว้ตั้งแต่ตอนที่แล้ว..ห้องของผมอยู่ติดกับบ้านปู่ย่าของมิน..มีเพียงรั้วกั้นเท่านั้น
เสียงที่ดังนั้นเป็นการต่อว่าต่อขานกันและกัน..และตามด้วยเสียงร้องไห้ของหญิงสูงอายุ
"แกต้องไปตามหลานของฉันกลับมาให้ได้..ฉันเสียหลานคนเล็กไปแล้ว แกยังจะให้ฉันเสียหลานคนโตไปอีกหรอ.."
"ผมไม่รู้จะตามไปที่ไหนแล้ว..เมื่อคืนผมก็ตระเวณไปทั่ว..เพื่อนทุกคนไม่มีใครรู้ว่ามินไปไหน?" เสียงนี้น่าจะเป็นคุณพ่อของมิน
"งั้นก็ไปแจ้งตำรวจ ให้เขาช่วยออกตามหา"
"เมื่อคืนผมไปแจ้งแล้วครับ.."
"แล้วนี่จะทำยังไงกัน..แกนะแก..ทำไมถึงเป็นคนอย่างนี้ไปได้..เห็นแก่ความสุขของตัวเองจนกระทั่งลืมลูกลืมเต้า..ยัยผู้หญิงคนนั้นมันดียังไง แกถึงหลงมันตามืดตามัวขนาดนี้..ฉันอยากรู้นัก..หัวใจแกทำด้วยอะไร..มินสอบไม่ได้ก็เพราะพอดีเกิดเรื่องของน้องแมน แกเองไม่ใช่หรือที่บอกจะส่งเธอไปเรียนต่อเมืองนอก..แล้วนี่ยังไง..แกถึงกับตบหน้าลูกสาวของแกได้ลงคอ.."
ยังมีคำแก้ตัวและคำต่อว่าตามออกมาอีกเป็นชุด ขณะที่มีเสียงเคาะประตูห้องของผมดังขึ้น
เป็นน้องฟ้า...เธอพามินมาที่ห้องของผม
"พี่มินอยากรู้ว่าคุณพ่อของพี่เค้าว่ายังไงมั่ง..ห้องพี่รันได้ยินชัดเจนไม่ใช่เหรอ.."
ผมพยักหน้า..มองหน้ามินด้วยความสงสาร
เธอคงไม่ได้นอนทั้งคืน..ตาบวมคล้ำ..ริมฝีปากซีดและแห้ง
ทั้งสองเดินมานอนบนที่นอนของผม..เงี่ยหูฟังข้างบ้านต่อไป
"แกแน่ใจแล้วเหรอว่าแกตามหาทั่วแล้ว..มินกลับไปหาแม่ของเธอหรือเปล่า?" เสียงของคุณย่าของมินดังขึ้นอีก
"แม่ของมินไปอเมริกา..ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วครับ.."
"เออหนอ..ดูสิ..ทิ้งลูกกันได้ลงคอ..แล้วตายายของมินล่ะ..มินอาจจะไปหาก็ได้.."
"มินไม่รู้จักหรอกครับ แม้แต่ผมเองก็ยังไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน?"
"แล้วนี่จะทำยังกันต่อ?"
"ก็คงต้องรอ..รอให้มินกลับมา..หรือถ้าหายไปเกินสามวันตำรวจเขาจะออกตามหาตัวให้ครับ.."
แล้วก็มีเสียงร้องไห้
"โถ่..มินหลานย่า..ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้.."
ผมและฟ้ามองไปที่มินพร้อมกันโดยไม่นัดหมาย..เธอกำลังน้ำตาไหล..
ฟ้าเข้าไปจับมือเธอ..ลูบเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ
ผมเองก็ยังพูดอะไรไม่ออก..
ในที่สุดฟ้าก็พูดขึ้น
"พี่มินคะ..ฟ้าว่า.."
ยังไม่ทันจบประโยค..มินก็ขัดขึ้น
"พี่รู้จักบ้านยาย..พี่จะไปอยู่กับยาย.."
แล้วเธอก็หันมาทางผม..
"มินจะไม่ยอมกลับไปอยู่กับพ่อ..ไม่อยากจะไปขัดขวางความสุขของเขา...."
"พี่ก็ยังอยู่กับปู่กับย่าได้.." ฟ้าขัดขึ้น
มินส่ายหน้า..
