(N)
พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสกับพระเจ้าปเสนทิโกศล ว่า
ชนเหล่าใด แล ย่อมประพฤติสุจริตด้วยกาย วาจา ใจ ชนเหล่านั้นชื่อว่ารักตน ถึงแม้ชนเหล่านั้นจะพึงกล่าวอย่างนี้ว่า เราไม่รักตน ก็ตาม ถึงเช่นนั้น ชนเหล่านั้นก็ชื่อว่ารักตน ข้อนั้นเป็นเพราะเหตุไร ก็เพราะเหตุว่า ชนผู้ที่รักใคร่กัน ย่อมทำความดี ความเจริญ ให้แก่ผู้ที่รักใคร่กันได้โดยประการใด ชนเหล่านั้นย่อมทำความดี ความเจริญ ให้แก่ตน ด้วยตนเองได้โดยประการนั้น ฉะนั้น ชนเหล่านั้นจึง ชื่อว่ารักตน
(ข้อความตอนหนึ่งจาก...พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ปิยสูตร)
การที่จะเป็นคนดี ดูเหมือนว่าจะเป็นได้ไม่ยาก เพียงแค่ไม่เก็บความโกรธไว้ และสิ่งไหน ที่ไม่ดี ก็ไม่ควรประพฤติ ตามความเป็นจริงแล้วธรรมเป็นธรรม ธรรมเป็นอนัตตา ไม่อยู่ในอำนาจบังคับบัญชาของใคร ไม่มีใครอยากเป็นคนชั่ว ไม่มีใครไม่อยากเป็นคนดี แต่ก็เป็นไปแล้วตามการสะสม ปกติในชีวิตประจำวัน ในบุคคลคนหนึ่ง ๆ ก็มีทั้งดีบ้าง ไม่ดีบ้าง และส่วนที่ไม่ดีนั้นจะมีมากกว่า แต่เพราะได้อาศัยพระธรรมที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดง แล้วน้อมประพฤติปฏิบัติตามด้วยความจริงใจ โดยการเป็นผู้ตั้งตนไว้ชอบในความดีประการต่าง ๆ ไม่เป็นผู้อยู่ด้วยความประมาท เมื่อเป็นเช่นนี้
ความดีในชีวิตประจำวันก็จะค่อย ๆ เจริญขึ้นไปตามลำดับ มีความประพฤติดีงามทั้งทางกาย วาจา และใจ กล่าวได้ว่าเป็นคนดี ถ้าแต่ละบุคคลเป็นอย่างนี้ได้ สังคมก็จะมากไปด้วยคนดี มีคุณธรรม มีเมตตา กรุณาต่อกัน ซึ่งจะเป็นเหตุนำมาซึ่งความสุข ร่มเย็น มาสู่คนในชาติอย่างแท้จริง ถึงแม้ว่าจะใช้หรือ ไม่ใช้คำว่า รักประเทศ ก็ตาม (เพราะว่าผู้รักตน ก็ชื่อว่ารักประเทศด้วย) ดังนั้น พระธรรมที่พระผู้มี พระภาคทรงแสดงไว้ดีแล้วเท่านั้น ที่จะทำให้บุคคลผู้ที่มีความเข้าใจ เป็นคนดี มีคุณธรรม และสูงสุดถึงกับสามารถรู้แจ้งอริยสัจจธรรมดับกิเลสได้ในที่สุด | 
[พฤ. 17 ก.พ. 2554 - 22:35 น.]