ขออนุญาติต่อให้จบนะครับ
พอ เสร็จสิ้นหน้าฝน กษัตริย์ก็ทรงออกป่าล่าสัตว์ ซึ่งมหาดเล็กก็ติดตามไปด้วย แต่ขณะที่พระองค์ทรงอยู่บนหลังม้า ปลอกพระขันธ์ (มีดพก) ที่ทรงเหน็บไว้ที่เอวได้รั่วทำให้มีดหล่น เฉือนนิ้วก้อยเท้าของกษัตริย์ขาดไปต่อหน้าต่อตา กลายเป็นคนนิ้วเท้าด้วน กษัตริย์จึงถามมหาดเล็กเช่นเดิม
กษัตริย์ “เจ้าคิดยังไงกับเรื่องนี้”
มหาดเล็ก “ดีพะย่ะค่ะ”
กษัตริย์ “ดียังไง” (น้ำเสียงโกรธจัด !!!)
มหาดเล็ก “ยังไงก็ดีกว่าตายพะย่ะค่ะ”
กษัตริย์โกรธมหาดเล็กมาก สั่งให้ทหารนำมหาดเล็กไปขังลืมในคุกขี้ไก่
10 ปี ผ่านไป มหาดเล็กยังถูกขังลืมในคุกขี้ไก่เหมือนเดิม และกษัตริย์ก็ทรงออกป่าล่าสัตว์เหมือนเดิม แต่คราวนี้โชคร้ายของกษัตริย์ เมื่อไปเจอชนเผ่ากินคน ทหารทั้งหมดถูกชนเผ่ากินคนจับและต้มกินเป็น ๆ จนหมด เหลือแต่กษัตริย์คนเดียว เมื่อชนเผ่ากินคนเตรียมจะเชือดกษัตริย์ลงหม้อ ก็สังเกตเห็นว่า กษัตริย์ไม่มีนิ้วก้อยเท้า ซึ่งชนเผ่ากินคนนี้มีความเชื่อว่า เป็นตัวกาลกิณี กินเข้าไปจะเกิดภัยพิบัติใหญ่หลวงแก่เผ่า จึงทำการปล่อยตัวกษัตริย์นั้นไป
เมื่อ กษัตริย์รอดตายกลับเข้าพระนคร ได้นึกถึงคำพูดของมหาดเล็กคู่ใจ จึงสั่งทหารให้ปล่อยตัวมหาดเล็กจากคุกขี้ไก่ และเมื่อทรงเจอมหาดเล็ก ก็ทรงเล่าถึงเหตุการณ์ที่พระองค์เจอเผ่ากินคนและรอดชีวิตมาได้
กษัตริย์ “คำของเจ้าเป็นจริง ยังไงนิ้วก้อยก็ยังดีกว่าตายจริง ๆ”
มหาดเล็ก “พะย่ะค่ะ”
กษัตริย์ “เออ แล้วอยู่ในคุกขี้ไก่เป็นอย่างไรบ้างล่ะ”
มหาดเล็ก “ดีพะย่ะค่ะ”
กษัตริย์(ทำหน้างง งง) “ดียังไง”
มหาดเล็ก “ถ้ากระหม่อมไม่อยู่ในคุก ก็ต้องตามเสด็จพระองค์ไปในวันนั้นด้วย และคงจะโดนเผ่ากินคนกินไปแล้วพะย่ะค่ะ”
.......................
จบ |
|
[จ. 10 พ.ค. 2553 - 20:14 น.]