ร่วมเสนอความคิดเห็น

หัวข้อกระทู้ : สาวข้างบ้าน ภาค 2 ตอน จบ

(D)
"พี่รันคะ..ถ้าพี่ได้เห ็นข้อความนี้ ก็แสดงว่าเมย์ไม่อยู่แล้ว.."
ลมพัดกรูเกรียว..ต้นไม้น้อยใหญ่ส่งเสียงอุธรณ์เมื่อต้องต้านลม

"อย่าเสียใจนะคะ..ชีวิตของเมย์ควรจะจบมาตั้งนานแล้ว..เ รื่องนี้ครอบครัวของเมย์รู้กันดี.."
น้ำฝนเม็ดค่อนข้างใหญ่ ผมรับรู้ได้เมื่อมันกระทบที่ผิวหน้าและลำตัว

"เมย์โชคดีแค่ไหนแล้ว..ที่มีชีวิตอยู่จนได้พบพี่รัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เมย์มีความสุขที่สุดในชีวิต.."
เสียงฟ้าคำรามก้อง..

"เมย์ดีใจ..ที่ถึงแม้ร่างกายส่วนใหญ่ของเมย์จะไม่มีแล้ว..แต่เมย์ยังทิ้งส ่วนหนึ่งไว้ในตัวของพี่"
สายอสุนีฟาดดังเปรี้ยง

"นี่คือสิ่งที่พี่รันอยากรู้..ไตของพี่ข้างหนึ่ง..เป็นของเมย์"
ตามด้วยการกระหน่ำหนักของพระพิร ุณ

"ไตพี่ต้องถูกตัดทิ้งเพราะถูกไม้แหลมแทงทะลุ ไตที่เหลือข้างเดียวกรองเชื้อไม่เพียงพอ..มีเมย์เพียงคนเดียวที่สละให้พี่ได้.."

"เพราะเมย์จะมีอายุได้ไม่เกินปีนี้ไงละคะ.."
น้ำฝนและน้ำตา..ผสมปน เปจนยากจะแยกได้

"เมย์บอกให้ทุกคนปิดบังเรื่องนี้..เมย์ไม่อยากให้พี่ไม่สบายใจ.."
ก้อนสะอื้นวิ่งขึ้นมาจากทรวงอก มาจุกที่ลำคอ

"การผ่าตัดครั้งนี้..เป็นการรักษาขั้นสุดท้าย..เพียงเพื่อจะยืดอายุเมย์ออกไปอีกไม่กี่วันเท่านั้น..นั่นหมายถึงว่าถ้ามันสำเร็จ.."
ตั วผมสั่นสะท้าน..

"เมย์รักพี่รัน..ดูแลตัวเองให้ดีนะคะ..เพื่อเมย์จะได้อยู่กับพี่รันตลอดไป.."
ผมปล่อยโฮ...
........
ละครโทรทัศน์ที่ผมเล่น..ปิดกล้องลงแล้ว
ผมประสบความสำเร็จพอสมควร..แม้จะเล่นได้ไม่ดีเท่าใดนักก็ตาม
มีงานเดินแบบ ถ่ายแมกกาซีน และถ่ายโฆษณาเข้ามาอย่างสม่ำเสมอ
มีค่ายเพลงบางค่าย ติดต่อให้ผมไปลองเทสต์เสียง แต่ผมก็ยังไม่ตอบตกลง
จนกว่าการแหกปากร้องเพลงในห้องน้ำของผม จะทำให้ผมสยองเสียงตัวเองน้อยกว่านี้เสียก่อน แล้วค่อยคิดกันใหม่
ทุกวันที่ผ่านมา..ผมเรียนเป็นส่วนใหญ่ ใช้เวลาว่างในช่วงที่เหลือและในวันหยุด ทำงานเท่าที่จะทำได้
และสิ่งที่ผมต้องทำเป็นกิจวัตร ก็คือการเมลคุยกับมิน
วันนี้ก็เช่นกัน..