"ไม่ใช่ตอนนี้..พี่ไม่อยากจะเห็นหน้าพ่ออีกแล้ว.."
มินเริ่มร้องไห้อีกครั้ง..เราสองคนพี่น้องมาหน้ากัน
ผมถามขึ้นบ้าง
"บ้านยายของมินอยู่ที่ไหน?"
"เมืองกาญจน์.."
"แล้วมินจะไปยังไง?"
"มินไปถูก..มินไปคนเดียวได้.."
ผมตัดสินใจในวินาทีนั้น โดยถือคติว่าน้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือไปขวาง
อารมณ์ของมินตอนนี้..คือเสียใจและน้อยใจ..อยากจะหนีไปให้ไกลจากคุณพ่อของเธอเพียงอย่างเดียว
"งั้นเราไปส่ง.." ผมบอกเธอ
มินส่ายหน้า
"เธอต้องเรียน.."
"เมืองกาญจน์แค่นี้เอง เช้าไปเย็นกลับเสียเวลาแค่วันเดียว.."
ดูเหมือนมินจะไม่ยอมให้ผมไปส่งเธอง่าย ๆ
"ไม่เป็นไร..ปล่อยมินไปคนเดียวเถอะ..แค่นี้ก็เธอก็เหนื่อยกับเรามากพอแล้ว.."
"มินจะเดินทางเมื่อไร?"
"วันนี้เลย.."
"ดี..งั้นเราอาบน้ำแต่งตัวกันเถอะ..สักพักคุณพ่อของมินก็คงกลับ..เราค่อยออกไปกันตอนนั้น.."
"แต่.."
"ถ้ามินไม่ให้เราไปด้วย..มินก็ไม่ต้องไปไหน..ถ้าไม่ไปอยู่กับปู่กับย่า..ก็อยู่มันเสียที่นี่เลย..โอเค๊?"
ผมจำเป็นต้องเล่นบทดุ ถ้าไม่เล่นบทนี้มินคงไม่ยอมแน่ ๆ
"หรือจะให้เราไปบอกกับย่าของมินว่ามินอยู่ที่นี่?"
จนต้องขู่ด้วยวิธีนี้ มินถึงยอม
โดยที่ผมหารู้ไม่ว่า..การเดินทางไปส่งมินในครั้งนี้..มันไม่ใช่เป็นการเดินทางเช้าไปเย็นกลับซะแล้ว..
มิอะไรเกิดขึ้น..แล้วผมจะเล่าให้ฟังนะครับ
++++++++
...ผิดคาด..กว่าคุณพ่อของมินจะกลับไปก็เลยบ่ายโมงไปตั้งนาน ผมและมินแต่แอบดูอยู่ที่ห้อง..โดยมียัยฟ้าซึ่งถือโอกาสโดดเรียนนั่งลุ้นอยู่ด้วย...
ผิดคาด..กว่าคุณพ่อของมินจะกลับไปก็เลยบ่ายโมงไปตั้งนาน
ผมและมินแต่แอบดูอยู่ที่ห้อง..โดยมียัยฟ้าซึ่งถือโอกาสโดดเรียนนั่งลุ้นอยู่ด้วย
กระทั่งคุณพ่อของมินขับรถกลับออกไป..เราสองคนที่เตรียมตัวเสร็จตั้งนานแล้ว ก็ได้โอกาสออกจากบ้าน
แม่เรียกไว้..มองหน้ามินด้วยสายตาที่จริงจัง
"จริง ๆ แล้วป้าไม่สนับสนุนการหนีออกจากบ้านของมินเลย..แต่ที่ป้าทำเหมือนสนับสนุนนี้ก็เป็นเพราะป้าเข้าใจถึงความรู้สึกของมินดี แต่ก็ไม่ใช่หมายความว่าป้ารู้เห็นเป็นใจหรือส่งเสริมอะไร ป้าก็เลยอยากให้หนูคิดดูอีกสักครั้ง..ที่พ่อเขาลงไม้ลงมือกับหนูเขาก็คงทำไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ..อย่างไรป้าก็เชื่อว่าพ่อทุกคนต้องรักลูกของตัวเองมากกว่าคนอื่ นอยู่แล้ว..และอีกอย่าง ปู่กับย่าของมินป้าก็รู้จักพูดคุยด้วยบ่อย ๆ ป้าก็เชื่อว่าท่านทั้งสองก็รักมินมากเหมือนกัน หนูไม่ควรทำให้คนที่รักหนูต้องเป็นห่วง..อย่ากระเจิดกระเจิงต่อไปอีกเลย.."
