กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

ร่วมเสนอความคิดเห็น

หัวข้อกระทู้ : รู้ไหมว่าหมาขี้เรื้อนมันคิดอะไร ??

(D)

รู้ไหมว่าหมาขี้เรื้อนมันคิดอะไร ??

...

โดยคุณ สิทธิโชติ (263)

[ศ. 17 ก.ย. 2553 - 21:50 น.]

โดยคุณ สิทธิโชติ (263)

[ศ. 17 ก.ย. 2553 - 21:51 น.] #1303352 (1/19)

(D)
ลูกชายนักธุรกิจ ใหญ่มีชื่อเสียงระดับประเทศคนหนึ่งเพิ่งสำเร็จการศึกษากลับมาจากเมืองนอกยัง ไม่ทันทำงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันก็ถูกผู้เป็นแม่ขอร้องให้บวชเรียนเสียก่อน เพื่อเห็นแก่แม่..

บัณฑิตใหม่หมาดๆจากเมืองนอกจึงบวชอย่างเสียไม่ได้ เมื่อบวชที่วัดใหญ่ในกรุงเทพฯแห่งหนึ่งเสร็จแล้วผู้เป็นแม่จึงพาไปฝากให้จำพรรษาอยู่กับพระวิปัสสนาจารย์รูปหนึ่งที่วัดป่าแถวภาคอีสานพระหนุ่มการศึกษา สูงมาจากตระกูลผู้ดีมีแต่ความสุขสบาย

โดยคุณ สิทธิโชติ (263)

[ศ. 17 ก.ย. 2553 - 21:52 น.] #1303354 (2/19)

เมื่อมาอยู่วัดป่ากว่าจะปรับ ตัวได้จึงใช้เวลานานเป็นแรมเดือนแต่ก็นั่นแหละกว่าจะนิ่งก็ทำเอาพระร่วมวัด หลายรูปพลอยอิดหนาระอาใจไปตามๆกันปัญหาที่ทำให้พระทั้งวัดเหนื่อยหน่ายจนนึก ระอาก็เพราะพระใหม่มีนิสัยชอบจับผิดและชอบอวดรู้ยกหู ชูหางตัวเองอยู่เป็นประจำ

โดยคุณ สิทธิโชติ (263)

[ศ. 17 ก.ย. 2553 - 21:52 น.] #1303356 (3/19)

วันแรกที่มาอยู่วัดป่าก็นึกเหยียดพระเจ้าถิ่นทั้งหลายว่าไม่ได้รับการศึกษาสูงเหมือนอย่างตน ออกบิณฑบาตได้อาหารท้องถิ่นมาก็ทำท่าว่าจะฉันไม่ลงเห็นที่วัดใช้ตะเกียง น้ำมันก๊าดแทนไฟฟ้าก็วิพากษ์วิจารณ์เสียเป็นการใหญ่หาว่าล้าสมัยไม่รู้จัก ใช้เทคโนโลยี่ตอนหัวค่ำมีการทำวัตรสวดมนต์เย็นก็บ่นว่าท่านรองเจ้าอาวาสทำ วัตรนานเหลือเกินกว่าจะสิ้นสุดยุติได้ก็นั่งจนขาเป็นเหน็บชาครั้นพอถึงเวร ตัวเองล้างห้องน้ำเข้าบ้างก็ทำท่าจะล้างอย่างขอไปทีล้างไปบ่นไปประเภทตูจบ ปริญญาโทมาจากเมืองนอกต้องมาเข้าเวรล้างห้องน้ำร่วมกับใครก็ไม่รู้โอ้ชีวิต! ความสำรวยหยิบโหย่งทำให้พระใหม่ไม่พอใจสิ่งนั้นสิ่งนี้ถือดีว่าตัวเองมีชาติ ตระกูลสูง มีการศึกษาสูงกว่าใครในวัดนั้นผิวพรรณก็ดูสะอาดสะอ้านชวนเจริญศรัทธากว่า พระรูปไหนทั้งหมดมองตัวเองเปรียบกับพระรูปอื่นแล้วช่างรู้สึกว่าตัวเองเหนือ กว่าทุกประตูนึกแล้วก็ยิ้มกระหยิ่มอยู่ในใจกลับเข้ากุฏิเมื่อไหร่ก็เอา ปากกามาขีดเครื่องหมายกากบาทบนปฏิทินนับถอยหลังรอวันสึกด้วยใจจดจ่ออยู่มา ได้พักใหญ่พระใหม่อดีตนักเรียนนอกก็สังเกตเห็นว่าท่านเจ้าอาวาสวัดป่าแห่ง นี้ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจาซ้ำนานๆครั้งจะออกมาให้โอวาทกับลูกศิษย์เสียทีหนึ่ง วันๆ ไม่เห็นท่านทำอะไรเอาแต่กวาดใบไม้ เก็บขยะ ซักผ้าเอง (เณรน้อยก็มีไม่รู้จักใช้) สอนก็ไม่สอนการบริหารวัดก็มอบให้ท่านรองเจ้าอาวาสเป็นคนจัดการไปเสีย ทุกอย่าง เห็นแล้ว เลยนึกร้อนวิชาเสนอให้ปรับโน่นลดนี่สารพัดที่ตัวเองเห็นว่าไม่เข้าท่าล้า สมัยรวมทั้งให้เสนอให้วัดใช้ไฟฟ้าแทนตะเกียงด้วยอีกข้อหนึ่งเพราะตนเห็นว่า ยุคสมัยก้าวไกลมามากแล้วไม่ควรจะทำตนเป็นคนหลังเขาให้คนอื่นเขาดูถูก

