(D)
บทสนทนาเริ่มต้นขึ้น
เมื่อเทพองค์หนึ่งเดินเข้ามาทักทายเพื่อนเทพด้วยกัน
“เป็นอะไรท่าน นั่งหน้ามุ่ยเชียว” เทพองค์เขียวว่า
เทพองค์ดำซึ่งนั่งหมดอาลัยตายอยาก พูดตอบไปว่า
“ก็เบื่อน่ะสิท่าน ช่วงนี้ไม่ต้องทำการทำงานอะไรเลย
วันๆมีแต่คนมาบนบานศาลกล่าว
มาขอให้ช่วยให้สอบเอนทรานซ์ได้”
“แล้วท่านไปเกี่ยวอะไรด้วย”
“ก็ถ้าไม่ช่วย ก็หาว่าเราไม่ศักดิ์สิทธิ์ แล้วมากันทุกคน
บางวันมาเป็นพัน แล้วมหาวิทยาลัยเขารับได้แค่หลักร้อย
ข้าจะไปช่วยยังไงให้ได้ทุกคน” องค์ดำว่า
องค์เขียวหัวเราะลั่น
“ก็ไม่เห็นต้องไปทุกข์ร้อนอะไรนี่ท่าน ไอ้คนที่ได้มันก็ต้องยกย่องว่าท่านมีพลานุภาพอยู่แล้ว”
องค์ดำอุทาน “อ้าว...แล้วพวกที่ไม่ได้ล่ะ”
“ท่านก็ไปเข้าฝันเด็กพวกนั้นสิ ว่าสมัยเราเรียนมันไม่มีวิชาฟิสิกซ์
วิชาเคมี คณิตศาสตร์สมัยเราสมัยท่านมันได้เรียนซะที่ไหน
พวกเรามันได้เรียนแต่คัมภีร์พระเวท มีแต่เรียนโองการแช่งน้ำ
ข้ารู้เรื่องซะที่ไหนวิชาใหม่ๆพวกนี้” องค์เขียวกระเซ้า
“ข้าไม่ขำกับท่านหรอกนะ ...นี่ก็เครียดจนหัวหมุนไปหมดแล้ว”
องค์เขียวฉุดมือองค์ดำให้ลุกขึ้น
“ท่านอย่าไปเครียดกับเรื่องของมนุษย์ให้มากเรื่องเลย
การสอบมันเป็นเรื่องที่เขาต้องพยายามกันเอง
ไม่ใช่เรื่องเทพอย่างเราหรอก อยากรู้...ต้องเรียน ต้องขวนขวาย
ไม่ใช่มาเรียกร้องเอาความสำเร็จจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์
บนให้สอบแล้วไง ?....เรียนจบต้องมาบนบานให้ได้งานดีดี
ได้งานดีเสร็จ ก็ต้องมาบนให้ได้คู่รักที่ดี ได้ครอบครัวที่ดี
ขอให้มีความสุขในชีวิต ขอให้ได้ร่ำได้รวย
ถ้าขอได้หมด ชีวิตนี้ก็ไม่ต้องทำอะไรแล้ว นั่งขออย่างเดียว”
องค์ดำค้อนเพื่อน “แหม...วันนี้ทั้งสอนทั้งด่าเลยนะท่าน”
องค์เขียวยิ้ม “ไป...ไปเที่ยวกันดีกว่า สอบได้-สอบตกมันเรื่องของมนุษย์ ไม่ใช่เรื่องของเรา”    |
|
[จ. 30 ส.ค. 2553 - 15:06 น.]