(N)
เขียนผิดกันเข้าไป ภาษาไทยใช้ยังไงไม่สับสน (คำที่มักเขียนผิดบ่อยๆ)
เขียนผิดกันเข้าไป ภาษาไทยใช้ยังไงไม่สับสน (คำที่มักเขียนผิดบ่อยๆ)
คำที่มักเขียนผิด ซึ่งเห็นจนชินตาแต่ก็ปล่อยละเลย ทั้งๆที่รู้ และบางคนก็ไม่รู้ ซ้ำยังเข้าใจว่าเขียนถูก มาใช้ภาษาไทยให้ถูกครับ (อาจจะมีประโยชน์บ้าง ไม่มากก็น้อย จึงรวบรวมมาให้อ่านกันครับ ผิดพลาดประการใด ขออภัยด้วยครับ)
บางครั้งอาจพิมพ์ผิดโดยไม่ได้ตั้งใจ (เช่นนิ้วไปโดน) อันนี้ก็เข้าใจ แต่ถ้าตั้งใจบ่อยๆ ระวังนะ ถ้าได้ไปเขียนด้วยลายมือ มันจะชินในแบบผิดๆและจะเขียนผิดเอาได้
เริ่มจากคำนี้เลย เจอแทบทุกวัน
"สังเกตุ" คำที่ถูกคือ "สังเกต" จำไว้ คำนี้ไม่มีสระอุ
"เท่ห์" คำที่ถูกคือ "เท่" ไม่มี ห.หีบ การันต์ คำนี้ที่แปลว่า โก้ , หรู ถ้า"เท่ห์" คำนี้มันแปลว่า ร่างกาย Body นะ
"จิง" คำที่เขียนถูกคือ "จริง" คำนี้กลายเป็นที่นิยมไปซะแล้วในโลกของการใช้นิ้วจิ้มคีย์บอร์ด เด็กยุคหลังๆจะจำผิดเอาซะ (ไม่ว่าจะเป็น "จิงจัง จิงใจ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ขึ้นต้นด้วย"จริง" เรามักจะเห็นเป็น"จิง" ที่ถูกต้องมีร.เรือควบกล้ำแต่พิเศษหน่อยเพราะไม่ต้องออกเสียง ร.เรือ เหมือนคำว่า"ศีรษะ" นั่นไง)
"ก้อ" ที่ถูกต้อง "ก็" ครับ ก็ ก็ ก็ ก็ ก็ ก็ ก็ ก็ บางครั้งเราจะเห็น "ก้" แบบนี้ เข้าใจนะ คือที่คีย์บอร์ด มีไม้ใต่คู้ กับ ไม้โทมันอยู่ด้วยกัน (อันนี้ผมประจำเลย)
"โครต" ที่ถูกคือ "โคตร" อย่าสับสนจนไปสลับตำแหน่งกันครับ (จำง่ายๆออกเสียงเป็น"โค-ตอน" ไม่ใช่ "โค-รด" แค่เคล็ดลับนะครับ ที่ออกเสียงจริงๆคือ "โคด" ครับ)
"เพรช" ที่ถูกคือ "เพชร" อันนี้ก็เหมือนกันครับ เหมือนคำว่า โคตร นั่นแหละ
"เพชรฆาต" ที่ถูกคือ "เพชฌฆาต" ครับ จำไว้ครับ คำนี้ ฌ.เฌอ แทน ร.เรือ ครับ
