กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

รันคะ..

กว่ารันจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้..มินก็คงจะอยู่ไกลจากรันคนละมุมโลกแล้ว..

พ่อขอมิน..ตกลงส่งมินให้ไปเรียนที่ต่างประเทศได้แล้ว..แต่ไม่ใช่เพราะเพื่อให้มินสมหวังหรอกนะ แต่เขาอาย อายที่มีลูกสาวหนีตามผู้ชายอย่างมิน เขาเลยส่งมินไปให้ไกลหูไกลตาซะ

มินจะได้ไปอยู่กับแม่..แม่รอมินอยู่ที่นั่นแล้ว..รันดีใจกับมินด้วยหรือเปล่า?

รันคะ..ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องวันนั้น..รันแสดงให้มินเห็นแล้วว่า รันเป็นคนอย่างไร รันพร้อมจะปกป้องมินได้แค่ไหน

รันคงไม่รู้..ภาพที่รันนอนหายใจรวยริน..อยู่ในโพรงหินเล็ก ๆ ปล่อยให้เลือดของตัวเองไหลไม่หยุด..กับสภาพของมินที่มีเสื้อผูกอยู่ที่หัว..มันแสดงให้เห็นว่า รันห่วงมินมากกว่าตัวเองอย่างไร

เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ที่จะพิสูจน์อะไรบางอย่าง..ระหว่างความรู้สึกของเรา..

นับตั้งแต่วันนั้น เราไม่ได้เจอกัน เราไม่ได้คุยกันอีกเลย..เพราะพ่อของมินไม่ยอมให้มินใช้โทรศัพท์ เขานั่งเฝ้ามินอยู่ตลอดเวลา วิธีเดียวที่มินจะรู้ข่าวของรันได้..ก็คือน้องเมย์

น้องเมย์เข้าไปเยี่ยมมินซึ่งนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเดียวกับรันที่อำเภอทองผาภูมิ เธอเป็นเด็กฉลาดที่จนไม่ทำให้พ่อของมินรู้ว่าเธอนำข่าวของรันมาบอกกับเมย์แทบทุกวัน

มินรู้ว่ารันอาการหนักมาก..มินรู้ว่าเพราะเมย์ทำให้รันรอดชีวิตมาได้ และมินก็รู้ว่าเมย์..รักรันมากขนาดไหน(แม้เธอจะไม่ได้บอกออกมา..)

เมื่อมารักษาตัวต่อที่กรุงเทพฯ เมย์ก็มาเยี่ยมมินสม่ำเสมอ มารายงานอาการของรันให้มินได้รู้ว่ากำลังดีวันดีคืน..ซึ่งเป็นข่าวดีที่ทำให้มินมีความสุขขึ้นมาได้บ้าง

อีกไม่กี่วันนี้..มินจะต้องไปแล้ว..มินก็ไม่รู้ว่า มินจะได้มีโอกาสกลับมาอีกหรือไม่..แต่มินสัญญานะคะว่า..มินจะไม่ลืมรัน

น้องเมย์เป็นคนดี..เธอสวยและน่ารัก และที่สำคัญ เธอเป็นคนที่ช่วยชีวิตของรันไว้..มินหวังว่า รันคงจะดูแลเธอให้ดีที่สุดนะคะ

ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดี ๆ ที่รันได้สร้างขึ้นในหัวใจของมิน มินจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้ตราบจะสิ้นลมหายใจ

เทคแคร์ตัวเองนะคะ..

มิน
.........

