(D)
ฉันนั่งอยู่กับหลวงพี่รูปหนึ่งใต้ต้นไม้ในลานวัด ฉันเองยังเด็ก และท่านก็มี
ปัญญาฉลาดเฉลียว ความเป็นเด็กทำให้อยากรู้อยากเห็นไปเสียหมด
ฉันจึงเอ่ยถามท่านว่า
"เมื่อเราตายไปจะเกิดอะไรขึ้นคะ?"
"เรามีวิญญาณหรือเปล่า? แล้วดวงวิญญาณของเราจะล่องลอยไปที่ไหนกัน?"
"สวรรค์มีจริงหรือไม่? อยู่บนท้องฟ้าตรงปลายเมฆจริงหรือ?"
ท่านมองฉันแล้วยิ้มอย่างสงบ แล้วเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง
กาลครั้งหนึ่ง มีหนองน้ำอยู่แห่งหนึ่ง ที่นี่ก็เหมือนหนองน้ำทั่วๆไป คือเล็ก
และเต็มไปด้วยชีวิต และในหนองน้ำแห่งนี้ก็มีลูกอ๊อดอยู่ตัวหนึ่ง ลูกอ๊อดตัวนี้ก็
ช่างอยากรู้อยากเห็นเหมือนโยมนี่แหละ วันหนึ่งลูกอ๊อดว่ายน้ำมาทันกบตัว
หนึ่งซึ่งเพิ่งกระโจนลงมาในหนองแห่งนี้
"ข้างบนนั้นเป็นยังไงเหรอ?" ลูกอ๊อดถามกบ "ข้างนอกนั้นไม่มีน้ำที่เราแหวก
ว่ายกันอยู่ เหมือนกับเป็นอีกโลกหนึ่ง" กบตอบ
"ใหญ่กว่าหนองน้ำนี่อีกเหรอ? ลูกอ๊อดถามต่อ
ใช่แล้ว ข้างนอกนั้นกว้างใหญ่ไพศาล ใหญ่กว่าหนองน้ำนี้เป็นล้านเท่าเชียวนะ
ใหญ่ซะจนเจ้านึกภาพไม่ออกเลยล่ะ"
เป็นไปได้ด้วยหรือ? ลูกอ๊อดไม่เข้าใจเอาเสียเลย
ข้างนอกนั้นมีอะไรที่ต่างไป?
ข้างนอกนั้น อากาศบางเบาและสายลมโชยอ่อน มีนกร้องเพลงโผผิน
แมลงปอบินร่อนไปมา
ลูกอ๊อดยังไม่เข้าใจอยู่ดี
อากาศคืออะไร?
แล้วอะไรคือสายลมกันล่ะ...
กบพยายามอธิบายว่า อากาศไม่เปียกชื้นเหมือนในหนองน้ำ ลูกอ๊อดซึ่งทั้ง
ชีวิตอยู่แต่ในน้ำ และเป็นเพียงจักรวาลเดียวของมัน ไม่เข้าใจเลยว่ากบ
กำลังพูดเรื่องอะไร
แห้งคืออะไร?
อะไรบินได้?
ก้อนเมฆคืออะไรและ
เคลื่อนผ่านไปได้อย่างไร?
ไม่มีทางที่กบจะอธิบายให้ลูกอ๊อดเข้าใจได้ว่า อีกจักรวาลหนึ่งเป็นอย่างไร กบ
เอ่ยขึ้นก่อนจะกระโดดไปจากหนองน้ำว่า "สักวันหนึ่ง....เจ้าคงเข้าใจ..."
และถ้าลูกอ๊อดมีชีวิตรอดอยู่ในหนองน้ำนั้น โดยไม่ตกเป็นอาหารปลาไปเสีย
ก่อน ลูกอ๊อดก็จะเปลี่ยนแปลงและเติบโต
กลายเป็นกบ และเมื่อวันนั้นมาถึง ลูกอ๊อดก็จะเข้าใจ
ฉันก็เป็นเช่นลูกอ๊อดตัวหนึ่งที่พยายามอยู่รอดในหนองน้ำ วันหนึ่งฉันจะ
เข้าใจ และนี่คือสิ่งที่ฉันเข้าใจในขณะนี้... |