"ฌ กะเฌอ" "กะเชอ " ไม่ถูกนะครับ ถ้าถูกต้อง "เฌอ" เฉยๆครับ ถ้ากะเชอ เพราะกะเชอเป็นภาชนะสานแบบหนึ่ง ถ้า "เฌอ" คำนี้ แปลว่า ต้นไม้ ครับ (คำนี้เท่ดี ถ้าเติมเป็น เฌอแตม กลายเป็นฝรั่งเศสไปเลยนะเนี่ย)
"เกมส์" คำที่ถูกคือ "เกม" ครับ ไม่ต้องไปใส่หรอก ส.เสือ กับการันต์น่ะ อันนั้นมันใช้เขียนสำหรับทับศัพท์ภาษาอังกฤษครับ
"แก๊งค์" คำที่เขียนถูกคือ "แก๊ง" เฉยๆครับ ไม่มี ค.ควายกับการันต์ อันนั้นเป็นภาษาอังกฤษครับ
"พากษ์" คำที่ถูกคือ "พากย์" ครับ
(คำถูก "ญาติ" กับ "อนุญาต" คำหลังไม่มีสระอิ นะจ๊ะ บางคนใส่สระอุ ก็เจอมาแล้ว)
"ลายเซ็นต์" ที่ถูกคือ "ลายเซ็น" แค่นี้ครับ ไม่ต้อง ต.เต่า กับการันต์ (ทำไมนะพอให้พิมพ์น้อยๆ ประหยัดพลังงาน แต่ดันชอบเพิ่มใส่เข้าไปให้เปลืองพลังงาน)
"จะๆ" คำที่ถูกคือ "จะจะ" มันต้องเขียนซ้ำครับ
"จ่อๆ" คำนี้ไม่มีในพจนานุกรม เป็นคำที่คนมักพูดซ้ำ ไม่ผิดอะไร
"ปล." ที่ถูกคือ "ป.ล." จุดสองจุดครับ เหมือนกันกับ P.S. (postscript) ของภาษาอังกฤษนั่นแหละ (อันนี้ผมก็ชอบจำผิด ต่อไปไม่ละ)
"น่ะ" "นะ" "ค่ะ" "คะ" "จ้า" "จ่ะ" "จ๊ะ" มักตกหล่นวรรณยุกต์ เช่น "วันนี้จะไปไหนค่ะ" "ทำอะไรอยู่ค่ะ" (จะใส่ไม้เอกทำไมครับเธอ...น่าหยิกแก้มจริงๆ ) จำง่ายๆ ถ้าเป็นประโยคคำถามไม่ต้องมีไม้เอก และถ้าท้ายประโยคลงท้ายด้าย "ไง" กับ "นี่" ไม่ต้องใส่ไม้เอก เช่น "ฉันกำลังหาหนังสืออยู่นี่ไงคะ" "ก็กำลังไปนี่คะ" "ว่าไงคะ"
ถ้าเป็นประโยคบอกเล่า และคำตอบ หรือคำสั่ง ต้องใส่ไม้เอกด้วยนะ "ไม่ได้หรอกค่ะ" "กินเสร็จแล้วค่ะ" "ไม่อยู่ค่ะ" "เอามาให้ด้วยค่ะ" และสุดท้าย ถ้าท้ายประโยคมีคำว่า "นะ" ห้ามใส่ "ค่ะ " เด็ดขาด เจอบ่อยมาก "นะค่ะ" "น่ะคะ" เห็นแล้วตลก "ที่ถูกคือ "น่ะค่ะ" หรือ "นะคะ" (ตัวอย่างผิดๆเช่น "เราไปด้วยกันน่ะคะ" "เราไม่ต้องไปด้วยกันนะค่ะ" อ่านแล้วจี๊ด กลุ้มจริงๆ เป็นญี่ปุ่นหัดพูดไทยรึไง เฮ้อ...)