หัวใจเหมือนถูกปลิดขั้วออกไป..โลกทั้งใบกลายเป็นสีหม่นขึ้นมาทันทีที่ผมอ่านจดหมายจบ..
นี่มันหมายความว่าอะไร? มินทิ้งผมไปแล้ว? เราสิ้นสุดกันแล้ว..มีเพียงจดหมายฉบับนี้ไว้ดูต่างหน้าเท่านั้นน่ะหรือ?
และประโยคนี้ "น้องเมย์เป็นคนดี..เธอสวยและน่ารัก และที่สำคัญ เธอเป็นคนที่ช่วยชีวิตของรันไว้..มินหวังว่า รันคงจะดูแลเธอให้ดีที่สุดนะคะ.." มินหมายความว่าอย่างไร?
น้องเมย์เป็นคนช่วยชีวิตผมตอนไหน??
+++++

น้องเมย์เข้ามาในห้องหลังจากนั้น..เธอไม่ถามถึงข้อความในจดหมายเลย..นำจานผลไม้มาให้..และเอ่ยปากขอตัวกลับ
"พี่รันคงอยากจะอยู่คนเดียว..เมย์ก็ต้องรีบกลับไปทำรายงาน..พี่รันดูแลตัวเองนะคะ.."
ขณะเธอกำลังจะออกจากห้องของผม ผมก็เรียกเธอเอาไว้
"เมย์.."
เธอหยุดยืนนิ่ง..ไม่ได้หันมา..เอ่ยเสียงเรียบว่า
"ถึงแม้เมย์จะไม่ได้อ่านจดหมายนั้น..เมย์ก็รู้ว่าพี่มินจะบอกอะไรกับพี่รัน..สบายใจได้เถิดค่ะ..แม้ว่าเมย์จะมีความรู้สึกดี ๆ กับพี่..แต่เมย์ก็รู้ดีว่าหัวใจของพี่อยู่กับใคร..และถ้าเมย์จะได้รับรักจากใครสักคน เมย์ก็อยากจะให้เขารักเมย์จริง ๆ ไม่ใช่รักเพราะเพื่อทดแทนบุญคุณกัน..พี่รันอย่าคิดมากเรื่องเมย์เลย..เมย์คงอยู่ได้อีกไม่นาน..ทุกวันนี้ที่ทำอยู่นี่ก็เพื่อหาความสุขให้กับตัวเองเป็นครั้งสุ ดท้ายเท่านั้น.."
สิ้นประโยคนั้น เธอหันหน้ามา..ขอบตาแดงก่ำ
"เมย์กลับนะคะ..พรุ่งนี้มินจะมาอีก..บายค่ะ"
เธอยกมือโบก..ส่งยิ้มให้ผม
ผมซึ่งพูดไม่ออก..เหม่อมองเธอจากไปด้วยหัวใจที่เจ็บปวดเหลือเกิน
+++++

เวลาผ่านไป..ร่างกายของผมหายเป็นปกติแล้ว
เวลาว่างที่มีอยู่..ซึ่งเหลืออีกหลายเดือนกว่าผมจะได้ลงทะเบียนเรียนในเทอมใหม่..ผมเลยใช้ไปกับการทำความฝันของผมให้เป็นจริง
ผมติดต่อกลับไปยังคุณชาญฤทธิ์ ผู้จัดการกองถ่ายคนนั้น..ยินดีจะไปเทสต์หน้ากล้องกับเขา
ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี..ผมได้มีโอกาสแสดงเป็นตัวประกอบในละครวัยรุ่นเรื่องหนึ่ง
ตลอดเวลานั้น..น้องเมย์ก็กลายเป็นน้องสาวของผมอีกคนหนึ่ง ที่คอยให้กำลังใจผมเสมอมา..
กับคำถามที่ค้างคาใจ..น้องเมย์ช่วยชีวิตผมได้อย่างไร? ไม่มีใครตอบให้ผมได้รู้
ทุกคนแม้แต่คุณแม่ของผม..พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า น้องเมย์ขอเอาไว้..เธอไม่อยากให้ทุกคนพูดถึง
"พี่รัน..ถ้าพี่รันเห็นแก่เมย์..พี่รันอย่าถามเรื่องนี้ได้ไหม?"
"ทำไม?"
"มันไม่ได้สำคัญอะไรเลย..และเ มย์ก็ไม่อยากให้มันเป็นบุญคุณที่ต้องทดแทน"
"พี่ไม่เข้าใจ"
"เอาเป็นว่า..เมย์ภูมิใจ และสุขใจที่เมย์ได้มีโอกาสทำอย่างนั้น..เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว"
"พี่แค่อยากรู้ว่าด้วยวิธีไหน?"
"แล้วพี่รันก็จะรู้เอง.."
+++++

