กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=HJBR76tVilc

มองลึกๆ จากก้นบึ้งหัวใจ ของชายหนุ่มที่ไม่มีบ้านให้อาศัย ไม่มีครอบครัว ไม่มีเพื่อนฝูง แต่เขามีพ่อในดวงใจที่เขาเทิดทูนและมีหัวใจที่ดีงามไม่แพ้ใครในสังคม เขียว – ศิริธร โยธิน
แม้ภาพลักษณ์จะเป็นสิ่งสำคัญที่คนในสังคมใช้เพื่อบ่งบอกความเป็นตัวตน จนหลายครั้งก็เผลอนำเอาภาพลักษณ์มาเป็นบรรทัดฐานในการตัดสินผู้อื่นตั้งแต่แรกเห็น
เหมือนกับชายหนุ่มที่มีนามว่า “ศิริธร โยธิน” หรือ “เขียว” ผู้ซึ่งมีภาพลักษณ์เป็นชายเร่ร่อน แต่งตัวมอมแมม และมีตู้โทรศัพท์ข้างถนนเป็นที่พัก จนหลายคนทั้งกลัว ทั้งรังเกียจ และคิดว่าเขาเป็นเพียงคนสติไม่ดีคนหนึ่ง
แต่หากได้ลองเปิดใจมองเลยผ่านตัวตนภายนอกเหล่านั้น เข้าไปให้ถึงจุดกึ่งกลางของหัวใจ ภาพ “คนบ้า” ในความทรงจำของใครหลายๆ คน ก็อาจจะเปลี่ยนไปได้เหมือนกัน
เขียว เริ่มต้นใช้ชีวิตเร่ร่อนไม่มีที่อยู่มาตั้งแต่ 16 ปีก่อน เมื่อเขารู้สึกว่าพ่อแม่ที่เขารัก กลับรักลูกไม่เท่ากันและไม่เคยทำตัวเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับเขาเลย เขาจึงออกจากบ้านมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
เขาเคยมีครอบครัวเมื่อประมาณ 20 ปีก่อน แต่เขาทำตัวไม่ดีประชดพ่อแม่จนรู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะจะเป็นผู้นำ เขาจึงเลิกกับภรรยาและจากลูกมาตั้งแต่ลูกอายุได้ 3 ขวบ ก่อนจะมาใช้ชีวิตเป็นชายเร่ร่อน หาเลี้ยงชีพด้วยการเก็บขยะและเก็บของเก่าขาย
แน่นอนว่าอุปสรรคในการทำอาชีพนี้ คือการดูถูกจากผู้คนที่ผ่านไปมา “อาชีพนี้คนเขามองเป็นโจรหมดเลย ไม่มีใครมองเป็นพระเอกนะ แล้วก็เป็นคนบ้า มีสองอย่าง” ทุกสายตาที่มองมายังเขานั้น บ่งบอกความหมายอะไรบ้าง
“ผมปั่นซาเล้งคุ้ยขยะข้างถนนมา 10 ปีแล้ว ต้องทนจริงๆ ใจต้องยิ้ม พูดง่ายๆ ต้องทำใจให้เหมือนกับกระจกเลย คือกระจกมันรับรู้ แต่ไม่ยึดถือครอบครอง คือมันมองเห็นแต่ไม่เก็บภาพ คุณต้องฝึกใจให้ได้ นี่คือการเอาตัวรอด”
ทุกความคิดของเขา ผ่านการตกผลึกจากร้อยพันตัวหนังสือ ที่ถูกทิ้งขว้างอยู่ในกองขยะที่เขาเก็บ โดยเขาเลือกที่จะเปิดอ่านและจดจำเพื่อเรียนรู้มุมมองใหม่ๆ ให้กับชีวิต
แม้จะเป็นเพียงชายที่ทำมาหากินอยู่กับกองขยะ แต่พระบรมฉายาลักษณ์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ กลับถูกติดไว้ที่หน้ารถซาเล้งที่ใช้ทำมาหากินของเขามาโดยตลอด
พระบรมฉายาลักษณ์ของพระองค์ท่าน เขาไม่ได้ซื้อหามาจากไหน แต่เขาเก็บมาได้ทั้งนั้น ซึ่งเขาจะนำมาเช็ดทำความสะอาด และเก็บสะสม รวมถึงติดเอาไว้หน้ารถเพื่อเป็นสิริมงคล
สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัดจากการคุ้ยขยะของเขียว คือ เขาเก็บขยะทื่รื้อค้นเสร็จแล้วอย่างเป็นระเบียบ เพราะกลัวว่าหากเก็บไม่เรียบร้อย จะถูกห้ามไม่ให้มาเก็บขยะอีกต่อไป นี่คือความมีระเบียบภายในสภาพมอมแมมที่หลายคนอาจคิดไม่ถึง
เขียว วางแผนการใช้เงินอย่างดี โดยเฉพาะในช่วงเทศกาลอย่างปีใหม่ ที่กำลังใกล้เข้ามา เขาบอกว่าเขาต้องหาขยะให้มากขึ้น เพื่อเก็บไว้เป็นค่าใช้จ่ายในช่วงปีใหม่ เพราะร้านรับซื้อของเก่าจะหยุดยาวถึง 7 วัน