"รันคะ..
มินมีกำหนดจะกลับประเทศไทยศุกร์นี้นะคะ
มินจะกลับไปพร้อมคุณแม่ ไปเยี่ยมคุณตาคุณยายที่เมืองกาญจน์
อ้อ..คราวนี้มินไปถูกแน่ค่ะ เพราะมีคุณแม่พาไป ไม่เหมือนคราวที่แล้วที่เราไปกันสองคน ทั้งที่มินไม่รู้จักบ้านหลังนั้นเลย (รันหายโกรธมินหรือยังคะ ที่มินโกหกในครั้งนั้น)
และมินก็จะไปหาคุณปู่กับคุณย่า ที่ตอนนี้ท่านตัดสินใจกลับไปอยู่ที่บ้านหลังนั้นอีกครั้ง หลังจากที่โกรธคุณพ่อจนหนีไปอยู่ที่เชียงใหม่บ้านเดิมของท่านพักหนึ่ง
มินหวังว่า..มินจะได้เห็นรัน ตรงระเบียงนั้นอีกนะคะ
รัก..
มิน"

ผมอมยิ้ม..ตอบกลับไปสั้น ๆ

"รันจะรอวันนั้น...
และรันสัญญา..รันจะใส่ชุดนอนเวลานอน ไม่นุ่งกางเกงในตัวเดียวอีกแล้ว..
รักกว่า
รัน.."

=========จบคับ=========


จบแล้วครับ ตอนจบสั้นและเศร้านะครับ ความรักนี่มันมีหลายแง่มุมดีนะครับ สุข เศร้า สมหวัง ชิงชัง แอบรัก ทุ่มเท ไขว่คว้า เพื่อให้ได้มา บางครั้งได้มาก้รักษามันไว้ไม่ได้ .....

ก้ติดตามกันต่อไปนะครับ รับรองจะหาเรื่องที่สนุก ๆ มาฝากกันอีกนะครับ ถ้ายังมีคนต้องการ ........ ขอบคุณครับ ให้กำลังใจกันสักนิดก็ดีใจแล้วครับ

โดยคุณ nooing (29.3K)  [อา. 07 มิ.ย. 2552 - 05:54 น.]


โดยคุณ nooing (29.3K)  [อา. 07 มิ.ย. 2552 - 06:03 น.] #666851 (1/9)
เห็นว่าตอนจบสั้นไปนิดนึงเพราะตัดตอนสำคัญไว้ กลัวเพื่อน ๆ จะอ่านไม่จุใจ เลยแถมเรื่องสั้นให้อีก 1 เรื่องครับ


เมื่อความเหงามาเยือน.....

...ผมนั่งอยู่หน้าคอมพ์ฯ..คลิกอ่านโน่นนี่ไปเรื่อย เปิดโทรทัศน์ดูด้วย.. ปรากฎว่าเกิดความรู้สึกเหงาขึ้นมาได้อย่างไรไม่รู้..แปลกใจตัวเองชะมัด...
ผมนั่งอยู่หน้าคอมพ์ฯ..คลิกอ่านโน่นนี่ไปเรื่อย เปิดโทรทัศน์ดูด้วย..
ปรากฎว่าเกิดความรู้สึกเหงาขึ้นมาได้อย่างไรไม่รู้..แปลกใจตัวเอง
ชะมัด

ทั้ง ๆ เรื่องในเวปนี้ก็อ่านได้สนุก โทรทัศน์ถึงแม้จะมีแต่โฆษณาและ
เกมส์โชว์เสียงแสบหูก็ใช่ว่าจะไม่สนุก แล้วผมเหงาได้อย่างไร?