โดยคุณ สิทธิโชติ (263)

[ศ. 17 ก.ย. 2553 - 21:53 น.] #1303357 (4/19)

อีก หนึ่งในข้อวิจารณ์จุดด้อยของวัดทั้งหลายเหล่านั้นพระใหม่เสนอให้หลวงพ่อเจ้า อาวาสมีปฏิสัมพันธ์กับพระลูกวัดให้มากขึ้นกว่านี้ สอนให้มากขึ้นเทศน์ให้มากขึ้นและแนะนำว่าคนระดับผู้บริหารไม่ควรจะทำ งานอย่างการซักจีวรเองเป็นต้นด้วยตนเอง ควรจะกระจายอำนาจมอบงานให้คนอื่นทำดีกว่า

โดยคุณ สิทธิโชติ (263)

[ศ. 17 ก.ย. 2553 - 21:53 น.] #1303358 (5/19)

เย็นวันนั้นเป็นวันพระสิบ ห้าค่ำหลวงพ่อเจ้าอาวาสมานั่งทำวัตรที่โบสถ์ธรรมชาติกลางลานทรายด้วยท่านไม่ ลืมที่จะหยิบข้อเสนอแนะจากพระใหม่มาอ่านให้พระหนุ่มสามเณรน้อยทั้งหลายฟัง แต่ท่านไม่บอกว่าพระรูปไหนเป็นคนเขียน

อ่านจบแล้วหลวงพ่อก็ยิ้มอย่าง มีเมตตาพลางหยิบไมโครโฟนขึ้นมาแล้วชี้ให้ภิกษุหนุ่มสามเณรน้อยทั้งหลายดูหมา ขี้เรื้อนตัวหนึ่งที่นอนอยู่ใต้ม้าหินอ่อนตัวหนึ่งจากใต้ต้นอโศกที่อยู่ ใกล้ๆ

โดยคุณ สิทธิโชติ (263)

[ศ. 17 ก.ย. 2553 - 21:53 น.] #1303359 (6/19)

เธอทั้งหลายเห็นหมาขี้เรือนตัวนั้นหรือไม่เจ้าหมาตัวนั้นน่ะ มันเป็นขี้เรื้อน คันไปทั้งตัว ฉันเห็นมันวิ่งวุ่นไปมาทั้งวัน เดี๋ยวก็วิ่งไปนอนตรงนั้นเดี๋ยวก็ย้ายมานอนตรงนี้อยู่ที่ไหนก็อยู่ไม่ได้นาน เพราะมันคัน

แต่พวกเธอรู้ไหม เจ้าหมาตัวนั้นน่ะมันไปนอนที่ไหนมันก็นึกด่าสถานที่นั้นอยู่ในใจ หาว่าแต่ละที่ไม่ได้ดั่งใจตัวเองสักอย่าง นอนที่ไหนก็ไม่หายคัน สถานที่เหล่านั้นช่างสกปรกสิ้นดี คิดอย่างนี้แล้วมันจึงวิ่งหาที่ที่ตัวเองนอนแล้วจะไม่คันแต่หาเท่าไหร่มันก็ หาไม่พบสักที เลยต้องวิ่งไปทางนี้ทางโน้นอยู่ทั้งวันเจ้าหมาโง่ตัวนั้น

