(D)
การทะเลาะกันเพื่อหวังให้ตัวเราเป็นคนถูก เป็น ผู้ชนะนั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า
"ผู้ชนะย่อมก่อเวร ผู้แพ้ย่อมเป็นทุกข์ ผู้สงบระงับละความชนะและความแพ้ได้แล้วย่อมอยู่เป็นสุข"
(สุตตันตปิฎก คาถาธรรมบท สุขวรรค) ธรรมดาของผู้แพ้ย่อมต้องการเอาชนะให้ได้ ก็ผูกเวรไว้กับผู้ชนะว่า
ฝากไว้ก่อนเถอะคราวหน้าจะมาเอาคืน ใครเป็น ผู้ชนะก็ย่อมก่อเวรไว้กับผู้แพ้ ถึงได้มีสุภาษิตว่า ยอมแพ้บ้าง
เพื่อจะได้ชนะเป็น คือเป็นชัยชนะที่ไม่กลับคืนและได้ความสงบกลับมาให้กับชีวิตของเราไม่ต้องเดือดร้อนทะเลาะกันอีก
การทะเลาะ การเอาชนะด้วยคำพูดเอาเหตุผลก็เป็นกรรม ก็จะตามไปภพหน้า
ทั้งยังต้องใช้กำลังสติปัญญา ทรัพย์ พี่น้องบริวาร ทุ่มเทลงไป
เท่ากับต้องเสียบุญที่สั่งสมข้ามภพข้ามชาติมา จึงจะเอาชนะอีกฝ่ายหนึ่งได้
ยิ่งทะเลาะหลายคน ยิ่งเสียบุญมากขึ้นไปอีก อย่างนี้แล้วหนทางไปถึงนิพพานยิ่งห่างไกลออกไปอีก
หลายๆ ชาติ เกิดมาชาติหนึ่ง นอกจากจะสั่งสมบุญได้น้อย แล้ว ยังต้องเสียบุญจากการ ทะเลาะกันอีก
จัดว่าไม่คุ้มค่า โบราณถึงสอนให้อโหสิกรรม เลิกแล้วต่อกันเสีย ภพชาติหน้าต่อไปจะได้ไม่มีเวรผูกกันอีก
บารมีเราจะได้ไม่ถูกตัดรอน เกิดชาติใหม่จะได้สั่งสมบารมีได้อย่างเต็มที่ จนบารมีเต็มเปี่ยมบริบูรณ์ เข้านิพพานได้ในที่สุด  |
|
[อ. 07 ก.ย. 2553 - 11:17 น.]