เพื่อนร่วมงานกลับบ้านกันหมดแล้ว เขาคงมีใครรออยู่ที่นั่น ทั้งความ
อบอุ่น ทั้งความคุ้นเคย

แต่ผมกลับไม่มี มีแต่ห้องเปล่า ๆ โทรทัศน์เครื่องหนึ่ง เตียงหลัง
หนึ่ง ห้องน้ำห้องหนึ่ง วิทยุอีกเครื่องหนึ่ง

และความ "รก" อีกหนึ่ง ที่รออยู่

ผมเลยยังไม่กลับ จะออกไปทานเหล้าทานเบียร์กับเพื่อน ๆ เมื่อคืนนี้ก็
ไปมาแล้ว วันนี้จะไปอีกก็ออกจะ "เสเพล" ไปหน่อยแล้ว อย่าดีกว่า

นั่นคงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมเหงา

มีงานเขียนรอให้เขียนต่ออยู่สองสามเรื่อง แต่อารมณ์มันไม่ไปซะ
แล้ว ดีนะนี่ที่งานเขียนพวกนี้จะเขียนเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่มีใครบังคับ ไม่
เหมือนเขียนนิยายหรือบทความส่งนิตยสาร นั่นบังคับอย่างแรง แรง
ชนิดที่เขียนฝืดอย่างไรก็ต้องเขียน

การที่ไ้ด้เขียนอะไรที่อยากจะเขียน ถือเป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่ง
ซึ่งผมมักจะอาศัยวิธีการนี้ ผ่อนคลายอารมณ์ คลายความเหงา และ
คลายความโศกเศร้าลงไปได้บ้าง

แต่แปลกที่วันนี้..มันไม่เป็นเ่ช่นนั้น ผมยังคงเหงา ยังคงเศร้า ยังคงไร้
อารมณ์ที่จะทำอะไร นอกจากจะนั่งพิมพ์สิ่งที่คุณ ๆ กำลังอ่านอยู่นี่

หลาย ๆ ท่านคงรู้สึกเหมือนผม ถ้าสาเหตุที่ทำให้เหงานั้น มันไม่ใช่
แค่การต้องอยู่คนเดียว แต่มันมีอะไรลึกกว่านั้น

มันไม่ใช่แค่ไม่มีใครรออยู่ที่บ้าน มันมีอะไรมากกว่านั้น

แต่มันยากที่จะอธิบายให้กระจ่างแจ้งได้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากจะอธิบาย
แต่มันอธิบายไม่ถูก ไม่รู้จะถ่ายทอดออกมาได้อย่างไร

++++++++++

ออฟฟิศที่ผมทำงานอยู่ อยู่ใกล้กับคอนโดฯ หรือบางคนก็เรียก
อพาร์ตเมนท์ บางคนก็เรียกแฟลต ซึ่งปล่อยให้เช่า มีความสูง 5 ชั้น
ชั้นละประมาณ 10 ห้อง มีคนมาเช่าอยู่เต็มทุกห้อง

ใต้ถุนแฟลตนั้น(ผมเรียกแฟลตเพราะพิมพ์ง่ายดี) มีร้านขายของชำ
เล็ก ๆ เจ้าของเป็นเจ้าของเดียวกับแฟลต จ้างเด็กดูแลร้านไว้คนหนึ่ง
เพื่อขายและเก็บเงินให้

เ็ป็นเด็กผู้หญิง อายุประมาณ 16-17 ปี ตัดผมสั้นเหมือนผู้ชาย หุ่น
ผอมเพรียว หน้าตาไม่สวยจัด แต่จัดว่าน่ารักได้

ผิวคร้าม..แก้มใส ตาคมแต่ไม่กว้าง คิ้วบางเฉียงขึ้นคล้ายจะมีเชื้อจีน

เธอมักจะไม่ยิ้ม ไม่พูด ไม่สบตา ขายของไปวัน ๆ

ร้านนี้ผมอาศัยเป็นที่จับจ่ายซื้อของจำเป็นประจำวัน อย่างน้อยในแต่ละวัน
ผมจะต้องเข้าไปซื้ออะไรสักอย่าง

ความคุ้นเคยกลับไม่เคยมี เธอไม่เคยมองหน้าผม และผมก็ไม่คิดว่าผม
จะมองหน้าเธอเพื่อความหมายอื่นใด และก็ไม่ได้ต้องการให้เธอมองผม

