 (N)
นิราศพระประทม
สุนทรภู่
@อันลำอ้อยย่อยยับเหมือนทับอก
น้ำอ้อยตกเหมือนน้ำตาพี่กว่าขัน
เขาโหมไปในโรงโขมงควัน
ให้อัดอั้นอกกลุ้มรุมระกำ
อันน้ำในใจคนเหมือนต้นอ้อย
ข้างปลายกร่อยชืดชิมไม่อิ่มหนำ
ต้องหับหีบหนีบแตกให้แหลกตำ
นั่นแลน้ำจึงจะหวานเพราะจานเจือ
...............................................
ปล.เชื่อมั๊ยไม่ภาพก็กลอน มาแนวล่างอีกแหละ
 |
|