กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

พระผงรุ่นที่ 2

คงได้แก่ “พระขมิ้นเสก” การสร้างพระรุ่นนี้ผู้เขียนได้มีส่วนเห็นในขณะที่ยังเป็นนักเรียนอยู่วัด กลางบางแก้วเรื่องพระผงขมิ้นเสกนี้ ผู้เขียนขอเขียนแบบเล่าสู้กันฟังมากกว่ารูปแบบอื่น เพราะเรื่องนี้ผู้เขียนได้รู้ๆได้เห็นมากับตาตนเอง และได้ยินได้ฟังมาจาก “หลวงปู่เพิ่ม” ผู้สร้างพระพิมพ์นี้ขึ้นเมื่อคราวที่ผู้เขียนได้บวชอยู่ที่วัดกลางบางแก้ว โดยมี “หลวงปู่เพิ่ม” เป็นพระอุปัชฌาย์บวชให้เอง

หลวงปู่เพิ่ม ได้เมตตาเล่าให้ผู้เขียนฟังว่า.... เมื่อครั้งที่หลวงปู่บุญยังมีชีวิตอยู่นั้น ท่านได้เอาหัวขมิ้นมาลงอักขระและปลุกเสกบ่อย ๆ ครั้งละไม่มากนัก เมื่อลงอักขระและปลุกเสกเสร็จแล้ว ก็เอาหัวขมิ้นนั้นใส่เอาไว้ในโถเคลือบ ท่านว่าจะเอาไว้สร้าง “พระขมิ้นเสก”

หลวงปู่บุญท่านจะลงอักขระขมิ้น และปลุกเสกเอาขมิ้นใส่โถ ไว้นานเท่าใด หลวงปู่เพิ่มเล่าว่า จำไม่ได้แน่นอน แต่ขมิ้นในโถเคลือบใบใหญ่นั้น ยังไม่ทันจะได้นำมาบดสร้างพระเครื่อง หลวงปู่บุญก็มรณะภาพไปเสียก่อน ขมิ้นที่อยู่ในโถนั้นก็ยังคงอยู่ตลอดมา วันหนึ่ง ....... หลวงปู่เพิ่มท่านได้ไปเห็นขมิ้นในโถนั้นเข้าก็ย้อนระลึกถึงเรื่องราวในอดีต ว่า เคยเห็นหลวงปู่บุญเสกขมิ้นในโถเป็นประจำ จึงได้นำเอาโถขมิ้นใบนั้นมาไว้ที่กุฏิและพบว่า ขมิ้นส่วนใหญ่นั้นแห้งไปแล้วมีอยู่สักครึ่งขวดโหล

หลวงปู่เพิ่มท่าน จึงได้เอาหัวขมิ้นสดมาลงอักขระและปลุก เสกบ้าง ตามกรรมวิธีของหลวงปู่บุญซึ่งท่านได้รับการถ่ายทอดวิชาอาคมมาจากหลวงปู่บุญ โดยตลอด

หลวงปู่เพิ่มได้ลงอักขระและเสกหัวขมิ้นครั้งละ 5 หัวบ้าง 10 หัวบ้างแล้วก็เอาหัวขมิ้นนั้นมาใส่ไว้ในโถเคลือบใบนั้นเหมือนกันตั้งใจว่า เมื่อขมิ้นเต็มโถแล้วก็จะเอาขมิ้นนั้นมาบดเป็นผง สร้างพระเครื่องขมิ้นเสกขึ้น

หลวงปู่เพิ่มได้ลงอักขระและปลุกเสกหัวขมิ้นมาเรื่อย ๆ จนในที่สุด หัวขมิ้นก็เต็มโถใบใหญ่นั้น

ปี พ.ศ. 2504 หลวงปู่เพิ่มอายุได้ 76 ปี ท่านเห็นว่า ขมิ้นเต็มโถแล้ว ก็จะได้สร้างพระเครื่องตามความตั้งใจเสียที จึงได้เรียก “พระปลัดใบ คุณวีโร” ไปพบและแจ้งความประสงค์ของท่านว่าจะให้ปลัดใบช่วยเอาขมิ้นในโถนี้ไปบดให้ เป็นผง แล้วเอาไปพิมพ์เป็นองค์พระให้

ปลัดใบก็ได้ดำเนินการตามที่ หลวงปู่เพิ่มต้องการ แล้วจัดหาแม่พิมพ์พระเครื่องได้จำนวน 5 แบบพิมพ์ นำมาให้หลวงปู่เพิ่มพิจารณา หลวงปู่เพิ่มเห็นแล้วก็พอใจโดยเฉพาะแม่พิมพ์พระชัยวัฒน์ (ซึ่งท่านเรียกว่า“ยอดธง”)เพราะ เห็นว่า มีหูมีตา ชัดเจนดี

