พ่อผมเคยรับราชการทหารเป็น ส.ห. เมื่อนานมาแล้วแต่เงินเดือนน้อยเลยออกมาแกบอกว่าสมัยก่อนเงินเดือนน้อยมากเมื่อปี 2520-2523 ตอนนี้เป็นพ่อค้าธรรมดาและเป็นช่างตัดผม อยู่กับงานที่ท่านรัก ตามประสาคนชนบทบ้านนอกท่านสอนผมจนซาบซึ้งทุกวันนี้ เมื่อก่อนตอนฝนตกหนัก ๆ คนแถวบ้านนอกจะแถมตะเกียงเจ้าพายุหรือไฟฉายส่องกบกัน เพราะว่ากบจะออกมาเล่นน้ำฝนและปลาก็จะขึ้นหนีน้ำมาตามชายฝั่ง พ่อผมจะพาผมออกไปหากบหาปลามากินได้มาก ๆ ก็เอาไปขายที่ตลาด โดยมีไฟฉายคนละกระบอกเดินคนละฝั่งแต่ทางเดียวกัน พ่อผมหาปลากับกบได้มากอยู่แต่ผมเดินทั้งคืนได้มาไม่กี่ตัวหนามก็ตำเท้าเลือดไหล เหนื่อยก็เหนื่อย ไปเจอบ่อที่เขาขุดล่อปลาใว้เป็นหลุมเล็ก ๆ มีปลาตกลงไปมากจนเกือบเต็มบ่อผมตะโกนเรียกพ่อผมข้ามฝั่งมาดู ผมบอกพ่อว่าวันนี้เราหาปลากับกบได้ไม่มาก เราเอาปลาในบ่อนี้ไปขายท่านจะได้หลายร้อยนะพ่อ พ่อผมสอนว่าอย่าขโมยของคนอื่นมันไม่ดี เขาจะสาปแช่งเอาลูก หากินก็ไม่เจริญเราหาได้เท่านี้ก็เอาเท่านี้ กลับบ้านกันเถอะ ถ้าเป็นคนอื่นคงจะขโมยผมคิดอย่างนั้น ในใจผมตอนนั้นผมดูถูกพ่อผมต่าง ๆ นา ๆ หาว่าท่านโง่บ้าง ตามประสาเด็ก
จนมาวันนี้ผมนึกถึงคำพ่อสอน อย่าขโมยของคนอื่นนะลูกมันเป็นบาปและจะไม่เจริญ ท่านยิ่งใหญ่ในใจผมเสมอ
ผมรักพ่อครับ..... |
|
[จ. 31 ธ.ค. 2555 - 09:00 น.]