 (N)

สวัสดีวัน ลำนำเถื่อน
........หมู่มวลดอกไม้.....สดใส...เบ่งบานสะพรั่ง..
....งามไม่เคยสร่าง..แม้จะห่างไกล...............หลายปีที่เห็น..
....ทิวทุ่งแห่งดอย....ทิวหญ้าเอนไหว......ตามสายลม....โชยพริ้วฉ่ำเย็น...
.........สิ่งที่เคยเห็น...ต่างไม่เหมือนเก่า.....ต่างวัน...เปลี่ยนไป..
*************************
....อดีตวันนั้น...มีฉันและเธอ...อยู่เคียงชิดใกล้..
....มองเมฆผืนใหญ่...สายหมอกบนดอย...ล่องลอยสุขสันต์....
....ผีเสื้อตัวน้อย..บินคล้อยผกผิน....ชื่นชมกลิ่น....ดอกไม้ดอกนั้น...
......แต่เธอกับฉัน..ต้องพรากจากกัน...ฟ้ากั้นไกลตา...
************************
.............ยังจำฝังใจ...สองเราเปรียบเปรย....ถ้าเป็นไปได้....
....ฉันเลือกขอเป็น...ดอกหญ้าเอนไหว....ดอกไม้ดอยป่า....
....เธอเลือกขอเป็น....ผีเสื้อสีขาว...ปกป้องบุปผา..
.....เคียงข้างเมฆฟ้า...เริงร่าเสรีย์....ไม่บินห่างหาย..
***************************
.............แต่มาบัดนี้ ...ผีเสื้อเสรีย์...บินหนี ไกลห่าง.....
..........สุดท้ายบินจาก...ดอกหญ้าเดียวดาย..สู่ปลายฟากฟ้า....
......ใจอยากจะเป็น...ผีเสื้ออย่างเธอ...เมื่อพบเจอ...บอกเธอรู้ว่า...
......ด้วยปีกสีขาว...บินเฝ้าตามหา...บอกว่า........." คิดถึง ".....
ป.ล. อะไรก็ไม่รู้ |