กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

เรื่อง ค ว า ม เ ห มื อ น ที่ เ เ ต ก ต่ า ง

“ ชายหนุ่มกับหญิงสาว ”
เป็นคู่รักที่ไม่มีอะไรเหมือนกันสักนิด
เขา .. หนักแน่น สุขุม จริงจัง
เธอ .. อ่อนไหว ร่าเริง ช่างฝัน
ยกเว้นเรื่องเดียวที่เหมือนกันคือ
.. สองคนนี้รักและกำลังจะแต่งงานกัน ..

การแต่งงานเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ตั้งใจมานาน
แต่แล้ววันหนึ่ง - - มีบางอย่างเกิดขึ้น
ทำให้เกิดความหวั่นไหวในความตั้งใจของคนทั้งคู่
ซึ่งนั่นคือบ่อเกิดของความไม่เข้าใจซึ่งกันและกัน
และจำนวนของการทะเลาะกันที่มากขึ้นของคนทั้งคู่

เธอ .. เริ่มไม่มั่นใจว่าถ้าแต่งงานกันไปแล้ว
ความรักจะอยู่ไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่
ขนาดที่ว่ายังไม่แต่งงานบางครั้งยังคุยกันไม่รู้เรื่อง
แล้วถ้าต้องอยู่บ้านเดียวกันอีกจะแย่แค่ไหน

หลายครั้งที่ทะเลาะกันแล้วเกิดปัญหา
เขามักเดินหนีไปเฉยๆ หรือทิ้งเธอไว้
ไม่พยายามที่จะหันกลับมาปรับความเข้าใจ
เหตุผลของเขาคือเขาต้องการสงบสติอารมณ์
แล้วกลับมาค่อยคุยกันเมื่ออารมณ์ดีขึ้น
( ซึ่งอาจหมายถึงอีก 10 ชั่วโมงข้างหน้า )

ส่วนเธอมักจะใจร้อน มุทะลุ ดันทุรังวิ่งตาม
หรือทำทุกอย่างเพื่อให้เขาหันหน้ากลับมาคุยกัน
เหตุผลอย่างเดียวในใจของเธอก็คือ
เธอต้องการจบเรื่องทุกอย่างตอนนี้
ไม่อยากให้มีอะไรที่มันค้างคาใจกัน
( ซึ่งมันหมายถึง ณ ตอนนั้น )

ความแตกต่างทำให้เกิดความไม่เข้าใจ
ทุกครั้งที่ทะเลาะแล้วต้องหันหลังให้กัน
สิ่งนั้นคือสิ่งที่แย่ที่สุดในความรู้สึกของทั้งสอง
ถ้าต้องทะเลาะกันบ่อยๆ แบบนี้
สู้ต่างคนต่างอยู่แล้วคิดถึงกันห่างๆ จะไม่ดีกว่าหรือ ??

เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้ ...
ทั้งคู่ทะเลาะกันเรื่องเดิมๆ ไม่มีสาระ
หญิงสาวหมดกำลังใจและนั่งลงร้องไห้
พร้อมกับถามเขาว่า “ นี่มันเกิดอะไรขึ้น
กับความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคน ”
“ เราอยู่ใกล้กันเกินไป ”
เขาตอบพร้อมกับพูดต่อไปอีกว่า
“ งั้นเราอยู่ห่างกันสักพักดีไหม ??
คุณคงจะมีความสุขที่ไม่ต้องมาคอยทะเลาะกับใคร ”

แม้ว่าบางครั้งจะเคยรู้สึกแบบที่เขาพูด
แต่ในใจลึกๆ ก็อดปวดร้าวไม่ได้เมื่อได้ยิน
จึงตอบเขาออกไปว่า “ แน่นอน .. อยู่คนเดียว
มีความสุขกว่าอยู่แล้ว ไม่ต้องมาคอยทะเลาะกับใคร
คุณเองก็คงจะมีความสุข ”
“ ถ้าอย่างนั้นเราห่างกันสักพักนะ ”
เขาพูดออกมาบ้างด้วยเสียงเศร้าๆ

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองคนรักแล้วพูด
“ นั่นไม่ใช่ทางออก .. ถึงห่างกันแต่เดี๋ยวแต่งงาน
ก็ต้องอยู่บ้านเดียวกัน ต้องนอนด้วยกัน
ต้องเจอกันทุกวัน .. ยังไงเราก็หนีกันไม่พ้น
แบบนี้เราไม่ต้องทะเลาะกันทุกวันเหรอ ?? ”
เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอหญิงสาวมองเห็นน้ำใสๆ
คลออยู่ที่ดวงตาคุ้นเคยคู่นั้นของชายคนรัก

“ ถ้างั้น .. เอาอย่างนี้ดีไหม ?? ”
เขาพูดเสียงแผ่ว “ เราแต่งงานกัน
อยู่บ้านเดียวกันแต่นอนแยกห้องกันก็ได้ ”
หญิงสาวนิ่งชะงัก .. เธอจ้องหน้าเขา
ด้วยความรู้สึกไม่เข้าใจ “ เพื่ออะไร ?? ”
“ เราจะได้อยู่เป็นเพื่อนกันไง ”
ชายหนุ่มตอบคำถามนั้นแล้วยิ้มเศร้า
จากนั้นน้ำตาของเขาก็ไหลออกมาเป็นทาง
“ ผมอยากอยู่เป็นเพื่อนคุณไปจนแก่ ”
“ เพราะอะไรรู้ไหม ?? ”
“ ก็เพราะว่า .. ผมรักคุณ .. ไง ”

จบประโยค ...
หญิงสาวกับชายหนุ่มก็โผเข้ากอดกัน
วินาทีนั้นหญิงสาวรู้สึกว่าปัญหาหนักอึ้งทั้งหมด
ได้ถูกคลี่คลายด้วยคำพูดสั้นๆ ประโยคนี้

บัดนี้ - - เธอรู้และแน่ใจแล้วหล่ะว่า
เขากับเธอนั้นเหมือนกันมากแค่ไหน

ยี่สิบวินาทีต่อมา ...
หญิงสาวบอกกับหัวใจตัวเองว่า
ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้เธอจะแต่งงาน
จะนอนห้องเดียวกัน อยู่บ้านหลังเดียวกันกับเขา
** ผู้ชายที่เธอรักและรักเธอที่สุด **