ผมรู้แต่เพียงว่าเธอชื่อ "สา" และรับเรื่องราวของเธออีกบ้างจากการ
บอกเล่าของคนงานบ้าง พนักงานในบริษัทผมบ้าง ซึ่งก็ได้เช่าอาศัย
อยู่ในแฟลตนั้น เอามาูพูดมาคุยเล่าสู่กันฟัง หรือพูดง่าย ๆ ว่านินทา
นั่นเอง

เธอมีหนุ่มวินมอเตอร์ไซค์คนหนึ่ง ติดอกติดใจในความเงียบของเธอ
เข้ามาติดพันชนิดเช้าถึงเย็นถึง

ผมเคยสังเกตอยู่บ้างเหมือนกัน ก็เห็นเป็นหนุ่มน้อยหน้าตาธรรมดา
ตัวดำตามประสาคนกรำแดดลม ตอนกลางวันมักจะขับรถเข้ามาซื้อ
ของ และนั่งเล่นอยู่ตรงม้านั่งหน้าแฟลตใกล้กับร้าน ได้เวลาก็ออกไป
ทำงานต่อ ตกเย็นก็เข้ามาอีก

ความพยายามนั้นส่งผล แต่เป็นผลที่ใครก็ไม่คาดคิด

เมื่อถูกตื๊อบ่อยครั้งเข้า จะตื๊อด้วยวิธีไหนไม่ปรากฎ สาวน้อยคนนั้น ถึง
กลับต้องเท้าสะเอวด่ากราดเสียงดังไปทั่ว ในวันหนึ่งที่เธอเหลืออดเ้ข้า

หนุ่มวินผู้น่าสงสารคนนั้น หายตัวไปด้วยความอับอาย

คนที่พูดถึงเธอ สรุปด้วยความเห็นของตนเองว่าเธอเป็นทอม ไอ้ผู้ชาย
คนนั้นตาเซ่อเหลือเกิน กลับมาจีบทอมซะได้..แล้วก็พากันหัวเราะ

ผมก็พลอยหัวเราะไปกับพวกเขาด้วย

+++++

แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้น หลัง ๆ มานับจากเกิดเหตุการณ์นั้น มีสิ่งผิด
สังเกตเกิดขึ้น

เธอขี่จักรยานผ่านหน้าโรงงานของผมบ่อยครั้ง มองเข้ามาบ่อย ๆ
เพื่อจะหาใครสักคน

หากผมดูงานอยู่ในบริเวณโรงงาน ในจังหวะที่เธอขี่จักรยานผ่าน ผม
ก็ได้สบตากับเธอบ้าง

เธอรีบหลบตา สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่กริยาท่าขี่จักรยานเปลี่ยน

สะดุดเล็กน้อยจนผมสัมผัสได้

เมื่อผมไปซื้อของ ที่เคยเย็นชากลับเปลี่ยนเป็นยิ้มเยือน แม้ตาจะไม่ยอม
สบ แต่รอยยิ้มใสปรากฎขึ้นให้เห็นบ่อย ๆ

ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไร เพราะเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เลยคิดไปไม่ถึง

จนเมื่อเดือนที่แล้วนี่เอง สิ่งที่ทำให้ผมตกใจ ก็เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา

หนุ่มวินมอเตอร์ไซค์คนนั้น กลับมาอีกครั้ง คราวนี้เมามาอย่างเห็นได้
ชัด เดินเอียง พูดอ้อแอ้..และคงได้ตัดสินใจแล้วว่าวันนั้นจะมาพูด
ตกลงกันให้แตกหัก

จะเป็นวันไหนก็ไม่ได้ ดันมาเป็นวันที่ผมกำลังเดินเข้าไปซื้อเบียร์

เธอและเขากำลังทะเลาะกันอยู่ ฝ่ายหญิงไม่สนใจใยดี ฝ่ายชายก็อยาก
จะให้สมความปรารถนา

ถกเถียงกันเสียงดัง มีผู้เห็นเหตุการณ์ยืนดูอยู่ห่าง ๆ หลายคน แม้แต่
ผมเองก็ยืนดูอยู่เพราะต้องการทราบผลลงเอยว่าจะออกมาในรูปแบบใด

มีการฉุดกระชากลากถูเกิดขึ้น แรงหญิงหรือจะสู้แรงชาย ผมเลยเข้าห้าม

แค่นั้นแหละ เป็นเรื่อง

ฝ่ายชายร้องอ๋อ..ขึ้นมาทันที แล้วพูดเสียงดังว่า "ไอ้นี่ใช่ไหม ที่แกหลง
รักมัน..ฝันไปเถอะ..มันคงมาสนใจแกหรอกนะ..ไม่เจียมตัวซะ
บ้าง.."

