(D)
ปวีณา: ทำไมถึงกลับบ้านดึกดื่นล่ะจ๊ะหนู... ? แล้วหนูกลับบ้านยังไง .?
ดาราสาว: มี ดาราหนุ่มรุ่นพี่มาส่งค่ะ...แต่ด้วยไหวพริบของหนูหนูสังเกตว่าเขาเป็นคนขี้ หลี...ถ้าให้รู้จักบ้านก็จะตามมาตื้อจนรำคาญจึงให้ส่ง แค่ปากซอย...แล้วหนู เดินเข้ามา
ปวีณา:แล้วเกิดอะไรขึ้น...?
ดาราสาว:มีผู้ชายคนหนึ่ง..รูปร่างสูงใหญ่..ล่ำสัน.มีอาการเมาเล็กน้อยเดินตามหนูมา..ด้วยไหวพริบของหนู..หนูรู้ได้เลยว่าไม่ได้มาดีแน่...
ปวีณา: แล้วยังไงต่อจ๊ะ... ?
ดาราสาว:หนู ตัดสินใจออกวิ่ง..แต่ชายคนนั้นก็วิ่งตามทันที..ด้วยไหวพริบหนูรู้ว่าวิ่งยัง ไงก็คงไม่เร็วกว่าผู้ชายอยู่ดียังไงเขาก็ต้องตามทัน..และใช้กำลังแน่นอน
ปวีณา: ยังไงต่อจ๊ะ.. . ?
ดาราสาว:ด้วยไหวพริบของหนู..หนูตัดสินใจหยุดวิ่ง..เพื่อไม่ให้ต้องเจ็บตัวหนูตัดสินใจ เจรจาต่อรอง....
ปวีณา :ผลการเจรจาเป็นอย่างไรจ๊ะ. ?
ดาราสาว:หนูบอกเขาว่า..ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องใช้กำลัง.. ไม่เกิดผลดีต่อทั้งสอง ฝ่าย.. หนูยินยอม ทำตามที่ เขาต้องการ...
ปวีณา:เรื่องเป็นอย่างไรต่อจากนั้น... ?
ดาราสาว: ด้วย ไหวพริบของหนู...หนูชวนเขาเข้าไปในซอกตึกลับตาคนแล้วต่างคนต่างถอดเสื้อผ้า ของตัวเอง หนูถกกระโปรงขึ้นมาเหนือเอว.ส่วนเขาปลดกางเกงตกลงมากรอมเท้า
ปวีณา: เรื่องเป็นยังไงต่อจ๊ะ... ?
ดาราสาว: ลองใช้ไหวพริบคิดดูสิ..ว่า.ชายที่รูดกางเกงลงไปกองที่ตาตุ่ม..กับหญิงสาวที่ถกกระโปรงขึ้นเหนือเอว...ใครจะวิ่งเร็วกว่ากัน...?
ปวีณา: แต่อย่างน้อยเค้าก็เห็นของลับหนู??
ดาราสาว: ด้วยไหวพริบ? หนูก็ไม่ยอมเสียเปรียบหรอกค่ะ หนูใช้ก็เวลาครู่หนึ่งเพื่อจ้องดูของเขาเหมือนกันก่อนวิ่งหนี??
ปวีณา: (ทำหน้าเอ๋อ)?????....แล้วหนูรู้สึกยังล่ะค่ะ ??
ดาราสาว: เสียดาย???? | 
(
[จ. 20 ก.ค. 2552 - 11:55 น.]