กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

ปัญหาในการเรียนภาษาอังกฤษ (3) (ลอกเขามาเผยแพร่)

2 กระทู้ ก่อนหน้านี้ พูดถึงปัญหาของการเรียนภาษาอังกฤษ

โดยใน กระทู้แรก เน้นไปที่ปัญหาด้านไวยากรณ์และปัญหาในการแปลจากภาษาไทยเป็นอังกฤษ

ส่วนกระทู้ ที่สอง พยายามนำเสนอว่า นักเรียนไทยส่วนใหญ่ชอบเขียนประโยคแบบ basic ไม่ค่อยไม่มีลวดลายเท่าไหร่ ซึ่งก็เกี่ยวเนื่องกับเรื่องไวยากรณ์เช่นเดียวกัน

ส่วนกระทู้ นี้ อยากจะพูดถึงปัญหาสำคัญที่สุดสำหรับการสื่อสารในภาษาอังกฤษ นั่นคือ เรื่องการออกเสียง หรือ pronunciation ครับ

****************************************

ต้องยอมรับความจริงอย่างหนึ่งก่อนเลยนะครับว่า เราไม่ได้เป็นเจ้าของภาษาอังกฤษ เพราะฉะนั้น หากจะคาดหวังว่า เราจะต้องมีสำเนียง (accent) ประหนึ่ง native speaker นั้น คงจะเป็นเรื่องที่ยากมากหรือแทบจะเป็นไปไม่ได้)

ขนาดคนไทยอย่างเราๆ ก็ยังมีหลายสำเนียง ทั้งอีสาน ใต้ เหนือ สุพรรณ ฟังง่ายบ้าง ยากบ้างแล้วแต่ถนัดครับ

ฝรั่งก็เหมือนกับเราครับ เขาก็มีหลายสำเนียงเหมือนกัน ทั้งแบบอังกฤษ แบบสก็อต แบบออสซี่ แบบอเมริกัน อย่างสำเนียงอเมริกันนี่ก็สามารถแตกออกได้เป็นอีกหลายสำเนียงนะครับ ไม่ว่าจะเป็นสำเนียงคนขาว คนผิวดำ คนใต้ คนเหนือ

ดังนั้น เรื่องสำเนียง จึงไม่ใช่ประเด็นสำคัญในการสื่อสารครับ

**************************************

สิ่งที่ผมคิดว่ามีความสำคัญยิ่งกว่า คือ

1) การ stress คำ ซึ่งผมเคยเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปแล้วเมื่อหลายเดือนก่อน ลองตามไปอ่านดูนะครับ

2) การออกเสียง (Pronunciation)

ต้องขอย้อนกลับไปที่ basic ของภาษาอังกฤษก่อนเลยนะครับ

ภาษาอังกฤษมีพยัญชนะทั้งสิ้น 26 ตัว เป็นเสียงสระเสีย 5 ตัว คือ a e i o u (ใครไม่รู้บ้างครับ ยกมือขึ้น....)

หลายมีหลายคนที่นึกว่า พยัญชนะในภาษาอังกฤษออกเสียงเหมือนภาษาไทย เช่น

b = บ
d = ด
f = ฟ
l = ล
r = ร

ดูผิวเผินแล้วเหมือนจะใช่นะครับ แต่ต้องบอกเลยว่า จริงๆ แล้วไม่เหมือนกันนะครับ บางตัวที่ต่างกันไปเลย

พยัญชนะแต่ละตัวของเขาจะออกเสียงค่อนข้างหนักครับ หากไม่เชื่อ ลองดูเองก็ได้ครับ

ลองเอามือป้องปาก แล้วพูดคำว่า "บิน" สิครับ จะเห็นว่า แรงของลมที่ออกมาจากปากไม่แรงเท่าไหร่

จากนั้นให้ลองพูดคำว่า Bin แบบกระแดะที่สุดเท่าที่จะทำได้ครับ.......เป็นไงครับ เชื่อว่าลมที่ออกมาจากปากจะแรงกว่าอย่าแน่นอน

นอกจากนั้น ตัว L ของเขาก็ไม่เหมือน ล ลิง ของเราเลยนะครับ

เวลาเราพูดคำว่า ล ลิง ในภาษาไทย ปลายลิ้นของเราจะแตะที่กลางๆ ถึงปลายเพดานปาก แต่ถ้าเป็น ตัว L ลิ้นของเราจะต้องแตะเกือบถึงฟันหน้าบนของเราเลยครับ

ขอสรุปเลยนะครับ.........ใครที่จะพูดภาษาอังกฤษได้ดี พูดแล้วฝรั่งเข้าใจง่าย ต้อง "ดัดจริต" ครับ!!!!!!

จำไว้เลยนะครับ เวลาที่คุณพยายามพูดภาษาไทยเป็นสำเนียง "กระแดะ" แบบฝรั่ง นั่นแหละครับ!! นั่นคือการออกเสียงที่ใกล้เคียงกับฝรั่งเลย

**********************************************************

ทีนี่ หันมาดูการออกเสียงที่คนไทยมีปัญหามาก คือ

เสียง R และ L คนไทยจะออกเสียงคำว่า rice (ข้าว) และ lice (เหา) แทบจะเหมือนกัน

เสียง Th หนัก และ Th เบา เช่น คำว่า thesis จะออกเสียงไม่เหมือน them หรือ they ซึ่งเป็นเสียง th หนัก

เสียง sh และ ch เช่น คำว่า ship และ chip ก็ออกเสียงต่างกันโดยสิ้นเชิง โดยเสียง sh จะออกเสียง "เหมือนเวลาเราพูด ช ช้าง แบบดัดจริต" ส่วนเสียง ch ผมไม่สามารถอธิบายผ่าน blog นี้ได้จริงๆ ครับ บอกได้แค่ว่า เสียง ch จะขับลมออกมามากกว่า

เอาเป็นว่าอย่างนี้ครับ ใน youtube มีอาจารย์ภาษาอังกฤษท่านหนึ่ง ชื่อ Jennifer เขาสอนเรื่องการออกเสียงโดยเฉพาะเลยครับ เป็นอาจารย์ที่เก่งมากๆ และอธิบายเข้าใจง่ายด้วย

เขา post video เอาไว้เยอะมาก ประมาณ 42 ตอน (และยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ) อยากให้ลองเข้าไปดูนะครับ ไม่ต้องไปเสียตังค์เรียนแม้แต่บาทเดียว

http://www.youtube.com/user/JenniferESL

เรื่อง pronunciation เป็นเรื่องที่ใช้เวลาครับ ต้องปรับลิ้นกันนานทีเดียว อย่างผมเนี่ย คำไหนที่พูดไม่ได้ ผมจะพูดซ้ำเป็นร้อยๆ รอบ จนกว่าจะชัดและใกล้เคียง

เวลาผมเปิด dictionary online ผมจะกดฟังการออกเสียงด้วยทุกครั้ง พอทำไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็จะเห็น pattern เองนะครับ

ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังพยายามพัฒนาภาษาอังกฤษของตัวเองนะครับ