มัน หารู้สักนิดไม่ว่าจ้าสาเหตุแห่งอาการคันนั้นหาใช่เกิดจากสถานที่เหล่านั้น แต่อย่างใดไม่แต่สาเหตุแห่งอาการคันอยู่ที่โรคของตัวมันเองนั่นต่างหากพูดจบ แล้วหลวงพ่อก็วางไมโครโฟนลงเป็นสัญญาณให้รู้ว่า ได้เวลาภาวนาหลังการทำวัตร สวดมนต์เย็นแล้ว

โดยคุณ สิทธิโชติ (263)

[ศ. 17 ก.ย. 2553 - 21:54 น.] #1303361 (7/19)

ขณะที่ทุกรูปนั่งหลับตาภาวนาอย่างสงบนั้นในใจของพระ ใหม่กลับร้อนเร่าผิดปกติ นอกสงบแต่ในวุ่นวายนึกอย่างไรก็มองเห็นตัวเองไม่ต่างไปจากหมาขี้เรื้อนที่ หลวงพ่อชี้ให้ดูยิ่งนั่งสมาธินานๆ ยิ่งคันคะเยอในหัวใจ ทั้งอายทั้งสมเพชตัวเองนับแต่วันนั้นเป็นต้นมาพระใหม่อดีตนักเรียนนอกก็ เปลี่ยนไปเป็นคนละคนจากคนพูดมากกลายเป็นคนพูดน้อย จากคนที่หยิ่งยโสกลายเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตนจากคนที่ชอบจับผิดคนอื่นกลายเป็น คนที่หันมาจับผิดตัวเอง

เมื่อออกพรรษาแล้วโยมแม่มาขอให้ลาสิกขาเพื่อกลับไปสืบต่อธุรกิจจากครอบครัวท่านก็ยังไม่ยอมสึก

"อาตมาเป็นหมาขี้เรื้อนขออยู่รักษาโรคจนกว่าจะหายคันกับครูบาอาจารย์ที่นี่อีกสักหนึ่งพรรษา"

โยม แม่ได้ฟังแล้วก็ได้แต่ยกมืออนุโมทนาสาธุการกราบลาพระลูกชายแล้วก็เดินออก จากวัดไปขึ้นรถพลางนึกถามตัวเองอยู่ในใจว่าคำว่าหมาขี้เรื้อน ของพระลูกชายหมายความว่าอย่างไรกันแน่หนอ...

โดยคุณ COWBOYCM (1.1K)

[ศ. 17 ก.ย. 2553 - 23:53 น.] #1303488 (11/19)

ขอบคุณมากๆครับ

อ่านทีไรผมยังเป็น "หมาขี้เรื้อน" อยู่ดี

นิสัยดีๆ ที่ชาวบ้านเค้าแก้ง่าย ผมกับแก้ยาก

"หมาขี้เรื้อน" คงเป็นอัตตาตัวตน ของผมที่คงติดแนบแน่น ยากจะสลัดทิ้ง

ผมเองอยู่ในระหว่างการรักษา อาการ "หมาขี้เรื้อน" อยู่ครับ

ยากครับ...บางครั้งชนะ บางครั้งแพ้...ก็ไหลตามอารมณ์ เหมือนใบหญ้าถูกกระแสลมแรงพัด

ชนะใดก็ไม่เท่าชนะใจตนเอง

ผมจะพยายามเอาคำสั่งสอนของครูบาอาจารย์ ที่สอนสั่ง มารักษาอาการ "หมาขี้เรื้อน"ครับ

ขอบคุณครับ กับสาระดีๆ

........

......

โดยคุณ BCC-106 (434)

[ส. 18 ก.ย. 2553 - 06:54 น.] #1303580 (13/19)

อรุณสวัสดิ์ครับ ท่านสิทธิโชคิ ... ระยะนี้คงงานยุ่ง ไม่ค่อยได้เข้ามาสร้างสีสรร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อาหารปาก - อาหารตา อร่อยๆ งามๆเลยครับ

