สวัสดีครับอาจารย์ภูษิต..และทุกท่าน......
เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ผมสูบวันละเกือบ 2 ซอง..
ตอนเช้าจะไอปลุกคนทั้งบ้าน..ไปตามห้างสรรพสินค้าเวลาทานอาหารเสร็จต้องหาที่สูบบุหรี่ให้ควั๊ก..
เวลาไปประชุมผู้ปกครองเวลาอยากยาต้องไปหาแอบสูบ อายเด็กๆมาก.....
มองสาระรูปตัวเองแล้ว รู้สึกทุเรศตัวเองมากๆ...
ผมตัดสินใจเลิกบุหรี่ โดยเช้าวันหนึ่ง...
ผมนั่งสูบบุหรี่ไปคิดไป...
พอตัดสินใจได้ผมเอาบุหรี่ทั้งซองพร้อมไฟแช็ค วางลงบนพื้นแล้วเอาเท้ากระทืบมันอย่างแรง..
กระทืบๆๆๆๆๆๆจนมันแหลกคาเท้า กลางร้านขายของในตลาด ต่อหน้าน้องๆและหลานๆ
พร้อมประกาศว่า..
ต่อไปนี้จะไม่สูบบุหรี่อีก ถ้าสูบอีกขอให้เป็นหมา........
วันแรกเกือบตาย มันทรมานมาก อารมณ์เสียตลอดน้องนุ่งลูกหลานไม่มีใครอยากใกล้..
มีเพียงแม่บ้านเธอมาคอยเอาอกเอาใจหาของมาให้ทาน และเป็นกำลังใจตลอด..
ผ่านสามวันเริ่มคิดได้..
เลิกมาสามวันแล้วไม่เห็นตาย..อดทนๆ
พอผ่าน 7 วันเริ่มประกาศชัยชนะ....
ตรูจะไม่สูบมันอีกแล้ววววววววววววววววววววววววววววว
นับจากวันนั้นถึงวันนี้ 10 กว่าปี ผมไม่เคยสูบบุหรี่อีกเลย.........
บางครั้งนอนหลับแล้วฝันไปว่าไปนั่งสูบบุหรี....ยังรู้สึกเสียใจมาก...
ต้องพยายามนึกว่ามันจริง หรือฝันหว่า...............
กลัวเป็นหมาครับ555555555555555555555
หากถามว่ายังยากสูบบุหรี่อยู่อีกไหม...............
เมื่อตอนเลิกได้แล้วผมจะตอบเสมอว่า........ยังอยากอยู่ครับ..
แต่มันเป็นความอยากแบบอยากกินอาหารอร่อยสักอย่าง..แบบไม่กินก้ได้น่ะครับ..
แต่มาบัดนี้ผมบอกได้เต็มปากเลยครับ..ผมไม่อยากมันอีกแล้ว (บุหรี่5555555).....
ทุกวันนี้ผมไม่ต้องตื่นมาไอตอนเช้าๆอีกแล้ว.......
หากวันนั้นไม่ตัดสินใจเลิกบุหรี่....วันนี้คงไม่มี looknam1 ในกระดานสนทนาแน่....
เป็นกำลังใจให้ทุกท่านที่อยากเลิกบุหรี่ครับ........
โชคดีทุกท่านครับ
 |
|