มินได้ยินดังนั้นก็ตรงเข้าไปกราบตรงหน้าอกของท่าน
"หนูเข้าใจดีค่ะ..แต่คุณป้าคะ..ขอให้หนูได้พยายามแก้ไขปัญหานี้ด้วยตัวเองเถิดค่ะ..เมื่อหนูไปถึงบ้านตาบ้านยายแล้ว หนูจะรีบติดต่อกลับมาหาปู่กับย่าให้เร็วที่สุด.."
แม่ใช้อุ้งมือของท่านประคองสองมือของมินเอาไว้..พร้อมกับถอนหายใจอย่างแรง
"งั้นก็ตามใจเถอะ..ป้าก็เชื่อว่าหนูก็โตพอที่จะรู้อะไรถูกอะไรผิดแล้ว..นี่ถ้าหนูไม่ให้นายรันเขาไปส่งด้วยล่ะก็ ป้าไม่ให้ไปไหนเด็ดขาด..ถ้าไม่กลับบ้านก็อยู่มันเสียที่นี่.."
ท่าทางแม่จะพูดบ่นต่ออีกยาว ผมจึงต้องรีบตัดบท
"แม่ครับ..บ่ายมากแล้ว..เดี๋ยวไปถึงดึกดื่นมืดค่ำจะลำบาก..ผมไปนะครับ"
มินพนมมือไหว้ขอบคุณมารดาของผมอีกครั้ง
"มินกราบขอบพระคุณในความเมตตาของคุณป้านะคะ.."
"ไม่เป็นไรหรอกจ้า..ไปดีเถอะ..นี่นายรัน..แกต้องไปส่งมินเขาให้ถึงมือตากับยายเขาเชียวนะ..แล้วจำไว้..อย่าทำให้แม่เสียชื่อเป็นอันขาด แม่ไว้ใจแกนะ.."
ผมหน้าแดงอีกแล้ว เพราะรู้ว่าแม่หมายถึงอะไร
แม่กระซิบบอกผมเมื่อได้โอกาสอยู่กันสองต่อสองกับท่านเมื่อเช้านี้
"รัน..ลูกเขามีพ่อมีแม่..เขาหนีร้อนมาพึ่งเย็น..แกอย่าทำทะลึ่งไปนะ.."
"โถ่..แม่ครับ"
"แม่ไม่รู้ว่าเด็กสมัยนี้เขาเป็นอย่างไร..แต่แกต้องเห็นแก่หน้าแม่..อย่าทำให้แม่เสียผู้ใหญ่เด็ดขาด..เข้าใจไหม?"
"เข้าใจครับ.."
"ไม่ใช่เข้าใจอย่างเดียว ต้องรับปากแม่ด้วย.."
ผมยกนิ้วขึ้นสามนิ้ว
"สัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือครับ"
เมื่อแม่ย้ำเรื่องนี้มาอีกครั้ง..ผมก็ต้องย้ำคำสัญญากับท่านอีกที
"แม่วางใจเถิดครับ.."
ส่วนในใจนั้นเสียดายนิด ๆ
แฮ่...
++++
ยัยฟ้าเป็นคนออกไปเรียกแท๊กซี่ให้กับเรา
ประโยชน์ของการโดดเรียนของเธอมีอยู่แค่นี้เอง
มินขอบอกขอบใจฟ้าอยู่นาน จนผมต้องเร่งให้เธอขึ้นรถ และบอกให้ฟุบตัวเอาไว้เมื่อผ่านหน้าบ้านของปู่กับย่าของเธอ
รถแท๊กซี่คันนั้นพาเราไปส่งที่สถานีรถบขส. ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของผมนัก
ตีตั๋วเสร็จเรียบร้อย เราสองคนก็ขึ้นไปนั่งบนรถปรับอากาศ รอเวลาที่รถจะออก..
