(N)
-เหมือนจะโดนผีอำหรือวิญาณออกจากร่างก็ไม่แน่ใจครับ
-เจอผีทั้งป่าช้าเลยครับ หลายๆเหตุการณ์มาก ภาพเสมือนจริงสุดๆ ครั้งแรกเห็นผีผู้หญิงผมยาวผูกคอดิ้นอยู่ในห้องแคบๆ วนเวียนร้องคราวคราญและมีผีผู้หญิงอยู่นอกห้องยืนดูความทรมานอย่างเคลียดแค้น
-ถัดมาครั้งที่สองเห็นโบสถ์ร้างและมีเสียงพูดอยู่ข้างๆหูเป็นผู้หญิงก็เข้าใจว่าเป็นผีเช่นกันครับฟังน้ำเสียงแล้วรู้สึกเหมือนถูกสะดกขยับตัวไม่ได้และค่อยเล่าเรื่องราวต่างๆให้ผมฟังทีละนิดทีนิดพร้อมกับนำผมไปสู้เหตุการณ์นั้นๆ มีเรื่องเล่าที่ว่า ผีร้อยแค้น ภาพแรกที่เห็นพร้อมเสียงเป็นโรงศพมีศพอยู่ในโรงสามศพเรียกว่าผีสามศพ ถัดมีในโรงศพเดียวกันผมรู้สึกตัวอีกครั้งก็อยู่ในโรงศพด้วยมีผู้หญิงถูกมัดไว้กับศพในโรงร้องทุรนทุรายเรียกว่านอนกับผีโดยที่ทุกๆเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมีผมนอนอยู่ด้วยทุกครั้งเห็นทุกภาพการทรมานและสภาพศพที่เน่าเปื่อยติดตัวผมวนเวียนกันอยู่หลายเหตุการณ์พร้อมๆกับเรื่องเล่าเรื่องราวขณะนั้นเองมีผีเด็กทารกผู้ชายที่อยู่ในโรงกัดผมเข้าที่คออย่างแรงและจนศพสุดท้ายเป็นผู้หญิงเข้าใจว่าเป็นตัวเธอที่สะกดผมอยู่นอนอยู่ในโรงกอดลัดผมแน่มากจนขยับตัวไม่ได้ใบหน้าเ่ละเน่าเปื่อยทำยังไงก็ขยับไม่ได้ผมเลยกัดแขนกัดมือผีตนนั้นทำยังไงก็ไม่ยอมปล่อย จนพี่สาวมาปลุกให้ไปทำงานพอดี
-เรื่องราวที่เล่ามาอาจจะดูน่ากลัวครับแต่ถ้ามีสติเราก็สามารถคุมสถานการณ์ได้ครับ ถึงจะดิ้นไม่หลุดแต่ก็จดจำเรื่องราวได้หมด อาจจะเป็นเพราะใจผมก็อย่างฟังเรื่องนั้นด้วย
-ส่วนหนึ่งผมคิดว่าฝันแบบนี้เป็นการเตือนสติอะไรบ้างอย่าง ซึ่งผมเองก็เข้าใจถึงการมาเตือนการที่เรารับรู้เรื่องราวเหล่านี้ อย่าโทษคนที่เขามาเตือนแต่ต้องดูตัวเองหากเราไม่ผิดจริงเขาคงไม่เตือน อย่าอหังการถือว่าถูกเสมือนไป
- น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่าฉันใดคนกับผีก็พึ่งกันฉันนั้นครับความผูกพันแยกกันไม่ออก เป็นผีมีวิญาณ ไม่มีขันธสันฐาน เป็นคนมีขันธสันฐานคือร่างกายวิญาณอาศัยอยู่ภาพในร่างกาย ต่างคนต่างมีข้อจำกัดของความสามารถ
- ปล. ทั้งหมดเป็นความฝัน แต่ถ้าฝันนั้นคอยเตือนตัวเองได้เราก็มีสติมากขึ้น สาธุ (ฟังแล้วอย่างคิดมากนะครับ ชีวิตอนิจจัง) | 
[อ. 11 ม.ค. 2554 - 05:38 น.]