อย่างที่มินบ อกผม..เมย์เป็นเด็กน่ารัก..สวยใส และบริสุทธิ์เกินกว่าที่ใครจะทำร้ายจิตใจของเธอได้
ก้อนเนื้อในสมองของเธอ..นาน ๆ ครั้งถึงจะสร้างปัญหาขึ้นมา..แต่เมื่อหาหมอทานยา..อาการของเธอก็ทุเลาลง
ผมเคยบอกเธอบ่อยครั้ง..ว่าหมอให้ทำอะไร จะผ่าตัดหรือจะรักษาด้วยวิธีไหน ให้เมย์ตกลงรักษาได้เลย..ขาดเหลืออะไรผมและคุณแม่ของผม พร้อมที่จะช่วยเหลือเต็มที่
"ไม่เอาดีกว่า..เมย์กลัวว่าถ้าเมย์หายแล้ว..ทุกคนจะไม่ดีกับเมย์เหมือนตอนนี้.."
"อ้าว.." ผมอุทาน "ทำไมคิดอย่างนั้น..เมย์ไม่คิดบ้างเหรอว่าถ้าเมย์เป็นอะไรไปคนที่รักเมย์เขาจะเสียใจขนาดไหน?"
เธอเอียงคอ..ทำแก้มพอง
"ใครคะ?..ใครคะที่รักเมย์?"
ผมอึกอัก..ตั้งตัวไม่ทันกับคำถามคำนี้
"เห็นไม๊..ไม่มีใครักเมย์สักหน่อย"
"มีสิ..พ่อแม่ของเมย์ไง ไหนจะยัยกุ๋งกิ๋งพี่สาวเอ้ย..พี่ชายของเมย์อีก..ไหนจะเพื่อน ๆ อีกเป็นร้อยเป็นพันคน.."
"แต่ไม่ใช่พี่รันใช่ไหมล่ะ?"

ประโยคนั้นของเมย์..ทำให้ผมต้องนิ่งงันไปครู่ใหญ่
คงถึงเวลาแล้วกระมัง ที่จะต้องคุยกับเธอให้เข้าใจ
ขณะนั้นเราสองคนนั่งอยู่บนโต๊ะไม้ใต้ต้นมะม่วงครึ้มใหญ่หน้าบ้านของผม..
สายลมยามเย็นโชยพัด..บ้านข้าง ๆ ที่เป็นบ้านปู่ย่าของมินเงียบสนิท มันถูกทิ้งร้างไปด้วยสาเหตุใดผมก็ไม่ทราบ
ผมเหม่อมองไปที่บ้านหลังนั้น..ก่อนจะหักใจหันมามองเด็กสาวตรงหน้า
ดวงตางดงาม..ใบหน้าขาวใส ริมฝีปากอิ่มได้รูป..กำลังจ้องเป๋งมายังผมเพื่อรอคำตอบ..
"ถ้าเมย์สัญญากับพี่ว่า..เมย์จะไม่ทิ้งพี่ไปเหมือนใครบางคน..พี่ก็จะสัญญาว่า..พี่จะไม่ทิ้งเมย์ไปเหมือนกัน.."
"แม้ว่าพี่จะไม่ได้รักเมย์น่ะเหรอคะ?"
"พี่ยังตอบเมย์ไม่ได้..ว่าเมื่อไรพี่จะลืมมินได้..แต่พี่ก็เชื่อว่าสักวันหนึ่งข้างหน้า.."
ผมพูดยังไม่ทันจบ..เมย์ก็ขัดขึ้น
"เมย์จะรอวันนั้น..เมย์จะรีบรักษาตัวให้หาย..เพื่อเมย์จะได้มีพี่รันตลอดไป.."
นั่นจึงทำให้ผมพูดไม่ออกต่อไป..มองมินด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย
หรือเธอก็รู้..ว่าสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่นี้เพื่ออะไร?
หรือเมย์รู้ว่า ผมกำลังให้กำลังใจเธอต่อสู้กับโรคร้าย..โดยเกือบจะหลุดปากสัญญากับเธอไปแล้ว ว่าผมจะรักเธอให้ได้
เมย์ไม่ต้องการให้ผมสัญญา เมย์ไม่ต้องการให้คำพูดของผมผูกมัดตัวเอง..เธอจึงได้ขัดขึ้น
ผมจึงได้แต่ยิ้ม..มองเมย์ที่ยิ้มเต็มสีหน้า..โดยหวังว่าโลกที่เคยหมองหม่น..ก็คงจะยิ้มไปด้วยก ับเรา..
แม้ว่ามันจะไม่สดใสเท่าที่ควรก็ตาม
+++++
และแล้ววันนั้นก็มาถึง
วันที่หมอนัดให้น้องเมย์เข้ารับการผ่าตัดเอาก้อนเนื้อออกจากสมอง..ก่อนที่มันจะกลายเป็นเนื้อร้ายจนยากจะเยียวยา..
ความเป็นไปได้ที่น้องเมย์จะหายมีมากกว่าไม่หายแค่เปอร์เซ็นต์เดียว..แต่เธอก็พร้อมจะลองดู
"เมย์อยากจะอยู่กับพี่รันนาน ๆ นี่คะ.."
นั่นเป็นเหตุผลของเธอ
++++