ตลอดทางมินเงียบซึม ถามคำตอบคำ ดวงตายังมีแววช้ำ
ผมไม่รู้จะปลอบใจเธออย่างไร..นอกจากเงียบตามไปด้วย
เธออาจจะกำลังคิดอะไรอยู่..ผมควรปล่อยให้เธออยู่กับตัวเองบ้าง
จริง ๆ แล้วผมอยากให้เธอกลับใจ..การหนีออกจากบ้านไม่ใช่วิธีที่ถุกต้องนักหรอก..ผมรู้ดี
แต่ผมไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรถึงจะดีกว่านี้
ถ้าเป็นผม..แหะ..จะเป็นไรไหมถ้าผมจะบอกว่า..ผมก็คงหนีเหมือนกัน
คิดดู..เพิ่งจะผ่านการสูญเสียน้องชายมาหยก ๆ
แล้วพ่อแม่ก็แยกทางกัน
พ่อเอาแม่ใหม่เข้ามาในบ้าน..ให้ความรักมากกว่าลูกของตัวเอง
ยังไม่พอ..ยังไม่ยอมให้ไปเรียนต่อ ด้วยเหตุผลที่ว่าแม่ใหม่เสียดายเงิน..
โหย..เป็นใคร ๆ จะทนไหว พอมีปากมีเสียงกันพ่อที่ไม่เคยตีลูกเลยสักแปะ..กลับตบหน้าเราซะยังงั้น
อย่างนี้ต้องหนีลูกเดียว..
ที่พูดอย่างนี้ไม่ได้สนับสนุนให้ใครเลือกทางนี้..
มันยังมีทางออกอื่นอยู่..แม้ว่าตอนนี้จะยังมองไม่เห็น แต่ผมก็เชื่อว่าหากปล่อยเวลาไปสักพักด้วยความอดทน ทางออกนั้นก็ย่อมจะมาเอง
การประชดผู้ใหญ่ด้วยการหนีออกจากบ้าน..มันน่าจะเป็นวิธีสุดท้าย..สำหรับคนที่ไม่มีทางเลือกจริง ๆ
ผมเหลือบมองไปทางมิน..เธอนั่งกอดอก..หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถ..
ผมเห็นน้ำตาของเธอปริ่มอยู่ตรงขอบตา
"มินครับ.."
เธอหันมา..ยกมือขึ้นปาดน้ำตา
"คะ.."
"อย่าคิดมากเลยดีไหม?..เชื่อเราเถอะ..ทุกอย่างย่อมจะผ่านเราไป..ไม่ว่าสิ่งดีหรือไม่ดีในชีวิตของเรา.."
เธอยิ้ม..น้ำตารื้นขึ้นมาอีก
"ขอบใจรันนะ..รันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมิน.."
"อย่าเพิ่งเลย..เอาไว้ไปขอบใจเมื่อถึงบ้านยายของมินดีกว่า..ว่าแต่ว่าจากตัวเมืองกาญจน์แล้วมินไปถูกแน่นะ.."
ผมถามเพื่อความมั่นใจ คำพูดของคุณพ่อของมินที่ว่ามินไม่รู้จักบ้านยายยังดังก้องอยู่ที่หู
มินอึกอัก..แล้วก็บอกว่า
"รันส่งมินแค่นั้นก็ได้..จากนั้นมินค่อยไปเอง..มันไม่ไกลจากบ้านยายนักหรอก.."
ผมขมวดคิ้ว..ชักยั๊วะนิด ๆ
"เมื่อไรจะเลิกพูดเรื่องนี้สักที..ถึงอย่างไรเราก็จะต้องไปส่งมินจนถึงที่จนได้.."
มินหน้าเสีย
"รันอย่าโกรธมินนะ..ก็มินเกรงใจ.."
"คำนี้ไม่ควรจะมีระหว่างเรา.."
ผมพูดห้วน ๆ พยายามเก็บอารมณ์หงุดหงิดของตัวเอง
มินเงียบเสียงไป..จนผมนึกสงสาร ต้องพูดเสียงอ่อนลง
"เราว่ามินงีบพักผ่อนสักหน่อยดีกว่า..ถึงตัวเมืองกาญจน์แล้วเราจะปลุกเอง..เห็นฟ้าบอกว่ามินไม่ได้นอนทั้งคืน.."
มินยิ้มรับอีกครั้ง..มองผมด้วยสายตาที่ทำให้ผมหายหงุดหงิดเป็นปลิดทิ้ง
ทั้งสวยหวาน..และเต็มไปด้วยความหมายขนาดนั้น
ใครที่ยังหงุดหงิดอยู่..หัวใจก็ด้านเกินไปแล้ว..
+++++++
โปรดติดตามตอนต่อไป::::  |
|
[อ. 02 มิ.ย. 2552 - 04:54 น.]