จากนั้น ก็ได้มีการเอาผงที่ได้จากการบดขมิ้นนั้น มาตำในครกเพื่อเตรียมสร้างพระเครื่อง ในตอนนี้เองที่ผู้เขียนได้มีโอกาสเข้ามามีส่วนร่วมรู้เห็นกับเขาด้วย เพราะตอนนั้นผู้เขียนยังเรียนหนังสืออยู่ที่วัดกลางบางแก้ว พอพักเที่ยงตอนกลางวันก็พอเพื่อน ๆ ที่เป็นลูกศิษย์วัด เข้าไปร่วมวงไพบูลย์ในการกินข้าวก้นบาตรของพระเสมอ ๆ โดยเฉพาะที่กุฏิของพระปลัดใบมีอาหารคาวหวานอุดมสมบูรณ์มาก เพราะมีพระไปบิณฑบาตมาหลายสาย พอกินข้าวกลางวันเสร็จแล้วก็โดนพระปลัดใบเรียกเข้าไปใช้งานสนองพระคุณข้าว แดงแกงร้อนตามสมควร

ท่านปลัดใบให้เข้าไปช่วยตำผงเพื่อใช้สร้างพระ เราเป็นเด็กเป็นเล็กก็ต้องทำตามที่ท่านสั่งแต่ก็ทำด้วยความเต็มใจและดีใจที่ ได้ทำ เพราะตอนนั้นก็ชอบเสาะหาพระเครื่องเก่า-ใหม่กับเขาบ้างแล้วเหมือนกัน เมื่อได้มาช่วยเรื่องการสร้างพระก็ยิ่งชอบใจใหญ่ บางวันหลังเลิกเรียนแล้วก็ไปช่วยท่านปลัดใบเสมอ ๆ ก็มี ในตอนนั้นจำได้ว่า นอกจากผงขมิ้นเสกแล้วก็ยังได้มี ผงสีขาวนวล ๆ ใส่ในขวดโหลขนาดย่อม ๆ อีก 1 ใบ พระปลัดใบบอกว่า เป็นผงพุทธคุณของหลวงปู่บุญ

อีกถาดหนึ่งมี ลูกอมสีขาวสักครึ่งถาดเห็นจะได้ พระปลัดใบบอกว่า เป็นลูกอมของหลวงปู่บุญ นอกจากนี้ก็มีผลแร่อีก 1 ขวดโหลก็เป็นของหลวงปู่บุญเช่นกัน

ตอนตำผง นั้น ใส่หัวขมิ้นเสกแล้วเป็นหลัก แล้วก็เอาผงขาวนวลที่ว่าเป็นของหลวงปู่บุญใส่ผสมลงไปในครก พร้อมกับลูกอมหลวงปู่บุญและผงแร่ตำรวม ๆ กันไปอย่างนี้ตลอดเวลา

บาง วันขณะที่ตำผงกันอยู่นั้น หลวงปู่เพิ่มท่านก็เดินมาดู แล้วท่านก็เอาผงบ้าง ลูกอมบ้างใส่เพิ่มลงไปในครกที่ตำกัน ท่านบอกว่าลูกอมนั้นให้ใส่ให้หมด ไม่ต้องเหลือไว้...(ภายหลังต่อมา พระปลัดใบท่านได้เล่าเพิ่มเติมว่า นอกจากผงขมิ้นเสก และผงหลวงปู่บุญ ผงแร่ แล้วก็ยังมีพระของเก่าที่หักแล้ว เช่น พระสมเด็จ พระผงสุพรรณ ตำรวมไปด้วยจำนวนมากมาย หลวงปู่เพิ่มไปได้พระสมเด็จ พระผงสุพรรณหัก ๆ เหล่านี้มาจากไหน ไม่มีใครทราบ) การตำผงต่าง ๆ นั้น ตำกันอยู่นานทีเดียวจึงหมดผง แล้วจึงกดพิมพ์เป็นองค์พระออกมา พระที่พิมพ์เสร็จแล้ว ก็เอามาเรียงกันไว้ในถาด พอเต็มถาดก็ยกเข้าไปไว้ในกุฏิหลวงปู่เพิ่ม ท่านก็จะปลุกเสกของท่านเรื่อยไป

องค์พระที่เริ่มแห้งดีแล้วหลวงปู่ เพิ่มท่านก็จะลงอักขระ ไว้หลังองค์ด้วยเหล็กจาร ท่านลงด้วยตัวท่านเองทุกองค์ไป พระบางองค์ท่านจะลงตัว “เฑาะว์มหาอุด” บ้างลงเสร็จแล้วก็ปลุกเสกกันต่อไปอีกปลุกเสกกันเรื่อย ๆ มา

หลวงปู่ เพิ่มท่านตั้งใจว่า พระชุดนี้ท่านจะแจกตอนงานฌาปนกิจศพท่าน หลังจากท่านได้มรณภาพไปแล้ว แต่ทว่าในระหว่างที่หลวงปู่ท่านได้ปลุกเสกมาเรื่อย ๆ นั้น ในระยะหลัง ๆ มานี้ท่านก็ได้หยิบเอาพระมาแจกแก่คนที่ไปหาท่านบ้างครั้งละ 1-2 องค์ หรือแจกกับพระที่มาลาสิกขากับท่านก็จะได้รับแจกกันไปคนละองค์สององค์ หลวงปู่มักจะบอกกับคนรับพระนี้ว่า “เก็บไว้ให้ดีนะจ๊ะ” ท่านพูดของท่านอยู่อย่างนี้เสมอ ๆ ทำให้ผู้รับพระจากท่านเกิดความหวงแหนกันมาก

ขอขอบคุณผู้ให้ข้อมูล