วันนั้น..ผมยกเลิกตารางงานทั้งหมด..รวมทั้งน้องฟ้า ยัยกุ๋งกิ๋ง คุณแม่ของผม คุณพ่อคุณแม่ของน้องเมย์..มาให้กำลังใจเธออยู่หน้าห้องผ่าตัดพร้อมกัน
เราทุกคนพูดคุยกันน้อยมาก..ทุ่มเทความรู้สึกทั้งมวลไปที่ผลของการผ่าตัดในครั้งนี้
ทุกคนคิดเหมือนกัน..ขอให้น้องเมย์หายจากโรคร้าย และปลอดภัยด้วยเถอะ..
โดยเฉพาะผม..ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน มันก็ได้มาเกิดขึ้นในวันนี้..
ผมกำลังกลัวว่า ชีวิตของผมจะขาดน้องเมย์ไป
ถ้าเป็นอย่างนั้น..ผมจะเป็นอย่างไร?
เสียดาย..ที่ความรู้สึกนี้..มาเกิดขึ้นเอาในวันนี้
วันที่ใครก็บอกไม่ได้ ว่ามันเป็นวันสุดท้ายของน้องเมย์หรือเปล่า
แม้แต่หมอที่ลงมีดผ่าสมองของเธอก็ตาม
น่าเสียดาย...
++++++
ในโรงพยาบาล..กลิ่นยาฆ่าเชื้อฟุ้งไปทั่วบริเวณ
ตั้งแต่เก้าโมงเช้า..นับจากเตียงของน้องเมย์ถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดไป
สองชั่วโมงเต็ม ๆ ที่เราทุกคนตกอยู่ในสาพของผู้รอคอยและผู้คาดหวัง
มองเข็มนาฬิกาที่กระดิกผ่านไปตามจังหวะ..ซึ่งมันแทบจะเป็นจังหวะเดียวกับการเต้นของหัวใจ
รอยยิ้มเริงร ่าของน้องเมย์..ทั้งที่นอนอยู่บนเตียง..ยังติดตาผมอยู่ไม่เลือนหาย
"พี่รันอย่าทำหน้าอย่างนั้น..เมย์ไม่ได้กำลังจะตายซักหน่อย.."
"ดีจัง..ที่น้องเมย์ไ ม่กลัว.." ผมฝืนสีหน้า..เสไปเรื่องอื่น
"เมย์ไม่กลัวหรอกค่ะ..เข้าออกโรงพยาบาลมากเสียกว่าไปโรงเรียนซะอีก..พี่รันไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"
เธอกลับเป็นคนให้กำลังใจ ทั้งที่เธอเป็นคนที่ต้องถูกผ่าตัดแท้ ๆ
"เมย์เข้มแข็งอย่างนี้..พี่ไม่เป็นห่วงแล้ว.."
เธอยังยิ้มฟันขาว..เหลือบสายตามองรอบตัว..แอบยื่นอะไรอย่างหนึ่งใส่มือของผม
"อย่าเปิดอ่านนะ..เว้น แต่ว่า..เมย์จะไม่ได้ออกมาอีกแล้ว.."
ผมรีบยื่นคืนให้เธอ
"พี่จะรอให้เมย์ออกมา.."
