(D)
เนื้อผงบุญ คือเนื้อผงที่ทำมาจากข้าวและอาหารที่พระในวัดประดู่ฉันไม่หมด(อาหารที่เหลือนะครับ ไม่ใช่เศษอาหาร)
พระมหาสุรศักดิ์จึงให้นำอาหารที่เหลือทั้งหมดมารวมกัน แล้วนำไปตากให้แห้ง
เสร็จแล้วจึงรวบรวมนำมาบดเป็นผง แล้วจึงนำมาสร้างเป็นพระนางพญา โดยทำกันเองที่วัด
แม่พิมพ์แกะจากหินมีดโกนและผสมผงกดปั๊มกันเองในวัดเลย
เนื้อหาจะร่วนไม่ค่อยเกาะตัว ส่วนใหญ่จะมีการรานหรือชำรุด เพราะใช้ผงมวลสารเป็นหลัก ใช้ตัวประสานน้อย
สาเหตุที่ท่านอาจารย์มหาสุรศักดิ์ให้เรียกว่าเนื้อผงบุญ
ท่านบอกว่าเนื้อผงที่ทำพระนี้เกิดจากอาหารที่ชาวบ้านนำมาถวายพระที่วัด
ชาวบ้านที่นำอาหารมาถวาย ย่อมนำแต่อาหารที่ดีที่สุดที่จะเตรียมจัดหามาได้
ข้าวก็ต้องเป็นข้าวปากหม้อ หุงเสร็จก็ตักมาถวายพระก่อน
แกงก็ต้องเลือกตักแต่ของที่ดีนำมาถวายพระ
กับข้าวทุกอย่างก็ต้องคัดสรรแต่สิ่งดีดี
ดังนั้นเนื้อผงนี้จึงเป็นผงที่เกิดจากความตั้งใจของชาวบ้านที่ต้องการทำบุญ
เนื้อผงนี้จึงเป็นของดี
เพราะมีความตั้งใจดีของชาวบ้านร่วมอยู่ด้วยอย่างมากมาย | 
[อา. 13 ก.ย. 2552 - 18:52 น.]
