ขอบคุณทุกๆท่านที่แวะเวียนมาทักทายครับ ยินดีต้อนรับครับอาจารย์ภูคนกันเอง มีเรื่องจะสารภาพครับปกติผมก็รักสุนัขพอประมานครับแต่เจ้าตัวนี้ไม่รู้เป็นไรรู้สึกถูกชาตาเป็นพิเศษวันที่เจอมันนอนป่วยผมยืนมองดูมันพักนึงพอเดินหนีมันลุกขึ้นเดินโซเซตามมาได้สักหน่อยก็หมดแรงล้มลงผมเลยต้อไปหาข้าวที่โรงครัววัดมาให้มัน วันแรกที่พามาถึงที่พักสองทุ่มกว่าผมอยู่ชั้นสามอาคารที่พักของศูนย์ราชการฯเช้าออกไปหาข้าวมาทานขังมันไว้ในห้องเปิดประตูที่ออกไประเบียงหลังห้องไว้กลัวมันอึดอัดกลับมาไม่เจอมันครับพี่น้อง ที่ระเบียงผมเอาแผงลวดตาข่ายกันไว้กันนกพิราบไม่นึกว่ามันจะแหกลงไปเพราะเห็นมันป่วย ปรากฎว่ามันแหกลงไปเป็นช่องขนยังติดอยู่เลย ผมเห็นแค่นั้นใจไปอยู่ตาตุ่มนึกว่ามันคงนอนตายแหงแก๋อยู่พื้นล่างแต่พอชะโงกดูก็ไม่มีเลยวิ่งลงมาดูปรากฎว่ามันคลานเข้าไปนอนอยู่ใต้รถกระบะไม่มีร่องรอยบอบช้ำแม้แต่น้อย แปลกจริงๆครับยังกะมันเหาะลงมาไงงั้นเลยไม่มีริ้วรอยซักนิดผมอุ้มขึ้นรถพาไปหาหมอที่ไหนก็ยังไม่เปิดเพราะยังเช้าอยู่แต่มองดูมันก็ไม่มีอาการอะไรแวะซื้อฮ็อตดอกเซเว่นให้สองอันมันก็กินเกลี้ยงเลยพากลับมาพอตดเย็นเลิกงานจึงพาไปหาหมอใหม่ฉีดยากำจัดเห็บหมัดให้หมอตรวจดูก็ไม่พบอาการบาดเจ็บจากการตกตึก ตอนนี้เลยตามใจมันยิ่งกว่าลูกจนลูกแท้ๆยังหมั่นใส้  |
|
[พฤ. 24 พ.ย. 2554 - 09:10 น.]