เพิ่มเติมครับ มีคำที่เราเห็นหรือได้ยินบ่อยๆ เรียกว่าทุกวัน และวันละเป็นร้อยรอบ จากคำพูดกลายเป็นคำเขียน แต่ไม่จับไปอยู่ในพจนานุกรมสักที (แต่ในอนาคตก็ไม่แน่นะ)
อย่างคำว่า "หวัดดี" ก็อย่างที่รู้ๆกัน มันมาจากคำว่า "สวัสดี" นั่นแหละครับ (เพราะทุกวันนี้คนเราทักทายกัน แทบจะไม่พูดสวัสดี สงสัยยาวไป คงเปลืองพลังงาน ก็เลยจัดการย่อซะ)
และ "หนุก" "หนุกหนาน" คำพวกนี้ก็ไม่มีหรอกเป็นแค่คำพูด เขียนให้ถูก "สนุก" "สนุกสนาน" เข้าใจว่าคำนี้มันดูแล้วเป็นทางการมากกว่า วัยรุ่นก็เลยชอบเขียน"หนุกหนาน"
"นีง" "ครั้งนึง" "ทีนึง" ไม่มีครับ มาจากคำว่า "หนึ่ง"
"แป็ป""แปบ" "แปบนะ" "แปปนึง" "อืม" "จ่ะ" "มั้ย" "ว่ามะ" "อ่ะ" คำพวกนี้ไม่มีหรอกครับ มันเป็นคำพูด และคำนี้ "มั้ย" (ผมยอมรับว่าชอบพิมพ์คำนี้มาก ทั้งที่จริงมันไม่มี คำที่ใช่ในความหมายเดียวกันก็คือ "ไหม" คือคำที่ถูกต้อง ออกเสียงก็ไม่เหมือนกันแล้วนะ อันแรกเสียงสูง อันหลังเสียงยานคาง)
ยังมีภาษาตลกอีก "แหล่มเลย" "มาแว้ว" "มาแย้ว" (ทำไมไม่พิมพ์ "แจ่ม" ทำไมต้องแหล่ม -แจ่ม ใช้พลังงานน้อยกว่าอีกนะ จิ้มแค่4ตัวเอง) "เกรียน" คำนี้อีกคำ ในความหมายของเหล่าวัยรุ่นก็คงเข้าใจนะ แต่ความหมายที่มีจริงๆคือ "ผมสั้น" "เหี้ยน"
และคำที่เขียนได้สองแบบความหมายเดียวกัน คือ "มัน" กับ "มันส์" ที่แปลว่า สนุก เพลิน นั่นแหละครับ และ "พิเรน" กับ "พิเรนทร์"
และยังมีคำพ้องเสียงอีกมากมายครับ ยกตัวอย่างเช่น ประธาน ประทาน - เกียจ เกียด เกียรติ แม้กระทั่ง "เกลียด" กับ "เกียจ" บางทียังเห็นใช้สลับกัน
ยังมีคำตระกูล บรร- เช่นบรรทุก , บรรจุ , บรรจง , บรรจบ , บรรเจิด (ข้อนี้จำง่ายๆ ถ้าขึ้นต้นออกเสียงว่า "บัน" ตามมาด้วย "จ.จาน" ตามหลัง คำนั้นต้องเขียนด้วย "บรร" ขึ้นต้น), บรรดา , บรรทัดฐาน , บรรยาย , บรรลัย
บันได , บันดล , บันลือ , บันทุก , และ สะกดด้วย"ล.ลิง" มีคำเดียวคือ บัลลังก์
และมีอีกเยอะแยะครับ เช่นหลายคนก็สับสนระหว่าง ร.เรือ กับ ล.ลิง ในหลายๆคำ (บางครั้งผมก็เป็น แก้ไม่ค่อยหายได้)
ปิดท้ายที่คำว่า "โคตร" กับ "สันดาน" สองคำนี้เป็นคำสุภาพครับ ใช้พูดใช้พิมพ์ได้ปกติ เพียงแต่ขึ้นอยู่กับเจตนาในการใช้ครับ
(เฮ้อ...ที่จริงคงมีคำที่มักเขียนผิดเยอะกว่านี้อีก แต่นึกออกมาไม่หมด เพื่อนๆเพิ่มเติมได้ครับ)
ขอบคุณที่เสียสละอันมีค่ามาอ่านกระทู้บ่นๆไร้สาระของผมครับ ถ้าคำไหนผมเขียนผิดซะเองก็ต้องขออภัยครับ
เครดิตโดย : เอ็มไทยดอทคอม |
[พฤ. 21 ก.ค. 2554 - 11:23 น.]