ผมหน้าชา..อะไรหว่านี่..มาเกี่ยวอะไรกับผมเข้าล่ะเนี่ย

เธอคนนั้นหันมามองผมด้วยสีหน้าทั้งโกรธทั้งอาย แล้วก็วิ่งหนีขึ้นบันไดไป
ปล่อยให้ผมเผชิญหน้าอยู่กับหนุ่มวินผู้มีใจรักภักดีหนักแน่น ซึ่งผมก็
ทำได้เพียงอธิบายให้เขารู้ว่าเกิดการเข้าใจผิด

เขาทำหน้าย่นชนิดเท้าของผมแทบกระดิกเพราะถูกกวน ก่อนจะ
กระโดดคร่อมมอเตอร์ไซค์คู่ชีพของเขาจากไป

วันนั้นเบียร์ก็ไม่ได้กิน แถมยังมีเรื่องมาให้ค้างคาใจอีกต่างหาก

+++++

จึงเป็นเรื่องที่ต้องทำกันให้กระจ่าง ให้รู้ดำรู้แดง เคลียร์กันไปต่อหน้า
ต่อตาให้รู้เรื่องกันไปเลย ผมจึงหาโอกาสคุยกับเธอได้ในวันหนึ่ง

สิ่งที่ได้จากการเคลียร์นั้น กลับเป็นภูเขาทั้งลูก และมหาสมุทร
แอตแลนติกทั้งผืน

เป็นความหนักใจเหมือนภูเขาทับยอดอกและหยาดน้ำตาที่สาดเข้าหา
ผมราวกับคลื่นทะเลกระทบโขดหิน

เธอรู้ดีว่าผมไ ม่สนใจใยดีเธอ เธอรู้ดีว่าเธอไม่ควรรักผม แต่เธอห้ามใจไม่ได้

มันเป็นเรื่องแปลกมาก ผมไม่ได้ทำอะไรเลย และเธอก็ไม่ได้ทำอะไร
เลย เรื่องอย่างนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร

ผมไม่เชื่อ และเชื่อว่าคุณผู้อ่านก็ไม่เชื่อ

แต่เธอบอกกับผมอย่างนั้น เป็นการบอกอย่างกล้าหาญ กล้าชนิดที่ผม
ซึ่งเป็นผู้ชายยังไม่คิดว่าจะกล้าบอกรักใครได้อย่างนั้น

ผมปฏิเสธด้วยความนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซึ่งเธอก็ตอบรับด้วยน้ำตา

คนอย่างผมไม่พร้อมจะมีใครอีกแล้ว เพียงพอแล้วสำหรับเรื่องของความรัก

ไม่ควรมีใครมาเสียน้ำตาให้กับผมอีกแล้ว ผมก็ไม่ควรจะต้องเสียน้ำตาให้กับ
ความรักอีกแล้ว

ผมเลวเกินกว่าที่คำอันสูงค่าคำนั้น..จะมากรายใกล้ได้อีกแล้ว

หากเพียงเริ่มต้นของความรู้สึ กรัก ขอได้โปรดหักใจเสียเถิด ยังไม่
สายเกินไปที่จะเปลี่ยนใจ

ร้องไห้ในวันนี้ทีเดียวไปเลย ดีกว่าจะต้องมาร้องไห้ให้กับผมอีก
หลาย ๆ ครั้งตลอดชีวิต

เธอวิ่งขึ้นบันไดไป..น้ำตาหยาดหยดเป็นสาย..ต่อหน้าผม

+++++++

จากวันนั้น เธอก็หายไปจากร้านค้านั้น คืนห้องเช่า และหายเงียบไป
โดยไม่มีใครรู้ว่าเธอไปอยู่เสียที่ไหน

ผมไม่รู้ว่าเธอหยุดร้องไห้หรือยัง ถ้ายัง ก็ขอให้เป็นการร้องครั้งสุดท้าย..

