| หัวข้อกระทู้ : ทุกๆสิ่งในโลกเมื่อถึงคราวตายก็ต้องตายอย่างแน่นอน |
(N)
เด็กน้อยอิคคุยุ เกิดในสมัยอาชิคากะ
เขาชอบที่จะติดตามมารดาของเขาไปวัดอยู่เสมอ จนสนิทสนมคุ้นเคยกับเจ้าอาวาสเป็นอย่างดี
ทุกๆวัน อิคคุยุจะช่วยทำงานในวัด ซี่งงานส่วนมาก ก็เป็นงานที่เด็กๆอย่างเขาพอจะช่วยเหลือได้
อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่เด็กน้อยอิคคุยุกำลังปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดวัดอยู่นั้น
เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
...
เพล้งงงงงงงงงงงงง!!!!
..
เขาบังเอิญเผอเรอเอามือไปปัดโดนถ้วยชา
ราคาแพงของหลวงพ่อ ตกแตกกระจัดกระจายเต็มพื้น
เหลียวหน้าเหลียวหลังก็ไม่มีใครอยู่แถวๆนั้น
เด็กน้อยนั่งนิ่งงันทรุดตัวลงตกใจเป็นอย่างมาก
เนื่องจากถ้วยชาใบนี้เป็นของเก่าแก่ของวัด
และจะหาของอย่างนี้มาชดใช้ไม่ได้อีกแล้ว
อิคคุยุ เก็บถ้วยชาที่บัดนี้แตกเป็นเสี่ยงๆ เอาไว้ในอุ้งมือน้อยๆ
พร้อมทั้งเอามือซ่อนถ้วยชาที่แตกไว้ข้างหลัง
แล้วเขาก็เดินเข้าไปหาหลวงพ่อในโบสถ์ด้วยอาการสงบนิ่ง
.
คนเรานี่ต้องตายกันทุกคน
โดยไม่มีข้อยกเว้นเลยใช่ไหมหลวงพ่อขอรับ
อิคคุยุ ถามหลวงพ่อด้วยน้ำเสียงแจ่มใส
.
อิคคุยุเอ๋ย เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นธรรมดาของโลก
มันเป็นกฏธรรมชาติ อย่าว่าแต่คนเราเลย
ทุกๆสิ่งในโลกเมื่อถึงคราวตายก็ต้องตายอย่างแน่นอน
ไม่มีข้อยกเว้น พระพุทธองค์ท่านว่าไว้อย่างนั้น
หลวงพ่อชี้แจงแถลงข้อข้องใจอย่างอารมณ์ดี
.
เมื่ออิคคุยุ ฟังหลวงพ่อไขข้อสงสัยของตนจนจบ
เขาก็เลื่อนมือที่แอบเอาไว้ข้างหลัง แล้วค่อยๆ
แบมือยื่นเศษถ้วยชาที่แตกไม่มีชิ้นดี ให้หลวงพ่อดู
พร้อมกับตีหน้าเศร้าสร้อยและกล่าวว่า
เอ่อ
ตอนนี้ถ้วยชาใบนี้ของหลวงพ่อก็เช่นกันครับ
มันถึงคราวตายเสียแล้ว แหม
เสียดายจังเนอะครับ
หลวงพ่อ ????
 |
|
|
[จ. 17 ต.ค. 2554 - 13:50 น.]