เธอมองตาผม..กระซิบเสียงเบา
"เมย์อยากออกมา..แต่ถ้ามีอะไรเกิด ขึ้น..เมย์ก็อยากจะบอกอะไรพี่บางอย่าง..เมย์เขียนไว้ในนี้แล้ว.."
ผมส่ายหน้า..ตาพร่า..สังหรณ์ประหลาดเกาะกุมจิตใจ
"รับไปนะคะ"
++++
นอกชานหรือระเบียงที่อยู่ติดกับห้องของผมนั้น..มันได้มีโอกาสรับใช้ผมอีกครั้ง หลังจากที่ปิดมาเนิ่นนาน
ฝุ่นไม่ได้ถูกปัดกวาด..ผิวกระดานที่เคยเงาเป็นมันหม่นหมองเพราะฝุ่นและใบไม้แห้ง
ต้นคอและหลังของผมพิงกับรั้งระเบียง..สองขาเห ยียดยาวนิ่งสงบ
สองมือประสานกันไว้ที่ทรงอก..หลับตา..ปล่อยลมหายใจให้เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ
ผมกำลังผ่อนคลายตัวเอง..โดยปล่อยให้กล้ามเนื้อทุกส่วนของร่า งกายได้พักผ่อน
ไม้เว้นแม้แต่กล้ามเนื้อของหัวใจ
มันปวดร้าวมานานแล้ว มันรวดร้าวมาหลายครั้งจนเกินไป
มันสมควรได้พัก..ผมจะไม่ยอมให้อะไรหรือใครมาทำร้ายมันอีก..
กระดาษแผ่นนั้น..ที่ผมรับมาจากมือของน้องเมย์..จึงถูกปล่อยใ ห้ปลิวหายไปกับสายลมที่พัดแรงขึ้นทุกขณะ
เมฆทมึนตั้งเค้า..หากฝนตกลงมา มันจะเป็นฝนแรกของปีนี้
ปีแห่งความสูญเสีย..สิ้นหวัง..และร้าวรานใจสำหรับผม
ผมจึงนอนรับน้ำฝนนั้นอย่างผ่อนคลาย..หวังให้มันชะล้างเรื่องร้าย ๆ จากตัวผมไปให้หมดสิ้น
เมื่อผมลืมตาขึ้นมา..ผมจะพบกับโลกใหม่ โลกที่ไร้ความสูญเสีย..โลกที่สดใส และแช่มชื่นด้วยความหวัง
....
บทเพลงที่ผมนึกได้ในตอนนี้..คือเสียงนุ่มเศร้าของถ้อยคำที่กินใจ

เก็บอยู่ในหัวใจของฉัน เก็บคืนวันงดงามที่มี
จดจำทุกชั่วโมงที่ดี นาทีที่เราสองได้สบตากัน
เก็บอยู่ในหัวใจดวงนี้ เก็บภาพเธอคนดี..ตราบนานจนแสนนาน
ไว้อยู่เคียงข้างใจ..ในค่ำคืนและวัน ที่ฉันขาดเธอ..

ฝนตกลงมาแล้ว..มันสาดซัดร่างของผมจนเปียกชุ่ม
ผมยังคงนอนนิ่ง..ซึมซับความฉ่ำเย็นของมันอย่างเต็มที่

ผมเปิดอ่านข้อความ........

โปรดติดตามตอนต่อไป....