หลังจากเก็บขยะถึงเวลากลับมาพักผ่อนในจุดประจำ บริเวณตู้โทรศัพท์หน้าสถานทูตออสเตรเลีย แต่ฝนโปรยลงมาทำให้ที่นอนของเขาเปียกโชกไปด้วยน้ำที่เจิ่งนอง
เขาจำเป็นต้องเอารองเท้ามาปาดน้ำทิ้งให้หมด เพราะแต่ก่อนเขาเคยมีทั้งไม้กวาด หมอน และผ้าห่ม แต่แม้จะซ่อนไว้อย่างไร อุปกรณ์เหล่านั้นก็ยังอันตรธานหายไปอยู่ดี จนเขาเลือกที่จะไม่เก็บเอาไว้อีกแล้วดีกว่า
กลับมาถึงที่พักแล้ว เขียวใช้เวลาไปกับการแยกข้าวของที่เก็บมาได้ และเตรียมปูที่นอน เขามีรูปในหลวงที่พกติดตัวอยู่จำนวนหนึ่ง เขาจึงต้องมีมุมสำหรับตั้งรูปในหลวงบริเวณหัวนอนเพื่อกราบไหว้ก่อนนอนและสวดพระคาถาชินบัญชรเพื่อขอพรให้ท่านทุกครั้งด้วย
“นี่แหละลับหลังพระเจ้าอยู่หัวที่เราต้องทำ เราอย่าทำต่อหน้าอย่างเดียว ใครจะว่าสร้างภาพยังไงก็ตาม แต่สำหรับผมนี่คือการกระทำลับหลังพระเจ้าอยู่หัว”
ชุดประจำของเขียวในการเก็บขยะ คือเสื้อผ้าลายธงชาติไทย พร้อมกับเสื้อคลุมที่ปัก “Long Live The King” ซึ่งเขาปักเสื้อทุกตัวให้เป็นแนวนี้เหมือนกันหมด แต่ก็ต้องใช้เวลาเก็บเงินยาวนานเป็นเดือน และเคยใช้เวลานานที่สุดถึง 3 เดือนในการเก็บเงินเพื่อปักเสื้อเลยทีเดียว
เพราะเขาบอกว่าทุกๆ ลวดลายบนเสื้อผ้าของเขาล้วนเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ของแผ่นดินที่ทำให้เขาฉุกคิดได้ว่า เพราะอะไรแผ่นดินนี้ถึงไม่มีใครเอาไปได้
จึงทำให้เขาอยากแสดงออกให้ผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาได้เห็นว่า เราควรจะยกย่องสรรเสริญคุณงามความดี ของสถาบันพระมหากษัตริย์และแผ่นดินของเราอย่างไร
สำหรับเขียวถ้าหากนำพระบรมฉายาลักษณ์พระเจ้าอยู่หัวที่เขาสะสมไว้มาวางเรียงกัน จะสามารถต่อกันได้กว้างราวกับแผ่นผ้าผืนใหญ่ เขาบอกว่าพระบรมฉายาลักษณ์บางชิ้นถูกใส่กรอบเอาไว้แต่กลับมีคนนำมาทิ้งเพียงเพราะแค่กระจกแตก
เขาจึงเก็บรวบรวมเอาไว้ และลงมือซ่อมแซมพระบรมฉายาลักษณ์ที่ชำรุดเสียหาย ซึ่งส่วนใหญ่พระบรมฉายาลักษณ์ที่เขาเก็บสะสมไว้จะเป็นพระบรมฉายาลักษณ์จากปฏิทินที่ถูกนำมาทิ้งเมื่อหมดปี
พระบรมฉายาลักษณ์ที่เห็นนำมาเรียงในรายการเป็นเพียงแค่ 1 ใน 10 ที่เขาสะสมไว้ โดยส่วนที่เหลือเขาแบ่งให้คนอื่นเอาไปบูชา ทั้งนี้ตลอดเวลา 10 ปีที่ผ่านมา เขาเก็บสะสมพระบรมฉายาลักษณ์ พระเจ้าอยู่หัวเอาไว้หลายร้อยชิ้นเลยทีเดียว
“จะทดแทนบุญคุณพระองค์ได้ เราควรเคารพบูชา เพราะเราอาศัยแผ่นดินพระเจ้าอยู่หัวอยู่”
คือเรื่องราวของชายผู้ซึ่งมีภาพลักษณ์ไม่สวยงามน่ามอง ซึ่งใช้ชีวิตอยู่ในมุมเล็กๆ ของบ้านหลังใหญ่ที่เรียกว่าประเทศไทยแห่งนี้ โดยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของพระเจ้าแผ่นดิน
แม้ใครจะมองว่าเขาเป็นเพียงแค่คนเร่ร่อนที่ดูคล้ายคนบ้า แต่เขาก็จะไม่โกรธ และยังคงเดินหน้าทำมาหากินด้วยการเก็บขยะขายต่อไป รวมถึงจะแสดงออกถึงความรักที่มีต่อพระเจ้าอยู่หัว ตราบเท่าที่เขายังมีลมหายใจอยู่ แม้จะไม่มีใครมองเห็นหัวใจที่ดีงามของเขาก็ตาม ..