และขอให้เธอได้พบใครคนใหม่ ที่ดีต่อเธอได้มากกว่าผม

ขอให้เป็นเช่นนั้นทีเถอะ..

+++++

เมื่อสองวันมานี่เอง เจ้าของร้านขายของชำ ซึ่งเป็นเจ้าของเดียวกับ
แฟลตหลังนั้น ก็เข้ามาคุยกับผมในเย็นวันหนึ่งหลังเลิกงาน

เขาเป็นคนที่ผมคุ้นเคยด้วย เพราะได้พูดคุยกันบ่อย ๆ เขาเรียกผม
ว่า "ผู้จัดการ" ตามตำแหน่งงานที่ผมทำอยู่อย่างเคยปาก

"ผู้จัดการรู้เรื่องของ"สา" หรือยังครับ?"

"แม่เขาส่งข่าวมาจากร้อยเอ็ด ให้ไปช่วยดูแลลูกสาวของเขาให้หน่อย
ถูกขังอยู่ลาดยาว.."

"เธอติดยา ถูกจับได้จากคาเฟ่แถวสุทธิสาร ยังไม่มีเงินไปประกันตัว"

"น่าเสียดาย เด็กแท้ ๆ ใจแตกไปเสียได้.."

"ผู้จัดการว่าง ก็ควรจะไปเยี่ยมเธอบ้างนะครับ"

+++++++++

นั่นคงเป็นสาเหตุหนึ่งในหลาย ๆ สาเหตุที่ทำให้ผมเหงาในวันนี้

วันที่ผมยังไม่กลับบ้าน นั่งอยู่ในออฟฟิศของโรงงาน ใกล้กับแฟลต
ที่เกิดเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผมได้เล่ามา

ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า ใครคงตอบแทนผมได้บ้าง

ผมควรไปเยี่ยมเธอหรือไม่ ใครช่วยบอกผมที

ผมเหงา เศร้า..และลงโทษตัวเองอย่างไรดีถึงจะสาสม

++++++++++++++


จบแล้วครัย ..... น่าเสียดายแทนเนอะ

โดยคุณ bannapong (1.2K)  [อา. 07 มิ.ย. 2552 - 06:05 น.] #666854 (2/9)

โดยคุณ nickname (232)(1)   [อา. 07 มิ.ย. 2552 - 06:41 น.] #666880 (3/9)
เยี่ยมไปเลยครับบ

ชอบมากกก

โดยคุณ kung1015 (1.7K)  [อา. 07 มิ.ย. 2552 - 06:53 น.] #666892 (4/9)

โดยคุณ Chew_JJ (3.6K)  [อา. 07 มิ.ย. 2552 - 07:44 น.] #666967 (5/9)

โดยคุณ PRAPAS-JATUKARM (4.4K)  [อา. 07 มิ.ย. 2552 - 08:49 น.] #667061 (6/9)
เยี่มมากครับท่าน........................จบตอนแล้วอย่าจบเลยนะครับ ขอนิยายมาอ่านอีกนะครับ ผมชอบครับ.............ขอบคุณครับ

โดยคุณ toei89 (625)  [อา. 07 มิ.ย. 2552 - 10:47 น.] #667235 (7/9)

โดยคุณ nava75 (565)  [อา. 07 มิ.ย. 2552 - 15:17 น.] #667503 (8/9)

โดยคุณ ศรารีย์ (682)  [จ. 08 มิ.ย. 2552 - 01:44 น.] #668275 (9/9)


(D)

!!!! กรุณา Login ก่อนจึงจะเสนอความคิดเห็นได้ !!!


www1
Copyright ©G-PRA.COM