(D)
ไม่ค่อยมีคนลง ขอโชว์หน่อยครับ สิงห์ทั้งสององค์เป็นศิลป์แบบปากนกแก้ว มีหลักพิจารณาครบถ้วน
- แกะได้คมชัด ศิลป์และขนาดมาตรฐาน ไม่เกินสองเซ็นต์ เพราะสมัยก่อนใช้เศษงาทำเป็นจำนวนมาก
(ใหญ่เป็นนิ้วสองนิ้ว ส่วนตัวไม่โอครับ ตั้งใจเกินไป)
- ร่องขวัญมีร่องรอยการขุดแกะ เป็นธรรมชาติ ไม่เรียบเนียนเสมอกัน หรือเป็นร่องที่ใหญ่เกินไป (เกิดจากการใช้เครื่องกรอฟันแกะเลียนแบบ)
- มีเส้นเสี้ยนจากการแกะแบบไม่ตั้งใจ (ถ้าเนี๊ยบเฉียบเกินไปต้องระวังการแกะใหม่ครับ เพราะสมัย
ก่อนค่าแรงแกะแต่ละตัวไม่มาก ช่างจำเป็นต้องแกะให้ได้ปริมาณครับ)
- เนื้องามีร่องลายตามธรรมชาติ สีไม่เสมอกันทั้งตัว ตามส่วนที่โดนการสัมผัสยาก ๆ สีจะขาวกว่าส่วนอื่น เช่น ท้อง, ซอกเท้า, ซอกหลังคอ ฯลฯ เนื้องาไม่มีรอยกรีดของคัตเตอร์ (กรีดเป็นรอยลึกเข้าไปในงาแบบไม่เป็นระเบียบเพื่ออบให้งาแห้ง)
*องค์สองขวัญ งาขาวนวลไม่ผ่านการใช้ มีคราบสีผึ้งติดตามผิวด้วย (แท้ ๆ ฝังอยู่ในเนื้องา ไม่ใช่ลอย ๆ แบบเคลือบชแล็คแล้วเอาไปอบ ซึ่งสีจะดูเสมอไปทั้งตัว ส่วนมากจะบอกว่าใช้ช้ำแต่ลวดลายยังคมชัด
และสีใต้ท้องเท่ากับด้านข้าง ซึ่งเป็นไปได้ยากครับ?)
*องค์สามขวัญ อวบล่ำ งาขาวแห้งไม่ผ่านการใช้ มีชาดแดงวนที่ตาแห้งเก่า เลี่ยมทองผ่าหวายสวย ๆ น่าเสียดายอย่างเดียว ถ้าเป็นศิลป์ปากเจาะ ประกวดถึงแชมป์แน่นอน
- ส่วนมากในพื้นที่กรุงเทพ จะเล่นงาช้ำ ๆ แลดูเก่า ๆ แต่จะหย่อนความสวย (เอาเก่าไว้ก่อน ศิลป์ไม่ใช่ก็เยอะยัดเป็นของหลวงพ่อเดิมหมด) ส่วนพื้นที่จะเล่นงาขาว (ไม่ขาวแบบใหม่ ๆ เหมือนสิงห์ยุคหลังกว่า แต่จะออกขาวนมข้น หรืออมเหลือง) เพราะมีความสวยงามกว่ากันมาก  |
|
[พฤ. 03 ธ.ค. 2552 - 12:28 น.]