นี่ก็ใกล้หน้าหนาวแล้ว ผมต้องเป็น "หมาขี้เรื้อน" แน่ๆ เพราะ ผิว (หน้า -แขน-ขา-ตัว) ของผมแห้ง แตก ง่าย ทำให้คันมากๆ ... รักษามาตั้งแต่เล็กๆไม่หาย แพทย์บอกว่า เซลล์หนังกำพร้าไม่ทนครับ ... ต้องใช้โลชั่นทาผิว พอกกันทุกวันในช่วงหน้าหนาว ... อีกอย่างหนึ่ง ความเคยตัวของผม ต้องอาบน้ำอุ่น มาตั้งแต่เด็ก เคยตัวเพราะ ย่า ผม ทำน้ำอุ่นอาบให้ แม้หน้าร้อนก็ต้องอาบครับ ... ลำบากใจมาก ... สมัยก่อนเวลาไปเที่ยวต่างจังหวัด ต้องอาบน้ำเย็น กว่าจะอาบได้ ต้อง ปลุก ต้องเสก ให้มันอุ่นอยู่นาน กว่าจะราดตัวได้ครับ

โดยคุณ สิทธิโชติ (263)

[ส. 18 ก.ย. 2553 - 09:02 น.] #1303664 (14/19)

โดยคุณ COWBOYCM (111.84.154.*) [17 Sep 2010 23:53] #1303488 (11/13)

ขอบคุณมากๆครับ

อ่านทีไรผมยังเป็น "หมาขี้เรื้อน" อยู่ดี

นิสัยดีๆ ที่ชาวบ้านเค้าแก้ง่าย ผมกับแก้ยาก

"หมาขี้เรื้อน" คงเป็นอัตตาตัวตน ของผมที่คงติดแนบแน่น ยากจะสลัดทิ้ง

ผมเองอยู่ในระหว่างการรักษา อาการ "หมาขี้เรื้อน" อยู่ครับ

ยากครับ...บางครั้งชนะ บางครั้งแพ้...ก็ไหลตามอารมณ์ เหมือนใบหญ้าถูกกระแสลมแรงพัด

ชนะใดก็ไม่เท่าชนะใจตนเอง

ผมจะพยายามเอาคำสั่งสอนของครูบาอาจารย์ ที่สอนสั่ง มารักษาอาการ "หมาขี้เรื้อน"ครับ

ขอบคุณครับ กับสาระดีๆ

สวัสดียามสายครับท่าน COWBOYCM
ใช่ครับ "ชนะใดไม่เท่าชนะใจตนเอง" เป็นธรรมดาของปุถุชนคนทั่วๆไปครับ
ขอบคุณมากครับ

โดยคุณ สิทธิโชติ (263)

[ส. 18 ก.ย. 2553 - 09:05 น.] #1303672 (15/19)

(D)
โดยคุณ BCC-106 (58.9.231.*) [18 Sep 2010 06:54] #1303580 (13/14)

อรุณสวัสดิ์ครับ ท่านสิทธิโชคิ ... ระยะนี้คงงานยุ่ง ไม่ค่อยได้เข้ามาสร้างสีสรร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อาหารปาก - อาหารตา อร่อยๆ งามๆเลยครับ

นี่ก็ใกล้หน้าหนาวแล้ว ผมต้องเป็น "หมาขี้เรื้อน" แน่ๆ เพราะ ผิว (หน้า -แขน-ขา-ตัว) ของผมแห้ง แตก ง่าย ทำให้คันมากๆ ... รักษามาตั้งแต่เล็กๆไม่หาย แพทย์บอกว่า เซลล์หนังกำพร้าไม่ทนครับ ... ต้องใช้โลชั่นทาผิว พอกกันทุกวันในช่วงหน้าหนาว ... อีกอย่างหนึ่ง ความเคยตัวของผม ต้องอาบน้ำอุ่น มาตั้งแต่เด็ก เคยตัวเพราะ ย่า ผม ทำน้ำอุ่นอาบให้ แม้หน้าร้อนก็ต้องอาบครับ ... ลำบากใจมาก ... สมัยก่อนเวลาไปเที่ยวต่างจังหวัด ต้องอาบน้ำเย็น กว่าจะอาบได้ ต้อง ปลุก ต้องเสก ให้มันอุ่นอยู่นาน กว่าจะราดตัวได้ครับ

สวัสดีครับอาวิบูลย์ วันพรุ่งนี้ชมรมธรรมหรรษาทัวร์สัญจรไปภูเก็ต จะชิมอาหารอร่อยชองภูเก็ต จะนำภาพมาฝากกันครับ

!!!! กรุณา Login ก่อนจึงจะเสนอความคิดเห็นได้ !!!