(N)
สตรีคือศัตรู เหล่าริปู ผองไพรินทร์
คราใดบุรุษกิน สุราลับ กับข้าวหาย
ทั้งที่เธอมิดื่ม แต่ปลาบปลื้ม มิรู้วาย
แหมถั่วมั่วสบาย มิขาดสาย ขบเคี้ยวกลืน
ซดเหล้าโดยเปล่าดาย แสนระคาย จนสุดฝืน
โซดาคือตัวยืน กับข้าวอื่น ก็หมดไป
ผัดเผ็ดรสเด็ดขาด น่าอนาถ เธอกินได้
น้ำแข็งสิถังใหญ่ เธอเคี้ยวเล่น เป็นความเพลิน
โอ้โอ๋ อนิจจา ช้ำอุรา ข้าเหลือเกิน
จนสุดจะสรรเสริญ เสนอพจน์ รจนา
คราใดเข้าวงเหล้า เธอก็เฝ้า จำนรรจา
ปากพูดและมือคว้า แม้ปลาร้า ก็ตัดชิม
จึงควรจะสังเวช เรอทุเรศ เมื่อเธออิ่ม
เมากับสลับยิ้ม ขณะชาย ระคายเคือง
อิ่มเหล้าแต่หิวข้าว อุระร้าว เพราะหมดเปลือง
ท้องนางขนาดเขื่อง บรรจุหมด กำสรดตรม
สตรีคือศัตรู บุรุษรู้ มิชื่นชม
อกไหม้และไส้ขม มิจ่ายตังค์ นั่งคอเอียง
จำไว้ บุรุษเอ๋ย จงละเลย และบ่ายเบี่ยง
ชวนไปก็ได้เพียง แค่เพื่อนกิน สิ้นโศกเอย
 |
|