กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

ผมยังระลึกถึงความรักที่ท่านมีต่อผมเสมอ ในตอนเด็กๆเวลาจะต้องเดินลุยน้ำท่วมสูงพ่อจะอุ้มผมขึ้นนั่งขี่คอผมยังจำได้แม้ว่าเวลาจะผ่านไปหลายสิบปีแล้วก็ตามตอนนั้นผมนั่งไม่นั่งเปล่ายังแกว่งขาตามจังหวะเดินของพ่อไปด้วยท่านถามผมว่าแกว่งขาทำไม ผมจำได้ว่าบอกท่านว่า”หนูช่วยพ่อเดิน” พ่อก็ไม่ว่าอะไร
พ่อไม่เคยดุด่าหรือลงมือตีได้แต่สั่งสอนแต่ท่านจะรังเกียจการพนันมากเคยโดนพ่อตีท่านตีครั้งเดียวทีเดียวตอนผมเป็นวัยรุ่นเพราะเห็นผมเล่นการพนันแต่ครั้งเดียวแต่ผมจำมาจนโต
บ้านเราไม่ร่ำรวยแต่ก็มีสิ่งของที่ควรมีและจำเป็นทุกอย่างพ่อขยันและมัธยัสถ์แต่งกายเรียบง่ายเสื้อยืดคอกลมสีขาวตราลูกไก่กางเกงขาสั้นสีกากีเป็นชุดที่พ่อใส่ประจำเวลาอยู่บ้านหรือไปธุระใกล้ๆบ้านนานๆจะเห็นพ่อใส่กางเกงขายาวสักครั้ง
เวลาไม่สบายเจ็บป่วยผมมักจะถูกแม่เอายาขมๆกวาดคอเป็นประจำ เวลารู้ตัวว่าจะถูกกวาดยาผมมักจะวิ่งหนีไปรอบๆบ้านเพราะมันขมมากๆแล้วเวลาเป็นไข้ในลำคอมักจะเกิดตุ่มแล้วแม่ก็จะใช้นิ้วชี้ที่ป้ายยาแก้ไข้ขมๆล้วงลงไปจนถึงลำคอทั้งขมทั้งเจ็บคอแต่ถ้าพ่ออยู่ก็จะยอมให้แม่กวาดยาแต่โดยดีเพราะพ่อมีวิธีที่นิ่มนวลทำให้เราไม่คิดกลัว
พ่อทำงานหนักเพื่อส่งลูกให้ได้เรียนสูงๆตามที่มีความสามารถจะเรียนได้ บ้านเราไม่มีรถยนต์จนกระทั่งผมเริ่มโตเพราะพ่อเห็นว่าเป็นของฟุ่มเฟือยรถคันแรกที่บ้านเราจะซื้อผมเห็นพ่อกับแม่นั่งหารือกันอยู่หลายวันที่เดียวและเป็นรถยนต์ใช้งานมากไม่ใช่รถเก๋งไว้ขับเที่ยว เวลาเดินทางไปไหนพ่อจะไปรถไฟหรือรถประจำทาง
วัยเด็กผมถูกส่งไปอยู่โรงเรียนประจำที่มีแต่ลูกคนมีอันจะกินที่มีเวลาไปเยี่ยมลูกด้วยรถเก๋งส่วนตัวทุกเสาร์อาทิตย์บางทีก็รับกลับบ้านมาส่งอีกทีก็เช้าวันจันทร์ ส่วนผมไม่ได้กลับบ้านนอกจากปิดเทอม ส่วนพ่อแม่ผมนานๆก็จะมาเยี่ยมเพราะต้องนั่งรถประจำทางมาหลายชั่วโมง ผมไม่เคยอายเพื่อนที่พ่อไม่มีรถคันโตๆยี่ห้อแพงๆขับมาเยี่ยมเหมือนคนอื่นๆ กลับยิ่งภูมิใจรักในตัวท่านมากยิ่งขึ้นเมื่อเห็นถึงความยากลำบากของพ่อในการที่จะมาเยี่ยมเราในแต่ละครั้ง
พ่อผมเสียชีวิตไปตั้งแต่ปลายปี๒๕๔๕ ตอนอายุท่านได้๘๕ปี แต่ทุกวันนี้ผมยังรู้สึกว่าท่านยังอยู่ใกล้ๆเสมอ ท่านปลูกบ้านหลังเล็กขนาดกุฏิพระอยู่ในบริเวณรั้วบ้าน เนื่องจากท่านรักสันโดษและเป็นนักปฏิบัติ เมื่อถึงเวลาเข้าพรรษาทุกปีท่านจะไปอยู่สำนักปฏิบัติธรรมเสมอ เมื่อปี๒๕๔๔ท่านไปปฏิบัติธรรมในพรรษาที่วัดขามสะแกแสงนครราชสีมา และปี๒๕๔๕ท่านไปที่สำนักสงฆ์แก่งหางแมว จันทบุรี และเสียชีวิตที่นั่นด้วยโรคลมปัจจุบันขณะกำลังสนทนาธรรมอยู่กับพระ
มีเรื่องที่ผมอยากทำแต่ไม่ได้ทำและก็ไม่สามารถทำได้อีกต่อไปแล้วคือได้กอดท่านตอนท่านมีชีวิตครับ คงจะมีบ้างตอนเด็กๆแต่พอเริ่มโตก็คงห่างๆด้วยความเป็นเด็กผู้ชาย เพิ่งมารู้สึกตัวว่าลืมกอดพ่อและรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ทำเช่นนั้นเวลาท่านมีชีวิตก็ตอนไปรับศพท่านจากจันทบุรีกลับมาบำเพ็ญกุศลบ้าน ตอนนั้นสิ่งเดียวที่ผมอยากทำและสามารถทำได้คือกอดร่างไร้วิญญานของพ่อครับ
เพื่อนๆพี่ๆน้องๆครับ ถ้าคุณพ่อยังอยู่ก็อย่าสละโอกาสที่ไม่สามารถเรียกคืนกลับมาได้แบบผมนะครับ